ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.18

5.18

ནས་རྒྱལ་པོ་བཻ་དཱུརྱ་སྐྱེངས་ཏེ་ངོ་ཚ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རིགས་ངན་པའི་ཤན་པ་བཀུག་ནས་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་རྐང་པ་དང་ལག་པ་གཏུབས་ལ་སྣ་དང་རྣ་བ་བཅད་དེ་ཤིང་རྟས་བསྐྱས་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་བོར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་རྐང་ལག་བཅད་ནས་ས་ལ་འགྲེ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་མྱོང་བར་གྱུར་ནས་སྲོག་ལ་བབ་བོ། །དེའི་ཚེ་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པས་ལ་ལ་ནི་ཕ་མ་དང་མིང་པོ་དང་ཕུ་ནུ་མོའི་མིང་ནས་འབོད། ལ་ལ་ནི་གནམ་འབོད། ལ་ལ་ནི་ས་འབོད། ལ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་འབོད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ནང་ན་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གཅིག་གིས་བུ་མོ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཕུ་ནུ་མོ་དག་འདི་ལྟར་རིག་པར་གྱིས་ཤིག །བདག་གིས་སྔོན་སངས་རྒྱས་ལས་འདི་ལྟར་ཐོས་སོ། །གང་ཞིག་ཕོངས་ཤིང་ཉམ་ཐག་པར་གྱུར་པ་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ་མཚན་ནས་བརྗོད་ལ་སྲོག་ཕྱོགས་ན་བསམ་པ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་ཅིང་བདེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཐོས་སོ། །དེ་ནས་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཏུད་ནས་འཐུན་པར་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཀྱི་ཧུད་ཀྱི་ཧུད། ཨེ་མ་རེ་སྡུག །ཨེ་མ་རེ་སྡུག །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞེས་བོས་སོ། །དེ་སྐད་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྤྲིན་ཆགས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྤྲིན་ལས་ཆར་པ་བབ་ནས་ཆར་པའི་ཐིགས་པས་བུ་མོའི་ལུས་ལ་ཕོག་གོ། །ཆར་པས་ཕོག་མ་ཐག་ཏུ་བུ་མོ་དེ་དག་གི་ལག་པ་དང་། རྐང་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་སོས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ནས་ཐམས་ཅད་ཚིག་འཐུན་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱམས་པའི་ཕ་མ་དང་། བླ་ན་མེད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྨན་དམ་པའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་སྣང་བའི་སྤྱན་ནོ། །ཁམས་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་མཛད་པའོ། །ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་སྦྱིན་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཅག་སྡུག་བསྔལ་

made King Vaiḍūrya humiliated and ashamed. He then summoned base-caste executioners and ordered them to hack off the hands and feet of the Śākya maidens, cut off their noses and ears, load them onto carts, and cast them into the charnel ground. At that time, their hands and feet severed, the Śākya maidens rolled on the ground, suffering excruciating agony as their lives hung in the balance. Afflicted by suffering, some cried out the names of their parents, brothers, and sisters; some cried out to the heavens; some cried out to the earth; and some wept in utter distress. Among them, one foremost Śākya maiden said to the other maidens: "Sisters, understand this! In the past, I heard the Buddha teach: 'When one is destitute and suffering, if one single-mindedly brings the Buddha to mind, recites his name, and takes refuge in him, one's wishes will be fulfilled and one will attain happiness.'" Then the five hundred Śākya maidens bowed single-mindedly and called out in unison: "Homage to the Buddha Śākyamuni, the Arhat, the perfectly and completely Awakened One! Alas, alas! Oh, how miserable! Oh, how miserable! O Bhagavān, O Sugata!" As soon as they spoke these words, through the force of the Tathāgata’s great compassion, a cloud of great compassion gathered in the sky above, and rain fell from the cloud of great compassion, its drops touching the bodies of the maidens. As soon as the rain touched them, all their limbs—their hands, feet, and so forth—were restored just as before. At that time, filled with great joy, the Śākya maidens said in unison: "The Tathāgata is our loving parent! The unsurpassed Bhagavān is the supreme medicine of the world! He is the eye that illuminates the world! He is the deliverer from the suffering of the three realms! He is the bestower of absolute bliss! Why is this so? Because when we suffered