ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.21

4.21

གནག་རྫི་དེ་ལ་སྦྱིན་པ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ལི་ཤི་བར་གྱིས་གནག་རྫི་དེ་ལ་གསེར་དང་། དངུལ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། གོས་དང་། བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་ཡང་བྱིན་གནག་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་ཐལ་བྱུང་བྱིན་ནོ། །དེ་ནས་གནག་རྫི་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་དགའ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ལ་བདག་གིས་ཕན་པའི་དྲིན་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་བདག་ལ་ནོར་དང་། རིན་པོ་ཆེ་འདི་སྙེད་ཅིག་བྱིན་ཞེས་མི་མང་པོའི་ནང་དུ་སྐད་ཆེན་པོས་གསང་མཁྱུད་དེ་སྦྱིན་པ་བྱས་ཀྱང་དྲིན་མངོན་སུམ་དུ་འོངས་པས་སྦྱིན་པ་བྱས་པའི་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་འདི་ལྟར་རྒྱ་ཆེའོ་ཞེས་བསྒྲགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་འཁོར་མང་པོ་ཀུན་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་སོ། །གང་སངས་རྒྱས་འདོད་པས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་མི་དེ་ལ་བསྔགས་ཤིང་བསྟོད་པས་དེ་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་རྒྱ་མཚོར་མ་ཞུགས་པ་ཕོ་བྲང་ན་འདུག་པ་ན་ངང་པ་དཀར་པོ་གཅིག་གསོས་ཏེ་རྟག་ཏུ་འགྲོགས་ཤིང་བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་། འགྲོ་བ་དང་། སྡོད་པ་དང་། འདུག་པ་དང་། ཉལ་བ་ན་རྟག་པར་ལྷན་ཅིག་གོ། །དེ་ནས་ཡུམ་བཙུན་མོས་བྱ་ངང་པའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་བུ་འདུག་པའི་ཚེ་ཁྱོད་དང་རྟག་པར་འགྲོགས་ན་ད་རྒྱ་མཚོར་སོང་སྟེ་ཤིའམ་གསོན་གཏོལ་མེད་དེ་བདག་མི་ཤེས་ན་ཁྱོད་རྒྱལ་བུ་མི་དྲན་ནམ། ངང་པས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་སྐད་ཕྱུང་སྟེ་ས་ལ་འགྲེ་ནས་མིག་མཆི་མས་གང་བཞིན་དུ་བཙུན་མོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་མོ་བདག་རྒྱལ་བུ་ཚོལ་བར་བཀའ་སྩལ་ན་མཆིའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་དེའི་ཚེ་བཙུན་མོས་ཡི་གེར་བྲིས་ཏེ་ངང་པའི་མགུལ་དུ་བཏགས་ནས་རྒྱལ་བུ་ཚོལ་དུ་བཏང་ངོ་། །དེ་ནས་ངང་པ་དེས་རྒྱལ་བུ་གང་ལོགས་སུ་སོང་བ་དྲིས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་ནས་རྒྱ་མཚོའི་ལོགས་སུ་སོང་ངོ་། །བཙུན་མོས་དེ་ལྟར་ངང་པ་སོང་བ་མཐོང་ནས་ད་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་གི་བུ་གསོན་ནམ་ཤི་བའི་གཏམ་ངེས་པར་ཉེ་བར་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་སེམས་སོ། །དེ་ནས་ངང་པ་དེས་རྒྱ་མཚོའི་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་ལྡིང་ལྡིང་ནས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་ནས་བཙལ་ཀྱང་རྒྱལ་བུ་མ་མཐོང་ནས་མཐར་

gifts to the king's cowherd!' Then King Ṛṣivadana gave gold, silver, precious gems, garments, and food and drink to that cowherd; he also gave him directly five hundred cattle. Then that cowherd was also extremely glad, and saying to Prince Kalyāṇakārin, 'What beneficial kindness did I do that you have given me this much wealth and precious gems?', he proclaimed in a loud voice amidst many people, 'Even though giving was done without withholding anything in secret, kindness has arrived visibly; thus the ripening of the fruit of practicing generosity is vast like this!' At that time, the large retinue all rejoiced greatly, and minds delighting in generosity arose in them. 'Whoever desires buddhahood should practice generosity to all'—the gods also praised and lauded that man, and so it was accomplished in that way. At that time, before Prince Kalyāṇakārin had entered the ocean and when he was still living in the palace, he had raised a white swan who was always his companion; in eating and drinking, going and staying, sitting and lying down, they were constantly together. Then the queen mother went to the swan and spoke as follows: 'When the prince was here, he was your constant companion; but now he has gone to the ocean, and not knowing whether he is dead or alive, since I do not know, do you not miss the prince?' Hearing those words, the swan let out a cry, rolled on the ground, and with eyes filled with tears, said to the queen, 'Queen, if you command me to search for the prince, I will go.' At that time, the queen wrote a letter, tied it to the swan's neck, and sent it to search for the prince. Then that swan asked in which direction the prince had gone, flew into the sky, and went in the direction of the ocean. Seeing the swan depart in that way, the queen thought, 'Now, without doubt, I will certainly hear news of whether my son is alive or dead.' Then that swan, soaring in the sky above the ocean, looked everywhere and searched, but did not see the prince, and finally