ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.6

3.6

རྡོ་རྗེ་ལྟར་བརྟན་པར་གྱུར་ཏེ། སྐྱེད་བྲི་མེད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐོམ་པས་གདུངས་པ་ལྟར་མོས་ཤིང་དད་པས་ཞག་བདུན་ལོན་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནམ་ནས་སླར་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་གཤེགས་ཏེ། ལྷའི་འཁོར་གྲངས་མེད་པ་བརྒྱ་སྟོང་གིས་བསྐོར་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཀུན་ཏུ་སྣང་ལ་གསལ་བར་བྱས་ནས་ལྷའི་རོལ་མོ་ཚད་མེད་པ་བརྒྱ་སྙེད་ཀྱིས་མཆོད་པ་ནས། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པའི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་ནས་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཨུད་ཏྲ་ཡན་ཡང་འཁོར་དང་བཅས་ཏེ། རྒྱང་མ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསུ་ནས་མགོ་བོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་སྟོན་པ་དྲུག་ཀྱང་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ཏོ། །བདག་ཅག་གི་བྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་འོངས་ཏེ། མི་མང་པོའི་ནང་དུ་དེ་སྐད་ཅེས་བསྒྲགས་ཀྱང་ཡིད་ཆེས་ལ་མ་ཕན་པས། ད་ནི་བདག་ཅག་གིས་ལྷ་དང་མིའི་ཚོགས་པའི་ནང་དུ་བསྒྲགས་ན་བྱེ་བྲག་མ་ཕྱེད་དོ་སྙམ་བསམས་སོ། །དེའི་ཚེ་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་སྟོན་པ་དྲུག་གིས་དེ་སྙམ་བསམས་ནས་འཁོར་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་དང་མདུན་གྱིས་བྱས་ཏེ། འཁོར་མང་པོ་འདུས་པའི་ནང་དུ་འོངས་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །དེའི་ཚེ་ན་དྲི་ཟའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལས་བྱས་པའི་པི་བང་ཐོགས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ན་བར་འོངས་ཏེ་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས་གླུ་དང་བཅས་པའི་རོལ་མོ་བྱས་ནས་རོལ་མོའི་སྒྲ་སྐད་ཤིན་ཏུ་སྙན་པ་དེས་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱང་ཚིམ་པར་གྱུར་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པ་མ་ཚོར་བར་ལུས་བསྐྱོད་ཅིང་གཡོས་ཏེ་གར་བྱས་པར་གྱུར། རི་རབ་ལྷུན་པོ་ཡང་འགུལ་ཞིང་གཡོས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་

steadfast as a vajra. Unwavering, with devotion and faith like one tormented by thirst toward the Tathāgata, seven days passed. Then the Tathāgata also descended again from the heaven of the Thirty-Three to Jambudvīpa, surrounded by an innumerable retinue of hundreds of thousands of devas. Illuminated and brightened everywhere by the rays of light of the Tathāgata, from being worshipped with hundreds of boundless heavenly musical instruments, up to devas, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kiṃnaras, mahoragas, humans, and non-humans, all gathered, prostrated, and made offerings. At that time, King Udayana together with his retinue also went to meet the Tathāgata from afar, bowed with his head at the Tathāgata's feet, and sat to one side. Then the six non-Buddhist teachers also gathered to one side and thought: 'Our disaster has arrived here! Although we proclaimed that among the crowd of people, it was of no benefit for gaining their trust. Now, if we proclaim it among this assembly of devas and humans, we will not be distinguished!' Thus they thought. At that time, having thought thus, the six non-Buddhist teachers were preceded by their retinue of hundreds of thousands, came into the midst of the gathered multitudes, and sat to one side. At that time, a son of a gandharva named Dharmamālā took a lute made of the seven precious substances, approached where the Tathāgata was, bowed with his head at [the Tathāgata's] feet, and sat to one side. Having sat to one side, he played music accompanied by singing, and by that exceedingly melodious sound of music, the minds of the entire retinue were satisfied; the śrāvakas such as Śāriputra involuntarily swayed and moved their bodies in dance, and Mount Meru also trembled and shook. At that time, the Tathāgata