ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.28

3.28

ནས་ཁྱེའུ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །ཁྱེའུ་དེ་ཡང་བྱད་བཞིན་བཟང་ལ་སྡུག་པ། མཛེས་པ་མིའི་མཚན་རྫོགས་པར་ལྡན་པས་ཕ་མ་གཉིས་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་མཚན་མཁན་བོས་ཏེ་མཚན་བལྟས་སོ། །མཚན་མཁན་གྱིས་མཚན་བལྟས་ནས་ཁྱེའུ་དེའི་མིང་ཡང་ཙུན་ད་ཞེས་བཏགས་ནས་གསོས་བསྐྱེད་དེ་ལོ་བདུན་ལོན་ནས་ཕ་མ་གཉིས་བྱམས་ཆེ་བས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གནང་ངོ་། །རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་གི་རི་ཞེས་བྱ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ན་བཞུགས་པར་ཁྲིད་དོ། །དེའི་ཚེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འཁོར་རྣམ་བཞི་དང་། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དེ་ལ་སོགས་པ་ལ་མདུན་གྱིས་བྱས་ཏེ་འཁོར་མང་པོ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་རིག་བྱེད་ཀྱི་གཙུག་ལག་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་རྒས་འཁོགས་ནས་ཁྱེའུ་ཞིག་མཆིས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འབུལ་གྱིས། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་བསྐྱབ་ཅིང་བདག་གི་བུ་འདི་ཉེ་གནས་སུ་བཞེས་སུ་གསོལ་ལོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེགས་པར་འོངས་སོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། སྐྲ་ཡང་རང་བྱི་ནས་ཆོས་གོས་ལུས་ལ་རང་ཡོད་པར་གྱུར་ཏེ། གཟེངས་བསྟོད། སྤྲོ་བ་དང་དགའ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡང་ཐོབ་སྟེ། རིག་པ་གསུམ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དང་། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཀུན་དགའ་བོས་འཁོར་མང་པོ་ལ་བལྟས་ཏེ། ཀུན་གྱི་ཐེ་ཙོམ་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་གོས་ཚགས་བཅོས་ནས། བླ་གོས་ཕྱོགས་གཅིག་བྱས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །དགེ་སྦྱོང་ཙུན་ད་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་བསོད་ནམས་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་འདིར་ཕྲད་དེ་མྱུར་དུ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་གྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དགེ་སྦྱོང་ཙུན་ད་འདི་དུས་འདི་གཅིག་པུར་མ་ཟད་དེ། སྔོན་འདས་པའི་དུས་སུ་ཡང་ཕ་མ་དང་

a son was born to him. The boy was handsome, lovely, and charming, fully endowed with the marks of a human being. His parents were overjoyed; they summoned a soothsayer and had the marks examined. After the soothsayer examined the marks, the boy was named Cunda. He was nurtured and raised, and when he reached the age of seven, out of their great affection, the parents permitted him to go forth. To go forth, they led him to the place where the Tathāgata was residing at the Mountain of Īśvara. At that time, surrounded by the fourfold assembly, gods, nāgas, yakṣas, and so forth, the Tathāgata was teaching worldly Vedic treatises and transcendent Dharma to the great assembly. Then that brāhmaṇa addressed the Bhagavān: 'Bhagavān, having grown old, I have this son. I offer him to the Bhagavān. Please protect him with great compassion and accept this son of mine as an attendant.' Then the Bhagavān said, 'Welcome!' His hair fell off on its own, monastic robes spontaneously appeared on his body, he was invigorated, his mind was inspired and joyful, and he also attained the fruit of the path, becoming endowed with the three knowledges, the six higher cognitions, and the eight liberations. At that time, Ānanda looked at the great assembly, and to dispel everyone's doubts, he rose from his seat, adjusted his robes, draped his upper robe over one shoulder, bowed with joined palms, and asked the Bhagavān: 'Bhagavān, what merit did the ascetic Cunda perform in the past that he met the Bhagavān here and quickly attained the fruit?' The Bhagavān said to Ānanda: 'This ascetic Cunda did not [do so] on this occasion alone; in the past as well, to parents and