ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.6

5.6

དམར་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། ཉིན་མཚན་དུས་དུས་སུ་སྣང་། སྐར་མ་ཡང་འཁྲུག་ཅིང་ལྷུང་བར་གྱུར། ཡུལ་དེའི་འབབ་ཆུ་དང་། ཆུ་མིག་དང་། ཁྲུས་ཀྱི་རྫིང་དང་། མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་བུའི་ཤིང་རྒྱས་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས་ཀྱང་སྐམས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེ་ཡང་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོར་ཕྱིན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་ཕོ་བྲང་གི་སྒོ་སྲུང་བའི་ལྷས་སྒོ་སྲུང་བའི་མི་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བྲམ་ཟེ་མ་རུངས་པ་འདི་ལམ་རིང་པོ་ནས་རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་མགོ་སློང་དུ་འོངས་ཀྱིས་ཁྱོད་ནང་དུ་མ་བཏང་ཤིག །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེ་ཕོ་བྲང་ནང་དུ་འགྲོར་མེད་དེ། ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་སྡོད་སྡོད་ནས་སྒོ་སྲུངས་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བདག་ནི་ལམ་རིང་པོ་ནས་འོངས་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དང་ཕྲད་འདོད་དོ་ཞེས་གསོལ་ཅིག །དེ་ནས་སྒོ་སྲུངས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྲམ་ཟེ་ཅིག་ལམ་རིང་པོ་ནས་འོངས་ཏེ་ད་ལྟར་སྒོ་ན་སྡོད་དོ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྒོར་བྱུང་སྟེ་བསུ་ནས་ཇི་ལྟར་ཕ་དང་བུ་ཕྲད་པ་བཞིན་དུ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཁྱོད་གང་ནས་འོངས། ལམ་དུ་ཉོན་མོངས་ཤིང་ངལ་བར་མ་གྱུར་ཏམ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བདག་ཡུལ་གཞན་ནས་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་མིའི་ཡིད་དང་མི་འགལ་བར་སྦྱིན་པ་གཏོང་བའི་ཡོན་ཏན་ཐོས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་མིང་སྙན་པ་ནི་གནམ་སའི་བར་ཀུན་ཏུ་གྲགས་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མི་བརྫུན་ཏེ་བདེན་ནོ་ཞེས་ཐོས་པས་བདག་ཀྱང་ཆེད་དུ་ལ་ལུང་བགྲོད་དེ་རེ་བ་ཡོད་པས་འོངས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་ད་ལྟར་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སློང་བའམ། དགོས་པ་ཡོད་ན་ཐེ་ཙོམ་མ་བྱེད་པར་སློངས་ཤིག །བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བདེན་ཡང་དག་གམ། བདག་ནི་གཞན་ནི་ཅི་ཡང་མི་དགོས་ཀྱི། མཆོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་ཞིག་བྱེད་པས་རྒྱལ་པོའི་མགོ་སློང་དུ་འོངས་སོ། །རྒྱལ་པོས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྐྱེ་ཤིར་འཁོར་ཏེ། ལུས་འདི་འདྲ་བ་ཆུད་གསན་ཀྱང་ཚུལ་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དོན་མེད་པར་སྐྱེ་ཤིར་འཁོར་བས་བདག་ཉོན་མོངས་སོ། །བདག་གི་ལུས་འདིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་དམ་བཅས་པས་དམ་བྱིན་པར་གྱུར་ན་བདག་གི་ཐོག་

red, black, and white apparitions appeared at various times day and night. The stars also became disturbed and fell. In that land, the flowing rivers, springs, bathing pools, flowers, and charming, fruit-laden trees all dried up. Then that brāhmaṇa arrived at the gate of the king's palace in Vārāṇasī. At that time, the deity guarding the palace gate said to the gatekeeper: 'This wicked brāhmaṇa has come from a long journey to beg for the head of King Mahāraśmi; do not let him inside!' Then that brāhmaṇa was unable to enter the palace. After waiting for seven days, he said to the gatekeeper: 'Please report that I have come from a long journey and wish to meet the great king.' Then the gatekeeper reported accordingly: 'A brāhmaṇa has come from a long journey and is now waiting at the gate.' Upon hearing those words, the king immediately came out to the gate to welcome him, bowed to him as a father meeting his son, and asked: 'Where have you come from? Have you suffered and grown weary on the road?' The brāhmaṇa said: 'From another land I heard of the quality of you, the king, giving gifts to people without refusal. Your renown is known throughout heaven and earth, and having heard that your qualities are true and not false, I specifically crossed mountains and valleys and have come with hope.' The king said: 'I am now called one who gives everything. If you have a request or need, ask without hesitation!' The brāhmaṇa said: 'Is that truly so? I need nothing else, but since I am performing a great sacrificial feast, I have come to beg for the king's head.' Hearing those words, the king thought: 'From beginningless time I have wandered in birth and death, and although I have wasted bodies such as this, it was not for the sake of the authentic Dharma, but was wasted in vain wandering in birth and death, causing me distress. Since I have vowed to attain unsurpassed awakening for the sake of all sentient beings with this body of mine, if this vow is fulfilled, my'