ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.19

5.19

གྱིས་གདུངས་པ་ལས་ཐར་བར་གྱུར་པས་བདག་ཅག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་བསབ་པར་བྱ་ན་ཐབས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་གིས་བཀའ་དྲིན་བསབ་པར་བྱ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། རྟག་ཏུ་གནས་པའི་སྐུ། བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་མེད་པའི་སྐུ། གཟུགས་དམ་པའི་སྐུ། བསམ་གཏན་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། དབང་པོ་དང་། སྟོབས་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན་པའོ། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ཤིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་དང་འདྲ་བར་གཟིགས་སོ། །དགྲ་དང་གཉེན་ལ་ཡང་མཉམ་པར་གཟིགས་ཏེ་ལན་མི་རེ་བ་ཡིན་ན། ད་བདག་ཅག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་བསབ་པར་བྱ་ན། བདག་ཅག་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་ལ་དམ་པའི་ཆོས་གཟུང་ངོ་སྙམ་བསམས་ནས། ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་བཙལ་ཏེ། དགེ་སློང་མའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་སོང་ནས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་གསོལ་ཏེ་དགེ་སློང་མའི་གནས་སུ་ཕྱིན་ནས་དགེ་སློང་མ་དྲུག་སྡེ་དང་སྔར་ཕྲད་པར་གྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་མ་དྲུག་སྡེས་བདག་ཅག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། །བུ་མོ་ཁྱོད་རྣམས་གཞོན་ཞིང་ལང་ཚོའི་དུས་ལ་བབ་ལ་བྱད་བཞིན་བཟང་ལ་སྡུག་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུ་གཏང་དཀའ་བ་གཏོང་བར་སེམས་ཤིང་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་སེམས། དེ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པ་ལྔ་ལས་ལོངས་སྤྱད་ན་མི་སྐྱིད་དམ། སྐྱིད་པ་མྱོང་ནས་ཚེ་ནར་ཕྱིན་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་མི་སླེབས་སམ་ཞེས་བསྒོའོ། །དྲུག་སྡེ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསམས་པ། འདི་དག་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་ཅག་གི་ཆོས་གོས་དང་། ལྷུང་བཟེད་དང་། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་དབུལ་བར་འགྱུར་རོ་བསམས་ནས་ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་བགེགས་བྱས་སོ། །བུ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་ལྷག་པར་མི་དགའ་ཞིང་མྱ་ངན་གྱིས་ནོན་པར་གྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ད་དུང་ཡང་འདི་ལྟ་བུའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར། ཁ་ཟས་བཟང་པོའི་ནང་ན་དུག་མ་

Because we have been freed from the torment of [suffering], in order to be mindful of the Buddha’s kindness, if we are to repay the Buddha’s kindness now, by what means should we repay it? The Tathāgata’s body is a vajra body, an ever-abiding body, a body free from hunger and thirst, a body of supreme form, and endowed with the inconceivable perfection of dhyāna, samādhi, faculties, powers, and the limbs of awakening. It is fully adorned with the thirty-two marks and the eighty minor marks. Abiding in great parinirvāṇa, he regards all sentient beings like Rāhula. He regards enemies and friends equally and expects nothing in return. Therefore, if we are now to repay the Buddha’s kindness, let us go forth, keep the moral discipline, and uphold the true Dharma!’ Thinking thus, they sought dharma robes and alms bowls, went to the bhikṣuṇī monastery, and requested to go forth. Having reached the dwelling of the bhikṣuṇīs, they first met with the group of six bhikṣuṇīs. The group of six bhikṣuṇīs told us: ‘Young women, you are youthful, in the prime of life, beautiful and attractive. Why do you think of renouncing that which is so hard to renounce and think of going forth? Therefore, would it not be pleasant to enjoy the five worldly sensual pleasures? After experiencing pleasure, when you have grown older, will it not be time enough to go forth?’ Thus they instructed them. The six nuns thought: ‘If these women do not go forth, they will certainly offer us their robes, bowls, and all desired things!’ Thinking thus, they created obstacles to the Śākya girls going forth. Having heard those words, the girls became exceptionally unhappy and overcome with sorrow, thinking: ‘Why should we still encounter such great dread? Just as within delicious food there may be deadly poison, so it is with those bhikṣuṇīs! Even we know that the five worldly sensual pleasures abound in dreadful faults, so why do they regard them as virtues?’ Having thought this, they raised their voices and wept.