ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.20

4.20

ཆེར་གླེན་པ་ཞིག་གོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲ། བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་རྒྱལ་པོའི་སྲས་རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་ལེན་དུ་སོང་བ་ལས་ད་དུང་ཕྱིར་མ་འཁོར་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་དེ་ཡིན་ཞེས་ཟེར། ཁྱོད་བརྫུན་ཟེར་བས་ཁོ་མོ་ཡིད་མི་ཆེས་སོ། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་ཐོག་མ་སྐྱེས་ནས་ད་ཙམ་གྱི་བར་དུ་བརྫུན་ཟེར་མ་མྱོང་ངོ་། །ཆུང་མས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་སྨྲས་པ་བདེན་ནམ་བརྫུན་པ་སུ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར། ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོས་སྨྲས་པའི་ཚིག་འདི་བརྫུན་ཏེ་ཁྱོད་བསླུས་པར་གྱུར་ན་ཁོ་བོའི་མིག་ཡ་གཅིག་གཏན་མི་མཐོང་བར་ཤོག་ཤིག །གལ་ཏེ་ཚིག་བདེན་ན་བདག་གི་མིག་ཡ་གཅིག་ཀྱང་སྔོན་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་མིག་ཡ་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་ཡང་སྔོན་བཞིན་དུ་གསལ་ཞིང་མཐོང་བར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱི་མིག་གཉིས་སྔོན་བཞིན་དུ་གསལ་ཞིང་མཛེས་པ་དང་། མིའི་མཚན་དང་ལྡན་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་ལ་འཇིག་རྟེན་ན་དཔེ་མེད་པར་བཟང་བར་ཆུང་མས་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ་འཕགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཙམ་དུ་སྤྲོ་ཞིང་མིག་མི་འཛུམས་པ་ཙམ་དུ་ལྟའོ། །དེ་ནས་ཕོ་བྲང་དུ་སོང་སྟེ། ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་བདག་གི་ཁྱིམ་ཐབ་དེ་ནི་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ཡིན་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། གླེན་མ་འདི་སྨྱོས་སམ། ཡི་དགས་ཀྱིས་བསླུས་སམ། ཅི་ཉེས་ན་འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ནི་རྒྱ་མཚོར་ཞུགས་ཏེ་ད་དུང་ཡང་མ་འཁོར་ཟེར་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་མུ་ལྟོ་བ་ཞིག་ལ་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ཞེས་ཟེར། བུ་མོས་གསོལ་པ། དེ་ལྟ་མ་ལགས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཐུགས་མི་ཆེས་ན་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་པར་ཅི་གནང་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་གཟིགས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ཡིན་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་དངངས་ཏེ་འདི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་རྒྱལ་པོས་ཐོས་ན་བདག་ཅག་ལ་དཔྱས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ཞེས་སྨྲས་ནས། རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་བདག་གིས་སྔར་རྒྱལ་བུ་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པར་ཉེས་པ་བཤགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ། དེ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དེ། རྒྱལ་པོའི་

greatly foolish! Why do you say such a thing? The son of the King of Vārāṇasī entered the ocean, going to fetch precious gems, and has still not returned; so why do you claim to be him? You are telling a lie, so I do not believe you.' Prince Kalyāṇakārin said, 'From the time I was first born until now, I have never told a lie.' The wife said, 'Whether what you said is true or false, who would believe it?' The husband said, 'If these words spoken by me are a lie and have deceived you, may this one eye of mine become utterly blind forever! If the words are true, may my other eye also see just as before!' As soon as he spoke, the pupil of the other eye also became clear and saw just as before. When the wife saw that both of Prince Kalyāṇakārin's eyes were clear and beautiful just as before, endowed with the marks of a man, attractive, and peerlessly handsome in the world, a mind of intense joy arose in her; she was as delighted as if blessed by a noble one and gazed at him without blinking. Then she went into the palace and petitioned her father the king, 'My husband is Prince Kalyāṇakārin.' The king said, 'Has this foolish girl gone mad? Has she been deceived by a preta? What is wrong with her that she says such a thing? They say Prince Kalyāṇakārin entered the ocean and has still not returned; so why do you call a beggar Prince Kalyāṇakārin?' The daughter petitioned, 'It is not like that! If the king does not believe it, please grant him an audience with your own eyes!' As soon as the king looked upon him, he recognized him to be Prince Kalyāṇakārin. Having recognized him in that way, he was frightened and thought, 'If the King of Vārāṇasī hears of this, he will reproach us!' So he said, 'Prince Kalyāṇakārin, not knowing before that you were the prince, I confess my fault.' The prince said, 'There is no fault in that. Give