ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.14

4.14

འདི་ལྟ་བུ་བགྲོད་ཅིང་འོང་མི་ནུས་སོ་སྙམ་བསམས་ནས་ནང་དུ་བོས་ཏེ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བསུ་ནས་ཕོ་བྲང་གི་ནང་དུ་ཁྲིད་དོ། །ཀླུའི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་ནང་ནི་ས་གཞི་བཻ་དཱུརྱ་ལས་བྱས། ཁྲི་སྟན་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལས་བྱས་སོ། །འོད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ནི་མིག་གིས་མི་བཟོད་པ་ཙམ་དུ་འཚེར་རོ། །དེ་ནས་ཀླུའི་རྒྱལ་པོས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་སྟན་བཏིང་བ་ལ་བཞག་ནས་གཏམ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་དེ་ལས་གླེངས་ཏེ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སྤྲོ་བ་དང་། གཟེངས་བསྟོད་པ་དང་། དགའ་བའི་གཏམ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། སྦྱིན་པའི་གཏམ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཏམ་དང་། ལྷ་དང་མིའི་གཏམ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་སྨྲས་ཏེ་ཆོས་བཤད་དོ། །དེ་ནས་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་རངས་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བགྲོད་དཀའ་བ་བགྲོད་ཅིང་ལམ་རིང་པོ་ནས་འོངས་པ་འདི་ཅི་འདོད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འཛམ་བུའི་གླིང་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་གོས་དང་། ནོར་དང་། ཟས་དང་། སྐོམ་གྱི་ཕྱིར་མཐའ་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་མྱོང་བར་གྱུར་པས་རྒྱལ་པོའི་སྙན་གཡོན་པའི་ནང་ན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་འདོད་དོ། །ཀླུའི་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བདག་གིས་མཆོད་པ་སྦྱར་བ་ཙམ་བཞེས་སུ་གནང་ན་ནོར་བུ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ཀླུའི་རྒྱལ་པོས་སྤྱན་དྲངས་པ་བཞིན་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཀླུའི་ཕོ་བྲང་ན་འདུག་ནས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཁྱེར་ཏེ་ཕྱིར་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་འགྲོ་བར་ཆས་པ་ལས། དེའི་ཚེ་ན་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོས་ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་མཐུས་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་ཏེ་རྒྱ་མཚོའི་ཚུ་རོལ་གྱི་ངོགས་སུ་བསྐྱལ་ཏོ། །དེར་ཕྱིན་པ་དང་ནུ་བོ་ངན་དོན་དང་ཕྲད་དོ། །རྒྱལ་བུས་ནུ་བོ་ངན་དོན་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་གྲོགས་པོ་ཀུན་ག་རེ་ཞེས་དྲིས་ནས་ཁྱོད་གཅིག་པུ་འདི་ན་འདུག་གམ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་བུ་ངན་དོན་ན་རེ་གྲུ་བྱིང་ནས་ཐམས་ཅད་ཤི་སྟེ། བདག་འབའ་ཞིག་རོ་ཞིག་ལ་འཇུ་འཇུ་ནས་མ་ཤི་ནས་ཕྱིན་ཏེ་གཞན་ནི་ཅིག་ཅར་ཀུན་ཤིའོ། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་སྨྲས་པ། འཇིག་རྟེན་ན་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོག་ནི་བདག་གི་ལུས་ལས་འདའ་བ་མེད་དོ། །ནུ་བོས་སྨྲས་

thinking, "[No human] has been able to traverse such a path and arrive here," [the king] called him inside, and the nāga king himself received him and led him into the palace. Within the palace of the nāga king, the ground was made of vaidūrya, and the throne was made of the seven precious substances. Various kinds of radiant light shone so brilliantly that the eyes could hardly bear it. Then the nāga king had Prince Kalyāṇakārin sit upon an arranged seat and conversed with him. Prince Kalyāṇakārin then took that occasion to expound the Dharma extensively to the nāga king, speaking words of delight, encouragement, and various kinds of joy, talks on generosity, talks on ethical discipline, and discourses on gods and humans. Then the nāga king became extremely pleased and delighted, and said, "Having traversed such a difficult journey and come from such a distant path, what is it that you desire?" Prince Kalyāṇakārin addressed the nāga king: "Because the sentient beings of Jambudvīpa suffer limitless great misery on account of clothing, wealth, food, and drink, I desire the wish-fulfilling jewel that is within the king's left ear." The nāga king said, "If you agree to accept the offerings that I prepare for seven days, I will give you the jewel." Then Prince Kalyāṇakārin stayed in the nāga palace for seven days as invited by the nāga king, and having taken the wish-fulfilling jewel, he set out to return to Jambudvīpa. At that time, through the power of the nāgas, the great nāga king flew into the sky and conveyed him to this near shore of the ocean. Arriving there, he met with his younger brother Kalyāṇakārin [Pāpakārin]. The prince asked his younger brother, "Where are all your companions? Are you staying here alone?" Prince Pāpakārin replied, "Our boat sank and everyone drowned. I alone did not die because I clung to a corpse, and thus I arrived here; all the others died simultaneously." Prince Kalyāṇakārin said, "In this world, there is no supreme treasure that exceeds one's own body." The younger brother said,