ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.9

5.9

ཐོས་ནས་ལྷག་པར་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་འདི་རིད་ལ་ཉམ་ཆུང་བས་གལ་ཏེ་བདག་གི་མགོ་གཅོད་མ་ནུས་ན་བདག་གི་བསམ་པ་ཆེན་པོ་མི་འགྲུབ་བོ་སྙམ་བསམས་ནས་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོར་ཏོ་ཤིང་ལ་བཏགས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་ལ་ཁྱོད་བདག་གི་མགོ་ཆོད་ལ་ཕྱིར་བདག་གི་ལག་པར་ཞོག་ཤིག །བདག་གི་ལག་གིས་ཁྱོད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེས་རལ་གྲི་ཐོགས་ནས་དྲུང་དུ་སྤགས་པ་ལས། དེའི་ཚེ་ཤིང་དེའི་ལྷས་བྲམ་ཟེ་ལ་དམིག་ཚུགས་བྱས་པས་བརྒྱལ་ཏེ་ས་ལ་འགྱེལ་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོས་ཤིང་གི་ལྷ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་ཁོ་བོའི་གྲོགས་མི་བྱེད་པར་ཕྱིར་ཁོ་བོའི་དགེ་བའི་བགེགས་དང་བར་ཆད་བྱེད་དམ། དེ་ནས་ཤིང་གི་ལྷ་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་ཏེ་ཀྱི་ཧུད་ཀྱི་ཧུད་ཅེས་སྨྲས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་མེད་པར་ཆར་པ་ཁྲག་ཏུ་བབ་སྟེ་ས་ཆེན་པོ་ཡང་རབ་ཏུ་གཡོས། ཉི་མ་ཡང་མི་གསལ་ཞིང་མུན་པར་གྱུར། དེ་ནས་བྲམ་ཟེས་རྒྱལ་པོའི་མགོ་བཅད་དེ་ཕྱིར་ཡུལ་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་ལྔ་བརྒྱས་བློན་པོ་རྣམས་དང་། རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་རུས་བུ་བསྡུས་ནས་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ཏེ་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་བློན་པོ་ནང་གི་ཆེན་པོས་རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོས་མགོ་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ལ་མཐོང་བར་སྙིང་མི་བཟོད་ནས་སྔར་ཚེའི་དུས་བྱས་པ་ནི་ད་ལྟར་ཤཱ་རིའི་བུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ང་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་སྤྱད་དཀའ་བ་སྤྱད་པར་དམ་བཅས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དྲིན་བསབས་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །དེ་བས་ན་ཤཱ་རིའི་བུ་ང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་མིག་གིས་མཐོང་བར་མི་བཟོད་པས་སྔར་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ། སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ང་སྦྱིན་པ་བྱེད་པ་ལ་མཐོང་བར་མི་བཟོད་ནས་སྔར་ཚེའི་དུས་བྱས་སོ། །ཕོ་བྲང་རྒྱབ་ཀྱི་ར་བ་འདིར་ཤིང་འདི་ཁོ་ན་ལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་བྱས་པའི་མགོ་ཡང་སྟོང་ཚང་བར་ཡོངས་སུ་

an even greater feeling of compassion arose in him. Thinking, "This brāhmaṇa is emaciated and frail, and if he cannot manage to sever my head, my great aspiration will not be fulfilled," the king himself tied his topknot to the tree and said to the brāhmaṇa: "Sever my head and place it back in my hands! With my own hands I will give it to you." Then the brāhmaṇa took up a sword and approached him, but at that moment the tree spirit stared fixedly at the brāhmaṇa, causing him to faint and fall to the ground. Thereupon King Mahāprabhāsa said to the tree spirit: "Instead of assisting me, are you obstructing and preventing my virtue?" Then the tree spirit, tormented by grief, cried out, "Alas! Alas!" and though the sky was cloudless, rain fell as blood, the great earth trembled violently, and the sun lost its radiance, turning to darkness. Then the brāhmaṇa severed the king's head and returned to his own country. Afterwards, the five hundred princes along with the ministers collected the bones of King Mahāprabhāsa, built a stūpa, and made offerings. The Bhagavān addressed Ānanda: "At that time, on that occasion, the chief minister who could not bear in his heart to see King Mahāprabhāsa make the great gift of his head and died beforehand was none other than the present Śāriputra. At that time, on that occasion, he who became King Mahāprabhāsa was none other than myself, the Tathāgata Śākyamuni. Because the bodhisattva in that way undertook vows to practice what is exceedingly difficult to practice and repaid the kindness of the buddhas for the sake of all sentient beings, he awakened to unsurpassed, complete, and perfect awakening. Therefore, Śāriputra, unable to bear seeing my passing into nirvāṇa with his own eyes, passed into nirvāṇa beforehand, just as in the past he also could not bear to see me giving away [my life] and ended his life beforehand. In this very enclosure behind the palace, tied to this very tree, I surrendered a full thousand heads as a universal monarch—to say nothing of the bodily limbs such as hands and feet that I gave away!"