ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.12

5.12

དེའི་ཚེ་ན་སྤྲུལ་པའི་མི་དེས་བྱམས་ཤིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཞུ་བདུངས་ནས་མདའ་འཕངས་པ་དང་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་ལ་མདའ་རེ་རེ་ཕོག་སྟེ་མི་བཟོད་པའི་ན་ཚ་མྱོང་ནས་ས་ལ་འགྲེ་ཞིང་སྐད་ཆེན་པོ་ཕྱུང་ནས་ངུས་སོ། །དེ་དག་གིས་མདའ་ཕྱུང་བར་བསྐྱོད་ན་མདའ་རབ་ཏུ་དམ་པས་སྟོབས་ཅི་ཡོད་པས་བཙལ་ཀྱང་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱས་སྐྲག་ནས་ད་ནི་བདག་ཅག་གདོན་མི་ཟ་བར་འཆིའོ་སྙམ་མོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཅག་འདི་སྙེད་ཀྱིས་མི་གཅིག་པུ་ཞིག་མ་ཐུབ་པ་ངོ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ཚིག་འཐུན་པར་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །མི་ཡི་ནང་ན་ཁྱོད་ཅི་ཡིན། །ལྷ་འམ་ཀླུ་འམ་ཡི་དགས་སམ། །འོན་ཏེ་རིག་སྔགས་མཐུ་ཡིན་ནམ། །མདའ་ཅིག་འཕངས་པས་ལྔ་བརྒྱ་རྨས། །ན་བའི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་དཀའ་བས། །བདག་ཅག་ཁྱོད་ལ་སྲོག་ཕྱོགས་ཀྱིས། །གདུག་པའི་མདའ་རྣམས་དབྱུང་དུ་གསོལ། །ཕྱིན་ཅད་འགལ་བ་མི་བགྱིད་དོ། །དེ་ནས་སྤྲུལ་པའི་མི་དེས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། སྟ་རེ་རྨ་ལས་འདའ་བ་མེད། །འཕེན་པའི་ནང་ན་མདེའུ་ཐུང་མཆོག །ལང་ཚོ་གྱད་ཀྱིས་མི་བྱིན་ཏེ། །མང་དུ་ཐོས་པས་མེད་པར་འགྱུར། །དེའི་ཚེ་སྤྲུལ་པའི་མི་དེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་སྨྲས་ནས་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བསྒྱུར་ཏེ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་བཀྱེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱས་ནས་འོད་དེས་རེག་པའི་སེམས་ཅན་ལོང་བ་རྣམས་ནི་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བར་གྱུར། ལུས་ཞ་བོ་སྒུར་པོ་རྣམས་ནི་ཕྱིར་རངས་པར་གྱུར། ལུས་ཀྱི་རྐང་ལག་མ་ཚང་བ་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པར་གྱུར། སྨྱོས་པ་རྣམས་ཀྱང་དྲན་པ་རྙེད་པར་གྱུར། །མདོར་ན་ཇི་ཙམ་དུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཐམས་ཅད་ཡིད་དུ་འོང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་ལ་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ཏེ། སྤྲོ་བ་དང་། གཟེངས་བསྟོད་པ་དང་། དགའ་བར་བྱས་པས་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་ཆོས་ཐོས་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ལུས་ཀྱི་རྨ་ཡང་སོས། ཁྲག་ཀྱང་འོ་མར་གྱུར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཐམས་ཅད་ཚིག་འཐུན་པར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གསོལ་ཏོ། །བདག་

At that moment, the emanation man drew his bow with a mind of loving-kindness and compassion and shot an arrow; an arrow struck each of the five hundred bandits. Experiencing intolerable agony, they rolled on the ground, crying out and weeping loudly. When they tried to pull the arrows out, the arrows were stuck so fast that, though they exerted all their strength, they could not remove them. Terrified, the five hundred bandits thought, “Now we will surely die! Why? It is wondrous indeed that so many of us could not overcome a single man!” In unison, they spoke as follows: / “Who are you among men? / Are you a deva, a nāga, or a preta? / Or is it the power of a vidyā-mantra? / By shooting a single arrow, five hundred are wounded! / Because this painful suffering is hard to bear, / we beg of you our lives: / please extract these cruel arrows! / Henceforth we shall commit no wrongdoing!” / Then the emanation man spoke in verse: / “An axe does not exceed the wound; / among missiles, the short arrow is supreme. / Youth is not granted by champions; / it is brought to an end by much hearing.” / Having spoken this verse, the emanation man transformed back into the Buddha’s physical body and radiated a great beam of light, illuminating all the worlds of the ten directions. By the touch of that light, blind beings gained eyes to see forms, those with crippled or hunched bodies became upright again, those lacking limbs were endowed with limbs, and the mad regained their senses. In brief, all unpleasant things became pleasant. Then the Tathāgata taught various kinds of Dharma to the five hundred bandits, gladdening, encouraging, and delighting them. Hearing the Dharma, the five hundred bandits rejoiced exceedingly, their physical wounds healed, and their blood turned to milk. They aroused the mind toward unsurpassed and completely perfect awakening, and in unison offered these verses: