ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.10

4.10

སུ་བསྐྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་ནུ་བོ་ངན་དོན་འདི་སྙམ་དུ་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ལ་ཡང་ཡང་ཡབ་ཡུམ་ལྷག་པར་བྱམས་ཏེ། ད་རྒྱ་མཚོར་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལེན་དུ་འགྲོ་བ་གལ་ཏེ་ཕྱིར་ཡང་འཁོར་ན་དགེ་དོན་ལ་ཇེ་བྱམས་ཇེ་བྱམས་ཤིང་བདག་ལ་ནི་ལྷག་པར་སྡང་ཞིང་བེན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་བསམས་ནས་བདག་ཀྱང་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱི་ཕྱི་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་ལེན་དུ་འགྲོའོ་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། ཡབ་ཡུམ་གྱིས་འགྲོ་བར་གནང་སྟེ། འདི་ཡང་སོང་ན་ལམ་ཡ་ང་བའམ། མི་བདེ་བ་དག་ཏུ་སྤུན་གཉིས་འགྲོགས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་ལ་གཅིག་ཕན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ནས་རྒྱལ་བུ་ངན་དོན་ཡང་བཏང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྲུའི་ནང་ན་ཞུགས་ནས་གྲུ་ལ་ལྕགས་ཀྱི་ཉག་ཐག་བདུན་བཏགས་ཏེ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བསྡད་དོ། །ཐོག་མར་གྲུར་ཞུགས་པའི་ནང་པར་ཉི་མ་ཤར་བ་ན་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་རྔ་བརྡུངས་ཏེ་སྐད་ཆེན་པོས་འདི་སྐད་ཅེས་བོས་སོ། །ཁྱོད་ལ་སོགས་པ་སུ་རྒྱ་མཚོར་འགྲོ་འདོད་པ་ནི་ཅང་མ་སྨྲ་ཤིག །སུ་ཕ་མ་དང་། ཕུ་ནུ་དང་། བུ་སྨད་ལ་ཆགས་ཏེ་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། བདེ་བ་ལ་དད་པ་རྣམས་ནི་འདི་ནས་ཕྱིར་དེང་ཤིག །བདག་གི་ཕྱིར་འགྱོད་པར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་བགེགས་རབ་ཏུ་མང་བས་སོང་བ་གྲངས་མེད་ཀྱང་ཕྱིར་འཁོར་བ་གཅིག་གཉིས་ཙམ་ལས་མེད་དོ་ཞེས་སྐད་ཆེན་པོས་བོས་ཀྱང་འཁོར་མང་པོ་རྣམས་ནི་ཅང་མི་སྨྲ་བས་ཉག་ཐག་གཅིག་བཅད་དེ་གྲུའི་སྟེང་དུ་དྲངས་སོ། །དེ་བཞིན་ཉིན་རེ་ལན་རེ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བོས་ཀྱང་ཀུན་ཁ་རོག་འདུག་སྟེ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་ཉག་ཐག་བདུན་ཆར་བཅད་དེ་ཉག་ཐག་གྲུའི་སྟེང་དུ་དྲངས་སོ། །དེ་ནས་རླུང་ཕྱོགས་སུ་གཡོར་མོ་བསྒྲེངས་ནས་སོང་ངོ་། །རྒྱལ་བུའི་སྙིང་རྗེའི་སེམས་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཉེ་ཞོ་མེད་པར་རྒྱ་མཚོའི་གླིང་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ཏོ། །རིན་པོ་ཆེའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་ཡང་རྔ་བརྡུངས་ཏེ་མི་མང་པོ་ལ་ལམ་རིང་ཞིང་ཡ་ང་བས། ཁྱེད་རྣམས་འདི་ནས་རིན་པོ་ཆེ་ལོང་ལ་ཞག་བདུན་ཞིག་བསྟིས་ལ་ཕྱིར་དེང་ཤིག་པར་བསྒོའོ། ཡང་

...embarked. At that time, the younger brother Kalyāṇakārin's counterpart, Prince Duṣṭārtha, thought: 'The father and mother repeatedly love Prince Kalyāṇakārin even more. Now he goes to the great ocean to obtain the wish-fulfilling jewel; if he returns again, they will love Kalyāṇakārin more and more, while towards me they will feel even greater hatred and neglect.' Thinking this, he requested: 'I too shall follow Prince Kalyāṇakārin to retrieve the jewel.' The father and mother granted permission to go, stating: 'If he also goes, when the two brothers are companions on perilous or difficult paths, without doubt they will benefit one another.' Thus Prince Duṣṭārtha was also sent forth. Then Prince Kalyāṇakārin boarded the ship, which was tied with seven iron mooring cables, and remained there for seven days. On the morning after first boarding the ship, at sunrise Prince Kalyāṇakārin struck a drum and called out in a loud voice: 'Whoever among you desires to journey to the ocean, do not speak lightly! Whoever is attached to parents, brothers and sisters, wives and children, and longs for the pleasures and happiness of Jambudvīpa, should return from here! Let it not be that you later regret your choice on my account. Why is that? Because in the ocean there are great obstacles, and though countless depart, only one or two ever return!' Even after he proclaimed this in a loud voice, the large assembly remained silent, so one cable was severed and hauled onto the ship. In that manner, once each day for seven days he called out, but everyone stayed completely quiet without speaking; so all seven cables were cut and pulled aboard the ship. Then, raising the sails to the wind, they set forth. Through the power of the prince's compassionate mind and merit, without any mishap they reached the jewel island in the ocean. Having arrived at the jewels, Prince Kalyāṇakārin again struck the drum and proclaimed to the multitude: 'Since the journey is long and perilous, take jewels from here, rest for seven days, and turn back!' Further,