ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.15

4.15

པ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱུག་བཞིན་དུ་ཤི་ཡང་སླའི་དབུལ་བཞིན་དུ་མི་གསོན་ནོ། །དེར་ཅི་མངོན་ཞེ་ན། བདག་དུར་ཁྲོད་ཅིག་ན་འདུག་པར་ཕྱིན་པ་ན། དུར་ཁྲོད་དེ་ན་ཡོད་པའི་རོ་དག་དེ་སྐད་ཅེས་ཟེར་བ་ཐོས་སོ། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་རང་བཞིན་གྱིས་དྲང་བས་ནུ་བོ་ལ་ཁྱོད་རིན་པོ་ཆེ་མེད་ཀྱང་ཚོད་ཡོད་ཀྱིས། བདག་ལ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡོད་དོ། །ནུ་བོས་ནོར་བུ་ག་རེ་ཞེས་དྲིས་ན། ཕུ་བོས་སྨྲས་པ། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བདག་གི་དོ་ཀེར་གྱི་ནང་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ནུ་བོས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་ཕྲག་དོག་གི་སེམས་ཀྱིས་ལྷག་པར་འཁྲུག་ཅིང་ཞེ་སྡང་གི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། འདི་སྙམ་དུ་ཡབ་རྒྱལ་པོ་དང་ཡུམ་བདག་ལ་ལྷག་པར་སྡང་བའི་སྟེང་དུ་ད་ཕུ་བོས་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་རྙེད་པས། ད་ནི་ལྷག་པར་བདག་ལ་སྡང་ཞིང་ས་རྡོ་དང་འདྲ་བར་བེན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་བསམས་ནས་ཕུ་བོ་དགེ་དོན་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ། །ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཐོབ་པ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ཀྱིས་ད་འཇིགས་པ་འདིར་ལེགས་པར་བསྲུང་དགོས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་དོ་ཀེར་བཀྲོལ་ཏེ་ནོར་བུ་ནི་ནུ་བོ་ངན་དོན་གྱི་ལག་ཏུ་བྱིན་ཏེ། ཁྱོད་ངལ་ཞིང་ཆད་དེ་ཉལ་བའི་ཚེ་ཁོ་བོས་བཙའ་ཞིང་བསྲུང་ངོ་། །ཁོ་བོ་ངལ་ཏེ་ཉལ་བའི་ཚེ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བཙའ་ཞིང་སྲུངས་ཤིག །དེའི་ཚེ་ངན་དོན་ནོར་བུ་སྲུང་རེས་ལ་བབ་ནས་ཕུ་བོ་དགེ་དོན་དེ་གཉིད་ལོག་ཅིང་འདུག་པ་ལས། ངན་དོན་གྱིས་སྨྱིག་མ་སྐམ་པོའི་ཚལ་པ་གཉིས་ཀྱིས་དགེ་དོན་གྱི་མིག་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་བཙུགས་ནས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཁྱེར་ཏེ་བྲོས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་ནུ་བོ་ངན་དོན་ཞེས་བོས་ཏེ། ངའི་མིག་གཉིས་སུ་རྐུན་པོས་ཤིང་ཚལ་བཙུགས་ཀྱིས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཐོགས་ལ་བྲོས་ཤིག་ཅེས་བོས་ནས་ཅང་མི་གྲག་པས། ད་ནི་བདག་གི་ནུ་བོ་ངན་དོན་ཡང་དགྲས་བསད་པ་ལྟའི་ཅང་མི་གྲག་གོ་ཞེས་སྐད་ཆེན་པོས་ལྷ་རྣམས་ཐོས་པ་ཙམ་དུ་བོས་ཀྱང་རིང་ཞིག་གི་བར་དུ་ཅང་མི་གྲག་གོ། །དེ་ནས་ཤིང་ལྗོན་པའི་ལྷ་ཞིག་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲའོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ནུ་བོ་ངན་དོན་ཉིད་དགྲ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་མིག་གཉིས་ཕྱུང་ནས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཁྱེར་ཏེ་ཕྱིར་བྲོས་

"That is not so: it is better to die while wealthy than to live while destitute. If you ask why that is evident, when I arrived and stayed at a charnel ground, I heard the corpses residing in that charnel ground say so." Because Prince Kalyāṇakārin was upright by nature, he told his younger brother: "Even if you have no jewels, you should be content, for I possess the wish-fulfilling jewel of the nāga king." When the younger brother asked, "Where is the jewel?", the elder brother replied, "The wish-fulfilling jewel is inside my topknot." Hearing those words, the younger brother became even more agitated with jealousy and a mindset of hatred arose in him. He thought: "Our royal father and mother already detest me exceedingly, and now that my elder brother has found the wish-fulfilling jewel, they will detest me even more and treat me like dirt and stones." Having thought so, he said to his elder brother Kalyāṇakārin: "Excellent, excellent! It is wonderful that you have obtained the jewel, but now we must guard it well in this place of danger." Then Prince Kalyāṇakārin untied his topknot and placed the jewel into the hands of his younger brother Pāpakārin, saying, "When you are exhausted and sleep, I will watch over and protect it. When I am exhausted and sleep, you must watch over and protect it." At that time, it was Pāpakārin's turn to guard the jewel. While his elder brother Kalyāṇakārin was fast asleep, Pāpakārin took two pieces of dry bamboo, thrust them into Kalyāṇakārin's two eyes, seized the precious jewel, and fled. Then Prince Kalyāṇakārin called out, "O younger brother Pāpakārin! A thief has thrust pieces of wood into my two eyes, so grab the jewel and run!" When no sound came in reply, he shouted loudly enough for the gods to hear: "Now my younger brother Pāpakārin too must have been killed by enemies, for there is no sound at all!" Yet for a long time there was no response. Then a tree deity said: "Your younger brother Pāpakārin is himself the enemy! He gouged out your two eyes, took the precious jewel, and fled away; so what is the use of calling 'Pāpakārin'?"