ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.18

4.18

འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་བདག་གི་ཤིང་ཏོག་གི་ར་བ་སྲུང་ཞིང་འདུག་མི་ནུས་སམ། བདག་གིས་ཁྱོད་ལ་དགོས་པའི་ཡོ་བྱད་སྦྱར་རོ། །དགེ་དོན་གྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ལ་མིག་གཉིས་མེད་དེ་མི་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་ར་བ་སྲུང་ཞིང་བྱ་རྣམས་བསྐྲད་ནུས། ར་བའི་སྣ་བོས་སྨྲས་པ། བདག་ལ་ཐབས་ཡོད་དེ། བདག་གི་སྐྱེད་ཤིང་གི་ཁར་ཐག་པ་བྲེས་ཏེ་ཐག་པ་ལ་དྲིལ་བུ་བཏགས་ལ་ཐག་པ་ཁྱོད་ཀྱི་ལག་ཏུ་བཞག་ལ་བྱ་སྐད་ནམ་གྲག་པ་དང་ཐག་པ་ནས་དྲངས་པས་ཆོག་གོ། །དགེ་དོན་གྱིས་སྨྲས་པ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བདག་གིས་ནུས་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་ཁྲིད་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ནས་དེར་སོང་ངོ་། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ར་བ་དེ་ན་ཤིང་ཏོག་སྲུང་ཞིང་རོལ་མོ་ཇེང་བྱེད་དེ་རྩེ་ཞིང་འདུག་གོ། །དེའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་འཁོར་རྣམས་དང་བཟའ་ཤིང་གི་ར་བར་འཆག་ཅིང་ལྟད་མོ་ལྟར་སོང་བ་ལས་ལོང་བ་དེ་མཐོང་ནས་ལོང་བའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། ཁྱེད་སུའི་མི་ཡིན་ཞེས་དྲིས་སོ། །སྨྲས་པ། བདག་ནི་དམུས་ལོང་མུ་ལྟོ་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོའི་བུ་མོས་ལོང་བ་དེ་མཐོང་ནས་དེ་ལ་སྙིང་ཆགས་ཏེ་གཏོང་མ་ཕོད་དོ། །རྒྱལ་པོས་བུ་མོ་འབོད་དུ་བཏང་བ་ལས་ཁོ་མོ་མི་འགྲོའོ། །བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་འདིར་སྐྱོལ་ཅིག །བདག་ལོང་བ་འདི་དང་ལྷན་ཅིག་ཟའོ། །དེ་ལྟར་ལོང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཟན་ཟོས་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བདག་ལོང་བ་འདི་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། དེ་ལ་སྩལ་ན་བདག་གི་ཡིད་ཚིམ་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བུ་མོ་ཁྱོད་འདྲེ་གདོན་གྱིས་བརླམས་སམ། འོན་ཏེ་སྨྱོས་སམ། སྙིང་མྱོས་སམ། ཅིའི་ཕྱིར་ལོང་བ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས། ཁྱོད་མི་ཤེས་སམ། སྔར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་རྒྱལ་པོས་བུ་དགེ་དོན་གྱི་ཆུང་མར་བསླངས་ཏེ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱས་ནས་རྒྱལ་བུ་ད་ལྟར་རྒྱ་མཚོར་སོང་བ་ལས་ཕྱིར་མ་འཁོར་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ན་མུ་ལྟོ་བ་ཞིག་གི་ཆུང་མ་བྱེད་པར་སེམས། བུ་མོས་གསོལ་པ། དེ་ལྟ་ལགས་མོད་ཀྱི་སྲོག་འདི་ཡལ་ཡང་ལོང་བ་མི་གཏོང་ངོ་། །རྒྱལ་པོས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་བུ་མོའི་ངོ་མ་ཟློགས་ནས་ལོང་བ་བཀུག་ནས་ཕོ་བྲང་གི་ནང་དུ་ཕྱོགས་དབེན་པ་ཞིག་ཏུ་བཞག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་དེ་ལོང་བའི་ཐད་དུ་སོང་

he spoke as follows: 'Can you not stay and guard my fruit orchard? I will provide you with the necessary provisions.' Kalyāṇakārin said, 'Since I have no eyes and cannot see, how could I guard your orchard and chase away the birds?' The orchard watchman said, 'I have a way: I will string a cord along the tops of my planted trees, attach bells to the cord, and place the cord in your hand. Whenever the cries of birds are heard, it will be enough for you to pull on the cord.' Kalyāṇakārin said, 'If it is done like that, I can do it. Lead me to the base of the trees.' Having spoken, he went there. Prince Kalyāṇakārin stayed in that orchard, guarding the fruit, playing the zheng, and amusing himself. At that time, the king's daughter went with her retinue to walk about and view the sights in the orchard of edible fruits. Seeing that blind man, she approached the blind man and asked, 'Whose man are you?' He said, 'I am a blind beggar.' Seeing that blind man, the king's daughter fell in love with him and could not bear to leave him. The king sent [someone] to summon his daughter, but she would not go. 'Bring food and drink here! I will eat together with this blind man.' Having thus eaten food together with the blind man, she petitioned the king as follows: 'I pray you, grant me to this blind man! If you bestow me upon him, my heart will be content.' The king said, 'Daughter, are you possessed by a demon, or are you mad? Has your mind gone crazy? Why would you stay together with that blind man? Do you not know? Previously, the King of Vārāṇasī requested you as the wife for his son Kalyāṇakārin, and you were given to him. Since the prince has now gone to the ocean and not returned, why do you think of becoming the wife of a beggar?' The daughter petitioned, 'Even though that is so, even if this life of mine should perish, I will not let go of the blind man.' Hearing those words, the king could not refuse his daughter's wish, so he summoned the blind man and placed him in a secluded part inside the palace. Then that king's daughter approached the blind man