ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 4.5

4.5

མཆིས་པོ་དག་ཅིག་ཉ་རྒྱ་དང་བྱ་རྒྱ་ཐོགས་ཤིང་བྱ་དང་། ཉ་གསོད་དེ། གཅིག་ལ་གཅིག་ཉིང་ཤ་ཟ་བར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་འདི་ཅི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་སོ། །གསོལ་པ། འདི་དག་ནི་བྱ་དང་ཉ་ཤོར་བ་ཡིན་ཏེ། གསོད་པའི་ལས་འདི་ལྟ་བུ་བྱེད་ཅིང་བགོ་བ་དང་ཟས་ཚོལ་ལོ། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པའི་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་མིག་མཆི་མས་གང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བར་འགྱུར་བའི་ལས་བྱེད་དེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་ནམ་དུ་ཡང་མི་ཐར་རོ་སྙམ་ནས་མི་དགའ་ཞིང་མྱ་ངན་གྱིས་ནོན་ཏེ་ཕྱིར་ཕོ་བྲང་དུ་འོངས་སོ། །ཡབ་རྒྱལ་པོས་རྒྱལ་བུ་མི་དགའ་ཞིང་མྱ་ངན་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱིར་འོངས་པ་མཐོང་ནས་རྒྱལ་བུ་ལ་ཅི་ཞིག་གིས་མི་དགའ་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། རྒྱལ་བུས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་ཞིབ་ཏུ་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་རྒྱལ་བུ་ལ་སྨྲས་པ། འདི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ནི་ཡོངས་ཀྱི་ཡོད་ཅིང་སྲིད་པ་ཡིན་ན་མྱ་ངན་བྱར་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད། རྒྱལ་བུས་གསོལ་པ། བདག་རྒྱལ་པོ་ལ་འདོད་པ་གཅིག་ཅིག་གསོལ་ན་རྒྱལ་པོས་གནང་ངམ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ང་ལ་བུ་ཁྱོད་གཅིག་པུར་ཟད་དེ་བྱམས་ཤིང་སྡུག་པས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་དང་འགལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་བུས་གསོལ་པ། བདག་ནི་ཡབ་རྒྱལ་པོའི་བང་མཛོད་ན་ནོར་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་ཅི་མངའ་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱིན་པར་བགྱིའོ་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་དང་འགལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱིས་ཅི་དགའ་མགུར་སྦྱིན་པ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་བློན་པོ་བཀུག་ནས་རྒྱལ་པོའི་བང་མཛོད་ཕྱེ་ནས་བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་ལྔ་བརྒྱ་ལ་ནོར་དང་རིན་པོ་ཆེ་བཀལ་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྒོ་བཞིར་སྤུངས་ནས་འགྲོ་བ་མང་པོ་དག་བགོ་བ་འདོད་དམ། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་འདོད་དམ། ཅི་འདོད་པ་ཡིད་བཞིན་དུ་ལོང་ལ་ཁྱེར་ཅིག་ཅེས་ཕྱོགས་བཞིར་བསྒྲགས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱི་སྙན་པ་ཕྱོགས་སུ་བསྒྲགས་པས་ཐམས་ཅད་འདུས་ནས་ཅི་འདོད་པ་ཡིད་བཞིན་དུ་ཁྱེར་རོ། །རིང་པོ་མ་ལོན་པར་རྒྱལ་

holding fishnets and bird nets, killing birds and fish, devouring each other’s very flesh. Then he asked, 'What are they doing?' They replied, 'These are hunters of birds and fish; they perform this work of slaughtering to seek food and clothing.' When Prince Kalyāṇakārin heard those words, his eyes filled with tears, and thinking, 'These sentient beings of the world perform evil and unwholesome deeds, and will never be freed from suffering,' he became disheartened, was overcome with grief, and returned to the palace. Seeing the prince return looking unhappy and sorrowful, the father, the king, asked him, 'Why are you unhappy?' The prince then related in detail to his father, the king, everything he had seen. The king said to the prince, 'Such things are universal and inevitable; what cause is there for sorrow?' The prince addressed him, 'If I make one request of the king, will the king grant it?' The king said, 'You are my only son, beloved and dear to me; I will not go against your wishes.' The prince said, 'I wish to give away to all sentient beings whatever wealth, jewels, food, and drink there are in my father the king's treasury!' The king said, 'I will not go against your wishes; give as much as pleases you!' Then Prince Kalyāṇakārin summoned the ministers, opened the king's treasury, loaded the wealth and jewels upon five hundred fine-fleeced elephants, piled them at the four gates of the city, and proclaimed in the four directions: 'Whether beings desire clothing, or food and drink, take whatever you wish according to your heart's desire and carry it away!' In that way, as Prince Kalyāṇakārin's renown was proclaimed in all directions, everyone gathered and took whatever they wished according to their hearts' desires. Before long, the king's