ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.8

3.8

མས་འཁོར་མང་པོ་ལ་མྱུར་དུ་བསྟན་ཅིང་བཤད་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པར་སེམས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་བཞེངས་པ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་ལྷའི་དབང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནམ་གྱི་ལྷ་དང་། སེང་གེའི་ཁྲི་བཤམས་ཏེ་ལྷ་རྫས་ཀྱི་གོས་བཏིང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་ཇི་ལྟར་རི་རབ་ལྷུན་པོ་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་གནས་པ་བཞིན་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པས་འཁོར་མང་པོ་ཐེ་ཙོམ་དུ་གྱུར་པ་ཡང་སེམས་ཀྱིས་ཤེས། བདག་ཀྱང་ཐེ་ཙོམ་དུ་གྱུར་ཏེ། མ་རྟོགས་པས་སྟན་ལས་ལངས་ནས་སངས་རྒྱས་གང་ན་བར་ལོགས་སུ་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་རྒྱུ་ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་རྟེན་འདི་ལྟ་བུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ང་སྔོན་འདས་པ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕ་རོལ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པ། སྟོན་པ་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ནས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གྲངས་མེད་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་པར་བྱས་སོ། །སངས་རྒྱས་དེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དེ། བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་མཁས་པའི་བློ་དང་ལྡན་ཞིང་རྟག་ཏུ་དྲང་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་སྲིད་འཚོ་སྟེ། མི་རྣམས་ཀྱང་བདེ་སྐྱིད། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་རྒྱལ་ཕྲན་དྲུག་ཅུ་ལ་དབང་བསྒྱུར་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་བརྒྱད་བརྒྱ་ཡོད་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་ལ་སྲས་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྲས་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་དང་། ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མི་ངལ་མི་སྐྱོ་བར་མཆོད་འབྲང་བྱས་པས་བཙུན་མོ་ཆེན་མོ་ལ་སྲས་ཤིག་མངའ་

would quickly show and explain it to the great assembly!' Thus they thought. Then the Bhagavān arose from that samādhi, and Śakra, the lord of the devas, together with the devas of the heaven of the Thirty-Three, set up a lion throne and spread heavenly cloths upon it. Then the Tathāgata sat cross-legged upon the lion throne, just like Mount Meru situated in the ocean. At that time, the bodhisattva Maitreya knew with his mind that the great assembly was puzzled, and being puzzled himself, as he did not comprehend, he arose from his seat, approached where the Buddha was, bowed with his head at [the Buddha's] feet, placed his palms together, bowed, and asked: 'Bhagavān, by what cause and by what condition did such a precious stūpa emerge?' And the Bhagavān spoke thus to the bodhisattva Maitreya: 'Long ago in the past, beyond immeasurable and inconceivable eons, a Tathāgata, Arhat, completely and perfectly enlightened Buddha, endowed with knowledge and conduct, a Sugata, knower of the world, unexcelled guide of people to be tamed, the teacher named King Vipaśyin appeared in the world and established countless hundreds of thousands of myriads of koṭis of ordinary beings in unsurpassed and perfectly complete awakening. After that Buddha passed into nirvāṇa, during the time of the counterfeit Dharma, there was a land called Vārāṇasī. The great king of Vārāṇasī was endowed with an intelligent mind and constantly ruled the state of the land with righteous governance, so that the people were peaceful and happy. That great king ruled over sixty subordinate kings and had eight hundred cities, yet the king had no son. Because he had no son in this way, he made offerings to the worldly devas and all gods for twelve years without wearying or tiring, whereupon the chief queen bore a son