ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.23

4.23

ཏེ། བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་རབ་ལ་ཞོན་ནས་རྒྱལ་བུ་བསུས་སོ། །བསུ་བའི་ས་ཕྱོགས་དེར་ཕྱག་དར་དང་ཆག་ཆག་བྱས་ཏེ། བདུག་སྤོས་དང་། བ་དན་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། གདུགས་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་ཅིང་བྲེས་ནས་རོལ་མོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་བྱས་སོ། །ཡུལ་དེ་ན་གནས་པའི་ཡུལ་མི་ཕོ་སྨོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་རྒྱ་མཚོ་ནས་བདེ་བར་ཕྱིར་འཁོར་བར་ཐོས་ནས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ཀུན་གྱིས་རྒྱལ་བུ་བསུས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་དང་། ཡུམ་བཙུན་མོའི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དང་། བཙུན་མོ་མིག་ལྡོངས་ཏེ་རྒྱལ་བུ་མི་མཐོང་བས་ལག་པས་མནམས་བྱུགས་ནས་ཁྱོད་ངའི་བུ་དགེ་དོན་ཡིན་ནམ་ཁྱོད་རྟག་པར་དྲན་ཏེ་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་པས་འདི་ལྟར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་བུས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་དང་། བློན་པོ་རྣམས་དང་། མི་མང་པོ་ལ་ལག་པ་བཏེག་སྟེ་སྐད་ཆེན་པོས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དོ། །བདག་ཉོན་མོངས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཕྱིར་འཁོར་རོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་བདག་གི་ནུ་བོ་ངན་དོན་ད་ལྟར་ག་རེ། གང་ན་མཆིས་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། ཡབ་རྒྱལ་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱོད་དེའི་གཏམ་མ་འདྲི་ཤིག །སྡིག་པ་ཅན་དེ་ད་ལྟར་ཁྲི་མོན་ན་ཡོད་དེ་གཏང་ཞེས་བྱ་བ་མེད་དོ། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་གསོལ་པ། བདག་ངན་དོན་དང་ཕྲད་དུ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་དེ་བཞིན་དུ་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ངུས་ཤིང་གསོལ་ནས་ཡིད་མ་བཟློགས་ཏེ་ཁྲི་མོན་ནས་ངན་དོན་ཕྱུང་ངོ་། །ངན་དོན་གྱི་ལག་པ་དང་། རྐང་པ་ནས་ལྕགས་དང་ཁོང་སྒྲིལ་ཕྱུངས་ཤིག་པར་གསོལ་ལོ། །དེ་ནས་བཙོན་ར་ནས་ཕྱུང་ནས་ངན་དོན་པང་དུ་འཁྱུད་ནས་ཁྱོད་རབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་སམ་ཞེས་ཚིག་འཇམ་པོས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དེ་གཏམ་བྱས་ནས་ངའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཁྱེར་བ་ག་རེ་ཞེས་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དྲིས་པ་དང་། གདོད་སའི་འོག་ན་སྦས་ཤིང་འདུག་གོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་གནས་དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་ཕྱུང་ནས་བླངས་སོ། །དེ་ནས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་དང་ཡུམ་བཙུན་མོའི་དྲུང་དུ་འོངས་ཏེ། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་བདུག་སྤོས་བཟང་

and rode upon an excellent wool-draped elephant to welcome the prince. In the place of reception, they swept and sprinkled water, prepared and hung incense, streamers, victory banners, parasols, and the like, and played all manner of musical instruments. When all the male and female inhabitants residing in that country heard that Prince Kalyāṇakārin had returned safely from the ocean, they were all overjoyed and went out to welcome the prince. Then Prince Kalyāṇakārin bowed his head to the feet of his royal father and queen mother. Since the king and queen were blind and could not see the prince, they felt him with their hands, stroking him and saying, "Are you our son Kalyāṇakārin? Constantly thinking of you, tormented by sorrow, we have ended up like this." The prince bowed to the royal father and queen, and then raised his hands toward the vassal kings, ministers, and the multitudes of people, inspiring boundless joy in a loud voice, saying, "Though I suffered hardships, I have returned by the power of your virtues!" Then Prince Kalyāṇakārin asked his royal father, "Where is my younger brother Pāpakārin right now? Where is he?" The royal father replied, "Do not ask about him! That evil sinner is now in prison; he will never be released." Prince Kalyāṇakārin pleaded, "Please allow me to meet Pāpakārin!" and weeping, he requested this two and three times, never relenting until Pāpakārin was released from the prison. He requested, "Please remove the iron chains and fetters from Pāpakārin's hands and feet!" Then, when he was brought out of the prison, he embraced Pāpakārin in his arms, encouraged him with gentle words, and said, "Have you suffered greatly?" After speaking kindly to him, he asked twice and three times, "Where is the precious jewel you took?" and [Pāpakārin] replied, "It is hidden under the ground." Then Prince Kalyāṇakārin unearthed and took the jewel from that place. Then he went before his royal father and queen mother, censed the precious jewel with excellent incense,