ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.7

3.7

པ་མཚན་མ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་མཐུས་པི་བང་གི་སྒྲས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་གྲགས་ཤིང་། པི་བང་གི་སྒྲ་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། མི་གཙང་བ་དང་། བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་བྱུང་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རོལ་མོའི་སྒྲ་དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དྲིན་གཟོ་བ་དང་། དྲིན་ལན་བསབ་པ་དང་། བསྐལ་པ་ཚད་མེད་གྲངས་མེད་པའི་བར་དུ་ཕ་མ་ལ་སྲི་ཞུ་བྱ་བའི་སྒྲ་གྲག་པར་གྱུར་ཏོ། །སྒྲ་དེ་ཐོས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སངས་རྒྱས་ག་ན་བ་དེར་ལྷགས་ནས་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འཁོད་དོ། །དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་འཁོར་མང་པོ་རྣམས་མིག་མི་འཛུམས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བལྟ་ཞིང་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འཁོད་པ་ལས། འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལས་བྱས་པའི་མཆོད་རྟེན་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་གྲངས་མེད་པས་བརྒྱན་པ། རིན་པོ་ཆེའི་དྲིལ་བུ་བརྒྱ་སྟོང་གིས་བཏགས་པ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་ན་ཤིན་ཏུ་སྒྲ་སྙན་པ་འབྱུང་བ། སའི་ནང་ནས་བྱུང་བ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕགས་ཏེ་གནས་སོ། །དེའི་ཚེ་འཁོར་མང་པོ་ཐམས་ཅད་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་རྟེན་ས་ལས་བྱུང་བ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་ཏེ། ཅིའི་རྒྱུ་ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་རྟེན་འདི་ལྟ་བུ་ས་ལས་བྱུང་སྙམ་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་ཏེ། ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་བློས་གཏུགས་ཏེ་བརྟགས་ཀྱང་མ་རྟོགས། མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཉིད་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱམས་པའི་བར་དུ་ཡང་མ་རྟོགས་སོ། །དེ་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་སྟོན་པ་དྲུག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ཏེ། ཅིའི་རྒྱུ་ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་རྟེན་འདི་ལྟ་བུ་བྱུང་བར་གྱུར་པ། མི་གཞན་ཞིག་གིས་གལ་ཏེ་བདག་ཅག་ལ་དྲིས་ལ། ཅི་དེ་དག་གིས་མ་ཤེས་ན་ཐམས་ཅད་མཐོང་ཞིང་ཤེས་པ་ཞེས་ཀྱང་ཇི་སྐད་བྱ། ད་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་

entered into the samādhi called 'Possessing Attributes,' and by the power of that samādhi, the sound of the lute resounded throughout the three-thousand great thousand world realm. From the sound of the lute emerged the sounds of 'suffering,' 'emptiness,' 'impermanence,' 'impurity,' and 'selflessness,' and from that musical sound, all sentient beings heard the sounds of recognizing the kindness of the Tathāgata, repaying that kindness, and showing filial piety to father and mother for immeasurable, incalculable eons. All sentient beings who heard that sound came to Jambudvīpa where the Buddha was, bowed with their heads at his feet, and sat to one side. At that time, while the Tathāgata was in samādhi and the great retinue gazed at the Tathāgata without blinking and sat in silence, right in the center of the retinue a stūpa made of the seven precious substances, adorned with countless victory banners and streamers, hung with hundreds of thousands of precious bells that produced an exceedingly melodious sound when moved by the wind, emerged from within the earth, rose into the sky, and remained there. At that time, the entire great retinue was puzzled by the precious stūpa that had emerged from the earth, wondering: 'By what cause and by what condition did such a precious stūpa emerge from the earth?' Even though investigated to the limit of the intellectual knowledge of Śāriputra and others, they did not comprehend it. Even the bodhisattva mahāsattva Maitreya, residing right in this Sahā world realm, did not comprehend it. Then the six non-Buddhist teachers thought to themselves: 'By what cause and by what condition has such a precious stūpa emerged? If other people should ask us, and if we do not know, what will become of our claim to be all-seeing and all-knowing? If only the ascetic Gautama