ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.4

4.4

ཁྲོ་བས་ན་ཕ་མ་ཡང་དེ་ལ་མི་དགའ་སྟེ། སྡང་བས་རྒྱལ་བུ་ངན་དོན་རྒྱུན་དུ་ཕྲག་དོག་བྱེད་དེ་ཕུ་བོ་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་སེམས་སོ། །ཕྱིས་དུས་གཞན་ཞིག་ན་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་འཁོར་དང་བཅས་པ་རོལ་མོ་བྱེད་ཅིང་ཕོ་བྲང་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྟད་མོ་ལྟ་ཞིང་འཆག་ཏུ་སོང་བ་ལས་ཞིང་རྨོ་བ་དག་ཞིང་རྨོ་བའི་རོལ་ནས་སྲིན་བུ་དག་བྱུང་བ་ལས་བྱ་མང་པོ་དག་ཐུ་ཞིང་ཟ་བ་མཐོང་ངོ་། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་དེ་ལྟ་བུ་དག་མཐོང་ནས་སྙིང་རྗེ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། བདག་ནི་ཕོ་བྲང་ཟབ་མོ་ནས་སྐྱེས་པས་འདི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་མ་མཐོང་མ་ཐོས་ན། འཁོར་རྣམས་ལ་འདི་དག་ཅིའི་ཕྱིར་གཅིག་ལ་གཅིག་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཟ་ཞེས་དྲིས་སོ། །འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་བུ་ལ་སྨྲས་པ། ད་ལྟར་རྒྱལ་པོ་མངའ་བའི་ཡུལ་འདི་ཡང་འབངས་ལ་རྟེན་ཏེ། འབངས་ཀྱང་ཁ་ཟས་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཁ་ཟས་ནི་ཞིང་རྨོས་པ་ལས་འབྲུ་སྣ་ལྔ་སྐྱེས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་སྲོག་འཛིན་ཏོ། །རྒྱལ་བུས་དེ་ལ་རེ་སྡུག་རེ་སྡུག་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། ཡང་སོང་སོང་བ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་དག་སྐུད་པ་འཁལ་བ་དང་འཐག་པའི་ལས་བྱེད་དེ། ཕན་ཚུན་བསྐྱོད་ཅིང་ཉོན་མོངས་པར་མཐོང་ངོ་། །དེ་དག་མཐོང་ནས་མི་འདི་དག་ཅི་བྱེད་ཅེས་གཡོག་པོ་གཡས་གཡོན་ན་འདུག་པ་ལ་དྲིས་སོ། །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། མི་འདི་དག་ནི་བཀལ་བ་དང་འཐག་པའི་ལས་བྱེད་དེ། དེས་བདག་གི་ལུས་གཡོག་ཅིང་དགབ་པའི་གོས་བྱེད་དོ། །འདི་དག་ཡང་རེ་སྡུག་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པའི་ལས་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཡང་སོང་སོང་བ་ལས་མི་མང་པོ་དག་བ་ལང་དང་། རྔ་མོ་དང་། རྟ་དང་། ཕག་དང་། ལུག་གསོད་ཅིང་པགས་པ་བཤུ་བདག་མཐོང་ནས་འདི་དག་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་སོ། །སྨྲས་པ་འདི་དག་ནི་གསོད་པའི་ལས་བྱེད་དེ། ཤ་འཚོང་ཞིང་བགོ་བ་དང་བཟའ་བའི་སྤོགས་བྱེད་དོ། །དེས་སྲོག་འཚོ་བར་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་བུས་དེ་སྐད་ཅེས་ཐོས་ནས། བ་སྤུ་དང་ལུས་ཀྱི་ཤ་ཀུན་འགུལ་ཏེ། ཀྱི་ཧུད་ཀྱི་ཧུད་གསོད་པ་ལ་སྙིང་མི་བཟོད་དོ། །གཅིག་གིས་གཅིག་གི་ཉིང་ཤ་ཉིང་ཟ་ཞིང་བསྐལ་པ་བགྲངས་པའི་བར་དུ་གཅིག་ལ་གཅིག་གསོད་པའི་ལས་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཡང་སོང་སོང་བ་ལས་མི་

and therefore his parents also did not love him; they disliked him, so Prince Pāpakārin was continually jealous and thought of harming his elder brother. Later, at another time, Prince Kalyāṇakārin, accompanied by his retinue, playing music, went outside the palace to sightsee and stroll. There he saw plowmen plowing a field, and from the furrows of the plowing worms emerged, which many birds pecked at and ate. Seeing such a thing, Prince Kalyāṇakārin was overcome with compassion and thought, 'Having been born in the deep palace, I have neither seen nor heard of such things.' He asked his retinue, 'Why do these creatures harm and devour one another?' The retinue replied to the prince, 'At present, the king’s realm also relies upon the subjects, and the subjects rely upon food. As for food, the five kinds of grain grow from plowing the fields, which sustains the life of sentient beings.' The prince said to that, 'Alas! How wretched!' Continuing on their way, he saw men and women spinning and weaving thread, moving back and forth, weary and afflicted. Seeing them, he asked the servants standing to his left and right, 'What are these people doing?' They replied, 'These people are spinning and weaving, and from that they make clothing to cover and protect our bodies. These people too are performing wearying and wretched labor.' Continuing on further from there, he saw many people killing cattle, camels, horses, pigs, and sheep, and flaying their skins. He asked, 'What are these people doing?' They replied, 'These people perform the work of slaughtering; they sell meat to make a living for food and clothing. By that they sustain their lives.' When the prince heard those words, all the hairs on his body and flesh quivered, and he cried, 'Alas! Alas! My heart cannot bear this slaughter! They eat each other’s very flesh, and for countless eons perform the deed of killing one another!' Continuing on further from there, he saw poor men