ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.19

4.19

ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །མཁྱེན་ཏམ། ད་བདག་ཁྱོད་དང་བཟའ་ཤུག་ཏུ་འདུའོ། །དགེ་དོན་གྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་སུའི་བུ་མོ་ཡིན་ཏེ་བདག་དང་བཟའ་ཤུག་ཏུ་འདུ་བར་སེམས། སྨྲས་པ་བདག་ནི་རྒྱལ་པོ་ལི་ཤི་བར་གྱི་བུ་མོ་ཡིན་ནོ། །དགེ་དོན་གྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ནི་རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་ཡིན་ཏེ་བདག་ནི་མུ་ལྟོ་བ་ཡིན་ན་གཅིག་ལ་གཅིག་ཇི་ལྟར་བཀུར་སྟི་བྱེད་པར་འགྱུར། ཆུང་མས་སྨྲས་པ། བདག་སྙིང་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་རིམ་གྲོ་བྱ་སྟེ་ཡིད་དང་འགལ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཞག་དགུ་བཅུའི་བར་དུ་འདུས་ཤིང་འཁོད་པ་ལས་ཉིན་གཅིག་ཆུང་མས་ཁྱིམ་ཐབ་ལ་གཏམ་མ་བྱས་པར་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་བ་ལས་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་ཕྱིར་འོངས་སོ། །དགེ་དོན་གྱིས་ཆུང་མ་ལ་ཁྱོད་གསང་སྟེ་གར་སོང་སོང་། བདག་ལ་ཡང་གཏམ་མ་བྱས་པར་གང་དུ་ཕྱིན་གང་ནས་ཕྱིར་ལོག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཆུང་མས་སྨྲས་པ། བདག་གསང་སྟེ་སོང་བ་མེད་དོ། །དགེ་དོན་གྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་གསང་ངམ་མི་གསང་མི་སུས་ཤེས། ཆུང་མས་མི་དགའ་སྟེ་ཡི་ཆད་ནས་མིག་མཆི་མས་གང་བཞིན་དུ་འདི་སྐད་དུ་སྨྲས་ཏེ་དམ་བཅས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཁྱོད་ལ་གསང་བ་ཞིག་ལ་སོང་བར་གྱུར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་མིག་གཉིས་ནམ་དུ་ཡང་འཚོ་བར་མ་གྱུར་ཅིག །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཁྱོད་ཀྱི་མིག་ཡ་གཅིག་སྔོན་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱི་མིག་ཡ་གཅིག་སྔོན་བཞིན་དུ་མཐོང་ཞིང་གསལ་བར་གྱུར་ཏེ། སྐར་མ་ལྟར་བཀྲ་ལ་མངོན་པར་ཆུང་མས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དང་། ཆུང་མས་སྨྲས་པ། ད་ཁྱོད་ཡིད་ཆེས་སམ། དགེ་དོན་འཛུམ་དམུལ་ཏེ་ཅང་མི་སྨྲའོ། །ཆུང་མས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ནི་ཁྲེལ་མེད་པ་དྲིན་མི་ཤེས་པ་ཞིག་སྟེ། བདག་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་བུ་མོ་ཞིག་སྟེ། ཁྱོད་ནི་མི་ཐ་མལ་པ་ཞིག་ལས་བདག་གིས་སྙིང་ནས་རིམ་གྲོ་བྱས་ན་འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ཡིད་མི་ཆེས་སོ། །ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ང་སུ་ཡིན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་སམ། སྨྲས་པ། མི་ཤེས་ཏེ་ཁྱོད་མུ་ལྟོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱིས་སྨྲས་པ། མ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ནི་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་རྒྱལ་པོའི་སྲས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆུང་མས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ནི་

and said to him: 'Do you know? Now I will join with you as husband and wife.' Kalyāṇakārin said, 'Whose daughter are you, that you think of joining with me as husband and wife?' She said, 'I am the daughter of King Ṛṣivadana.' Kalyāṇakārin said, 'You are a king's daughter and I am a beggar; how could we pay respect to one another?' The wife said, 'I will attend upon you from my heart and will never go against your wishes.' Having thus lived together for ninety days, one day the wife went outside without speaking to her husband, and after a long time she returned. Kalyāṇakārin said to his wife, 'Where did you go in secret? Where did you go and from where did you return without speaking even a word to me?' The wife said, 'I did not go anywhere in secret.' Kalyāṇakārin said, 'Who knows whether you went secretly or not?' The wife, displeased and despondent, her eyes filling with tears, spoke these words and made a solemn declaration: 'If I have gone to anything in secret from you, may neither of your eyes ever recover! If that is not so, may one of your eyes see just as before!' As soon as she uttered those words of solemn declaration, one of her husband's eyes saw and became clear just as before. It was bright like a star, and when the wife clearly saw it, the wife said, 'Now do you believe me?' Kalyāṇakārin smiled slightly and said nothing. The wife said, 'You are shameless and ungrateful! I am the daughter of a great king, while you are a common man; yet though I have attended upon you from my heart, still you do not believe me.' The husband said, 'Do you know who I am?' She said, 'I do not know; you are a beggar.' The husband said, 'I am not. I am Prince Kalyāṇakārin, the son of the king of the country of Vārāṇasī.' The wife said, 'You are