ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.3

4.3

རིམ་གྲོ་དང་། བཀུར་སྟི་དང་། མལ་ཆ་བྱ་བ་དང་། ཟས་དང་། སྐོམ་དང་། དེ་ལ་སོགས་པ་ཡོ་བྱད་ཀྱི་བར་དུ་འཇམ་ཞིང་བཟང་བ་སྦྱར་ཏེ། རིམ་གྲོ་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ཟླ་བ་བཅུའི་བར་དུ་རིམ་གྲོ་བྱས་ནས་བཙུན་མོ་ཆེན་མོ་ལ་སྲས་མངའ་བྱད་བཟང་ལ་མཛེས་ཤིང་མཚན་བཟང་པོས་བརྒྱན་པ། མིའི་མཚན་རྫོགས་པར་ལྡན་པ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །བཙུན་མོ་འབྲིང་མོ་ལ་ཡང་སྲས་ཅིག་བྱུང་བས་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བས་བློན་པོ་རྣམས་དང་། མཚན་མཁན་རྣམས་དང་། བྲམ་ཟེ་རྣམས་བསྡུས་ནས་སྲས་བུ་བསྟན་ནས་མཚན་བསྟན་ཏོ། །མཚན་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་མཚན་བལྟས་ནས་རྒྱལ་བུའི་མཚན་གདགས་པའི་ཕྱིར་སྲས་བུ་འདི་བལྟམ་པའི་ཚེ་ལྟས་ཇི་ལྟ་བུ་བྱུང་ཞེས་དྲིས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་བུ་ཆེན་པོའི་ཡུམ་བཙུན་མོ་ཆེན་མོ་ནི་སྔོན་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྲོ་ལ་ཕྲག་དོག་ཆེ་ཞིང་། ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་ལས་སྲས་མངལ་དུ་ཆགས་ནས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དགེ་དེས་པར་གྱུར་ནས། རྟག་ཏུ་འཛུམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སེམས་ཅན་ལ་ཡང་བུ་གཅིག་པ་དང་འདྲ་བར་བྱམས་ཤིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་འཛུམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་གསོང་པོར་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་མཚན་མཁན་གྱིས་ཀྱང་རྒྱལ་བུའི་མཚན་དགེ་དོན་ཞེས་བཏགས་སོ། །བཙུན་མོ་འབྲིང་མོ་ལ་སྲས་མངའ་བའི་ཚེ་སྔ་ལྟས་ཇི་ལྟ་བུ་བྱུང་ཞེས་དྲིས་ན། སྲས་བུ་འདིའི་མ་རང་བཞིན་གྱིས་དགེ་ཞིང་དེས་ཏེ་འཛུམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་ཚིག་གིས་སྔར་གསོང་པོར་སྨྲ་ཞིང་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ལས། སྲས་མངལ་དུ་ཆགས་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྲོ་ཞིང་ཞེ་སྡང་ཆེ་བ་དང་། ཕྲག་དོག་དང་ང་རྒྱལ་བྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། །མཚན་མཁན་གྱིས་སྨྲས་པ། འདི་ཡང་སྲས་བུའི་སྔོན་གྱི་ལས་འཕྲོ་ཡིན་པས། སྲས་བུའི་མཚན་ངན་དོན་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་གཉིས་གསོས་བསྐྱེད་དེ་ལོ་བཅུ་བཞི་ལོན་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་རང་བཞིན་གྱིས་མཁས་པའི་བློ་དང་བྱམས་པའི་སེམས་སུ་ལྡན་ཏེ། སྦྱིན་པ་བྱེད་པ་ལ་དགའ་བས་ཕ་མ་ཡང་ལྷག་པར་སྲས་བུ་དེ་ལ་མིག་དང་འདྲ་བར་སྡུག་པར་སེམས་སོ། །རྒྱལ་བུ་ངན་དོན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་

he served, respected, provided bedding for, and served them, providing soft and fine things down to food, drink, and other utensils. Having served them in that way for ten months, a son was born to the senior queen whose appearance was handsome, beautiful, adorned with auspicious marks, and perfectly endowed with human marks. A son was also born to the middle queen. Overjoyed, the king assembled the ministers, the soothsayers, and the brāhmaṇas, showed them the sons, and examined their marks. The soothsayers, having examined their marks, asked, in order to bestow names upon the princes, 'What signs appeared when these sons were born?' The king said: 'The senior queen, the mother of the eldest prince, had previously been angry by nature, deeply jealous, and proud. But once the son entered her womb, she became gentle and virtuous by nature, constantly smiling, and with a mind of love and tenderness toward sentient beings as though toward an only son, she always smiled and spoke gentle, honest words.' Then the soothsayer named the prince Kalyāṇakārin. When asked, 'What prior sign appeared when the middle queen became pregnant with her son?' [the king replied,] 'The mother of this son had previously been virtuous and gentle by nature, smiling, speaking gentle, honest words, and pleasing the minds of all; but once the son entered her womb, she became angry and deeply hostile by nature, and acted with jealousy and pride.' The soothsayer said, 'This too is due to the karmic residue of the son from the past,' and he named the prince Pāpakārin. Then the two princes were raised. When they reached fourteen years of age, Prince Kalyāṇakārin by nature possessed an intelligent mind and a loving heart, and took joy in giving; so his parents too held that son dear above all, like their own eyes. Prince Pāpakārin, however, was angry by nature,