ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.7

5.7

མར་བསམས་པ་དང་ཡང་འགལ་ལ། གལ་ཏེ་ལུས་འདི་མ་བྱིན་ན། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་བསམས་ནས་བྲམ་ཟེ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའོ། །བདག་ཡུལ་སྲིད་ཀྱི་གདམས་པ་དང་། བཙུན་མོ་དང་། རྒྱལ་བུ་དང་། དེ་དག་ལ་བསྒོ་བ་ཆུང་ཟད་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་ཞག་བདུན་ན་ཁྱོད་འདོད་པ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཕོ་བྲང་གི་ནང་དུ་སོང་ནས་བཙུན་མོ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། །གནམ་སའི་བར་ན་མཛའ་ཞིང་སྡུག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱེ་ཞིང་འབྲལ་བར་འགྱུར། མི་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་འཆི་བ་ཡོད་ལ། གྲུབ་པ་སྲིད་ན་འཇིག་པ་ཡང་སྲིད་དེ། དབྱར་ས་ལས་ཅི་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་དགུན་ནི་ཀུན་སྐམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་མོ་དང་རྒྱལ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པའི་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་དཔེར་ན་མི་བརྣངས་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྐྱུག་ཏུ་ཡང་མེད། མིད་དུ་ཡང་མེད་པ་ལྟར་གྱུར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ལ་ཅིའི་སླད་དུ་འདི་སྐད་གསུངས་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བྲམ་ཟེ་ཞིག་ལམ་རིང་པོ་ནས་འོངས་ཏེ་ངའི་མགོ་སློང་དུ་འོངས་སོ། །ངས་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བྱས་སོ། །བཙུན་མོ་དང་། རྒྱལ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་ལུས་ས་ལ་བརྡབས་ནས་ཆོ་ངེས་བཏབ་ནས་སྐྲ་ཡང་འབལ། གོས་ཀྱང་གཤགས་དྲལ་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་ན་བདག་གི་ལུས་ལས་ཕངས་པ་མེད་ན། ཅིའི་སླད་དུ་འདི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གཏང་དཀའ་བ་གཏོང་ཞིང་སྦྱིན་པ་མཛད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱས་ཀྱང་བྲམ་ཟེ་ལ་ཁྱོད་འདི་ལྟར་རྣག་ཁྲག་དང་བཅས་པ་མནམ་ཞིང་བཙོག་པའི་མགོ་འདི་ཅིར་དགོས་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བདག་དགོས་པས་བདག་གིས་བསླངས་པ་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་དྲིར་ཡང་ཅི་ཡོད། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་བདག་ཅག་གི་ཡུལ་དུ་འོངས་པས་བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་དྲི་ཞིང་ཁྱོད་ཀྱང་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྨྲ་བར་རིགས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེས་དྲང་པོར་སྨྲར་ཡང་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་ཕྲལ་དུ་དོགས་ནས་འཇིགས་པས་ཅང་མ་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱས་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་ཁྱོད་མ་སྐྲག་ཤིག །ཁྱོད་ལ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་

[The king thought: "If I refuse, it will] contradict what I contemplated earlier, and if I do not give this body, how could I ever attain unsurpassed, complete, and perfect awakening?" Having thought so, he rejoiced exceedingly in the brāhmaṇa. He gave brief counsel on the governance of the realm and addressed a few instructions to the queens and princes, saying, "After seven days, I shall give you what you desire." Then the great king entered the royal palace and instructed the queens: "Between heaven and earth, all who are beloved and cherished must part and separate. If humans have birth, there is death; if there is formation, there is also destruction. Everything that grows from the earth in summer will entirely dry up in winter." When the queens and princes heard these words spoken by the king, they were like a person choking: unable to vomit it up, unable to swallow it down. They petitioned the king, "Why do you speak like this?" and the king replied, "A brāhmaṇa has come from a distant way to beg for my head, and I have consented to give it." Hearing these words, the queens and princes threw themselves upon the ground, uttered laments, tore their hair, and ripped their clothes, pleading: "Great King, in this world there is nothing more cherished than one's own body. Why would you give away and bestow as a gift that which is so utterly difficult to give?" At that time, the five hundred ministers also said to the brāhmaṇa: "Why do you need such a foul, repulsive head full of pus and blood?" The brāhmaṇa said: "I have a need for it, so I begged for it. What business is it of yours to interrogate me?" The ministers said: "Because you have come into our realm, it is right for us to inquire, and proper for you to speak honestly." Then, fearing that if he spoke truthfully the ministers might deprive him of his life-faculty, the brāhmaṇa was terrified and said nothing. Thereupon the five hundred ministers said to the brāhmaṇa, "Do not be frightened! We grant you fearlessness,