ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.15

5.15

དེའི་ཚེ་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་དེ་ལྟར་གྱུར་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་མོད་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་རྒྱལ་པོ་བཻ་དཱུརྱས་བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་ནག་པོ་མ་རུངས་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཆང་བླུད་དེ་རྨིས་པར་བྱས་ནས་རྐང་པ་ལ་ལྕགས་ཀྱི་རྨིག་པ་བསྐོན་ནས་སྣ་ལ་རལ་གྲི་རྣོན་པོ་བཏགས་ནས་སྐད་ངན་ཕྱུང་སྟེ་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་བརྫིར་བཅུག་གོ། །བ་ལང་རྨིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་བརྫིས་ནས་ལྷུ་ཚིགས་དང་། ཤ་དང་། པགས་པ་དང་། རུས་པ་ཀུན་ཞིབ་མོར་ས་ལ་བཙོག་བཙོག་ལྟར་བཞག་གོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་དག་སེམས་དང་ལུས་ལ་མི་བདེ་བ་མེད་པར་གྱུར། ལུས་དང་སེམས་བདེ་བས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་གྱུར། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་སྙོམས་པའི་སེམས་སུ་གྱུར། སེམས་མཉམ་པར་གྱུར་པས་ཞེ་སྡང་གི་སེམས་མེད་པར་གྱུར། ཞེ་སྡང་མེད་པས་ཚེ་འཕོས་ནས་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །དེ་ལྟར་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེས་ནས་ལྷའི་མིག་གིས་ཐོག་མ་རྒྱུ་ཅི་ལས་གྱུར་པ་བརྟགས་ནས་གཅིག་ལ་གཅིག་འདི་སྐད་དུ་བདག་ཅག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་ལྷར་སྐྱེས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྷ་རྫས་ཀྱི་གོས་དམ་པ་དང་ལྡན་ཏེ། ལུས་ལ་འོད་ཀྱང་ཡོད་ལ་རོལ་མོ་དང་བདེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུས་དེ་ལྟར་གྱུར་པས་ན་བདག་ཅག་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་དོན་དུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གང་ན་ཡོད་པ་ན་གྲོང་ངམ། གྲོང་རྡལ་ལམ། རིའམ། ཚལ་ལམ། ཤིང་དྲུང་ངམ། ཕོ་བྲང་འཁོར་རམ། ཁང་ཁྱིམ་མམ། གང་ན་མདོ་སྡེ་འདི་འདྲིའམ། ཀློག་གམ། འདོན་ཏམ། འཆད་པའི་གནས་དེར་ཆོས་ཀྱང་མི་བྲེལ་བ་ཡིད་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཞིང་དབུལ་བར་བྱའོ། །གནས་དེར་མཚོན་གྱིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་དང་། རིམས་ནད་དང་། མུ་གེ་མི་འབྱུང་བར་བདག་ཅག་གིས་ཉིན་མཚན་དུ་བསྲུང་ཞིང་བསྐྱབ་པར་བགྱིའོ། །ཞེས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་ལྷ་དེ་དག་གི་ཚེ་དང་། སྟོབས་དང་། ལུས་ཀྱི་མདོག་དང་། འོད་གསལ་བ་

At that time, when things had turned out thus for the Śākya youths, they generated a mind of great joy, and immediately aroused the mind oriented toward unsurpassed, perfect, complete awakening. Having aroused the mind oriented toward awakening, King Vaiḍūrya intoxicated five hundred fierce, wild, black elephants with liquor, fitted iron hoof-caps on their feet, attached sharp swords to their trunks, and with terrible shouts set them to trample the Śākya youths. When the elephant hooves had trampled the Śākya youths, their joints, flesh, skin, and bones were all crushed and flattened into the dirt. Yet through the power of the Tathāgata’s great compassion, their minds and bodies experienced no discomfort. Because their bodies and minds were at ease, they aroused the mind oriented toward awakening. Because they aroused the mind oriented toward awakening, they developed equanimity toward all sentient beings. Because their minds were in equanimity, they were free of hatred. Free of hatred, they passed away and were reborn as gods in the higher realms. Having been reborn as gods in the higher realms, they examined with divine sight what had been the primary cause, and said to one another, 'It is through the kindness of the Buddha's great compassion that we have been reborn as gods! We possess palaces made of the seven precious substances and excellent divine garments; our bodies are luminous, and we enjoy music and every kind of pleasurable delight!' Then they thought, 'Since it is through the miraculous power of the Tathāgata that this has come to pass, we too must arouse a mind of great compassion for the benefit and well-being of all sentient beings. Wherever the Dharma of the Buddha exists—in a village, town, mountain, grove, at the root of a tree, in a palace compound, or a home—wherever this sūtra is written, read, recited, or explained, in that place we will provide and offer whatever Dharma necessities are needed without deprivation. We will protect and safeguard that place day and night so that harm from weapons, infectious diseases, and famine do not occur.' Having made this aspiration, the lifespans, strength, physical complexions, and radiance of those gods