ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.16

5.16

སྔ་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་བཟང་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་དག་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ནས་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བའི་སྟོབས་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་བཻ་དཱུརྱས་ཡུལ་སེར་སྐྱ་ཕབ་ནས་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་མེད་པར་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་བཟང་མོ་ཅི་ལ་ཡང་མཁས་པ་གཞན་པས་ལྷག་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཞིག་གདམས་ནས་བུ་མོ་ལྔ་བརྒྱས་སྐོར་ཏེ། རོལ་མོ་བྱས་ནས་ཕྱིར་བདག་གི་ཡུལ་དུ་འོངས་ཏེ། བཙུན་མོ་དང་སླས་རྣམས་བཅས་སུ་ཕོ་བྲང་དུ་འདུས་ཚོགས་ནས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་འདུག་གོ། །གདན་ལ་འདུག་ནས་བདག་སྐྱིད་དོ་ལེགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་བཻ་དཱུརྱ་ལ་ཁྱོད་ཅིས་སྐྱིད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་དགྲ་ལས་རྒྱལ་བས་སྐྱིད་དོ། །བུ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་རྒྱལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་རྒྱལ་པོའི་དམག་རྣམ་བཞི་ཀུན་ལོག་ན་ཡང་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་གཅིག་ལས་མི་ཐུབ་བོ། །བདག་ཅག་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་མི་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སློབ་མར་གྱུར་ཏེ། ཅི་ལ་ཡང་བརྟོད་པ་མེད་པས་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་བར་ཟད་དོ། །གལ་ཏེ་ངན་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཁྱོད་སྔ་ཕྱི་ལན་གསུམ་བཞིའི་བར་དུ་ཡུལ་སེར་སྐྱར་དམག་རྣམ་བཞི་དྲངས་པ་ན་རྟག་ཏུ་ཕམ་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱོད་ཐོག་མ་དམག་དྲངས་པའི་ཚེ་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་འདི་སྐད་ཟེར་རོ། །རྒྱལ་པོ་བཻ་དཱུརྱ་ཁྲེལ་མེད་པ་དྲིན་མི་ཤེས་པར་གནོད་པ་བྱེད་དུ་འོང་བ་དེ་དང་འགྱེད་པར་གྱུར་ན་མཛངས་ངན་གྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཡང་མེད་དཀར་ནག་ཀྱང་མི་མངོན་གྱིས། བདག་ཅག་གིས་སྐྲག་པ་ཙམ་བྱས་ཏེ་ཕྱིར་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་དམ་བཅས་སོ། །བདག་ཅག་གིས་མདའ་ཅིག་ཅར་འཕངས་ལ་ཕ་རོལ་ལ་སྨས་ཤིང་གནོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་དམག་རྣམ་བཞི་བཤམས་ནས་རྒྱང་གྲགས་བཞི་བཅུའི་མདུན་དུ་ཁྱོད་ཀྱི་དམག་བསུ་ནས་ཀུན་གྱིས་མདའ་འཕངས་ན་མདའི་རྒྱུན་མ་ཆད་དེ། རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་སྐྲག་ནས་ཕྱིར་མ་ལོག་གམ། དེ་ནས་ཡང་ཞག་དགུ་བཅུ་ལོན་པའི་འོག་ཏུ་ཕྱིར་དམག་རྣམ་བཞི་དྲངས་ནས་ཤཱག་རིགས་ལ་དྲངས་ཏེ་བརྒལ་བ་ན། དེའི་ཚེ་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་འདི་སྐད་ཅེས་བགྲོས་སོ། །རྒྱལ་པོ་བཻ་དཱུརྱ་སྡིག་པ་ཅན་

became even more splendid than before, and filled with great joy, they departed back into the sky. Furthermore, the great compassion of the Tathāgata’s skill in means and the power of his roots of virtue are inconceivable. At that time, after King Vaiḍūrya had laid waste to Kapilavastu and annihilated the Śākya youths, he selected five hundred Śākya maidens who were beautiful and remarkably skilled in everything, surpassing all others. Surrounded by these five hundred maidens, to the accompaniment of music, he returned to his own country. Gathering in the palace together with his queens and retinue, he sat cross-legged. Having sat upon his seat, he declared, 'I am joyful and triumphant!' Then the Śākya maidens said to King Vaiḍūrya, 'Why are you joyful?' The king replied, 'I am joyful because I have triumphed over my enemies.' The maidens said, 'You have not triumphed! Even if your entire fourfold army were to fight, it could not overcome a single Śākya youth. It is only because we Śākyas have become disciples of the Buddha and harbor no malice toward anyone that you have gained victory. Did we not constantly defeat you when, driven by evil intent, you led your fourfold army against Kapilavastu three or four times in the past? When you first marched your army, the Śākya youths said: "If we were to battle this King Vaiḍūrya who arrives shameless, ungrateful, and intent on harm, no distinction between the wise and the wicked would remain, and black and white would not be discerned. Therefore, we should only frighten him into turning back!" Thus everyone took a vow: "Let us shoot our arrows simultaneously, yet without wounding or harming the adversary!" Having arrayed their fourfold army, they met your forces forty krośas ahead, and when everyone fired arrows, a continuous stream of arrows fell. King, were you not terrified and forced to turn back? Then, after ninety days had passed, you again led your fourfold army to attack the Śākyas. At that time, the Śākya youths conferred: "This sinful King Vaiḍūrya,