ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.20

5.20

རུངས་པ་ཡོད་པ་ལྟར་དགེ་སློང་མ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པ་ལྔ་ནི་འཇིགས་པའི་སྐྱོན་མང་བར་བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་ཤེས་ན། ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་སྙམ་བསམས་ནས་སྐད་ཕྱུང་སྟེ་ངུས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱིར་བྱུང་སྟེ་སོང་སོང་བ་ལས་དགེ་སློང་མ་ཨུད་པ་ལའི་མདོག་དང་ཕྲད་དེ། བདག་ཅག་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ངུ་ཞེས་དྲིས་སོ། །བདག་ཅག་གིས་དགེ་སློང་མ་ལ་བསམས་པ་ལྟར་མ་གྱུར་པས་ངུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཨུད་པ་ལའི་མདོག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཅིར་བསམས་ན་མ་གྲུབ་པར་གྱུར། བདག་ཅག་གིས་རབ་ཏུ་དབྱུང་བར་གསོལ་བ་ལས་རབ་ཏུ་འབྱུང་དུ་མ་གནང་ངོ་། །ཨུད་པ་ལའི་མདོག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་དགའ་ན་ཁོ་བོས་རབ་ཏུ་དབྱུང་ངོ་། །ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ཨུད་པ་ལའི་མདོག་གི་སློབ་མར་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་གཏམ་བྱས་སོ། །བདག་ཅག་རྣམས་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་ན་སྡུག་བསྔལ་འགའ་ཙམ་མྱོང་བར་མ་ཟད་དེ། ཕ་མ་དང་གཉེན་བཤེས་ཀྱང་དགྲས་བསད། བདག་ཅག་ཀྱང་སྣ་དང་། རྣ་བ་དང་། རྐང་ལག་ཀུན་བཅད་གཏུབས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མི་ཟད་མི་སྲིད་པ་མྱོང་ངོ་། །ཨུད་པ་ལའི་མདོག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཙམ་མྱོང་བ་ལ་གཏམ་ཡང་བྱར་ཅི་ཡོད། ཁོ་མོ་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བ་ཙམ་ན་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་གཏམ་དེ་མི་གཏོལ་ཏོ། །ཤཱག་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་སློབ་དཔོན་མ་ལ་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བའི་ཚེ། སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟ་བུ་མྱོང་བ་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་མ་ཨུད་པ་ལའི་མདོག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་མཐུས་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་བཀྱེ་སྟེ་འཛམ་བུའི་གླིང་སྣང་བར་བྱས་ནས་ལས་དང་རྒྱུ་འཐུན་པས་ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། མི་དང་། མི་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་ནས་འཁོར་མང་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁོ་མོ་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བ་ན་ཡུལ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ཅན་ན་འདུག་པ་ན་ཁོ་མོའི་ཕ་མས་བྱང་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་མི་དེ་ལ་བག་མར་བཏང་ངོ་། །བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་མི་དེ་དག་གི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱིས་བུ་བཙའ་ཀར་ཕྱིར་ཕ་མའི་ཡུལ་དུ་བུ་བཙར་བཏང་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ལོ་དུ་མར་དེ་ལྟར་སྔ་ཕྱིར་བུ་བཙས་

Then, having left and walked on and on, they met the bhikṣuṇī Utpalavarṇā. She asked us, ‘Why are you weeping?’ We said to the bhikṣuṇī, ‘We are weeping because what we intended did not come to pass.’ Utpalavarṇā asked, ‘What did you intend that was not fulfilled?’ ‘We requested ordination, but were not permitted to go forth.’ Utpalavarṇā said, ‘If you are pleased to go forth, I shall ordain you!’ The Śākya girls were overjoyed and went forth as pupils of Utpalavarṇā. Having thus gone forth, they all gathered together and spoke these words: ‘Before we went forth, we did not merely experience minor suffering: our parents, relatives, and friends were slain by enemies, and our own noses, ears, hands, and feet were cut and chopped off, so that we experienced inexhaustible, unthinkable suffering!’ Utpalavarṇā said: ‘What is there even to say about your having experienced that much suffering? When I had not yet gone forth, the tale of the suffering I experienced was beyond reckoning!’ The Śākya girls joined their palms and said to their preceptor: ‘Please explain to us what kind of suffering you experienced before going forth!’ Then the bhikṣuṇī Utpalavarṇā entered samādhi, and through the power of higher knowledge she emitted a great ray of light that illuminated Jambudvīpa. Having gathered together devas, nāgas, yakṣas, humans, non-humans, and others according to the concordance of their karma and causes, she spoke to the vast assembly as follows: ‘When I had not yet gone forth, while dwelling in the land of Śrāvastī, my parents gave me as a bride to a man living in the northern region. According to the regional custom of those northern people, when a woman was about to give birth, she was sent back to her parents’ homeland to give birth. In this way, over many years, I gave birth there repeatedly, earlier and later.