ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 5.10

5.10

བཏང་ན་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལག་པ་དང་། རྐང་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པ་བྱས་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དཀའ་ཐུབ་མཛད་པ་འདི་བསྟན་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། །ལྷ་དང་མི་ཚད་མེད་པ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ལྷ་དང་མི་ཚད་མེད་པ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་ལ། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་མང་པོ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་དགའ་བས་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡུལ་མ་ག་དྷཱ་ན་མི་རྒོད་རི་བྲགས་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཞིག་རྟག་ཏུ་ཆོམ་པོ་བྱེད་དེ། འདྲོན་པོ་ཕན་ཚུན་རྒྱུར་མེད་པར་གྱུར་ནས། དེའི་ཚེ་ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་རྒྱལ་པོས་དམག་རྣམ་བཞི་བཤམས་ཏེ་མི་རྒོད་རྣམས་ཕབ་ནས་མིག་ཕྱུང་། རྣ་བ་དང་སྣ་ཡང་བཅད་དེ་རི་བྲགས་ཡ་ང་བར་བོར་རོ། །དེའི་ཚེ་ན་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་པོ་ལུས་ཀྱི་ན་ཚས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏེ་སྲོག་ལ་བབ་བོ། །མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེའི་ནང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སློབ་མར་གྱུར་པ་གཅིག་ཡོད་དེ། དེས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་ནི་ཚེའི་དུས་བྱེད་པ་ལས་མི་རིང་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་གསོལ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱའི་རྣམས་སྐད་འཐུན་པར་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེའི་ཚེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱ་རྒོད་སྤུངས་པའི་རི་ལ་བཞུགས་པ་ལས། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་རི་ག་ན་དྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཤེགས་ནས་རླུང་ཆེན་པོ་ལངས་ཏེ། རི་དེ་ལ་ཤིང་ཙན་དན་གྱི་ཚལ་ཡོད་པར་ཕྱེ་མ་བུས་ནས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བྱས་ཏེ་མི་རྒོད་རྣམས་གནས་པའི་རི་ལ་ཡང་ཙན་དན་གྱི་ཕྱེ་མ་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏེ། ཙན་དན་གྱི་ཕྱེ་མ་དེས་མི་རྒོད་ཀྱི་རྨའི་སྟེང་དུ་གོས་ནས་མིག་དང་། སྣ་དང་། ལུས་ཀྱི་རྨ་ཐམས་ཅད་སོས་ཏེ་ཁྲག་ཀྱང་འོ་མར་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བདག་ཅག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་ལུས་ཀྱི་རྨ་ཀུན་

When the Buddha taught these ascetic deeds, countless hundreds of thousands of sentient beings aroused the mind directed toward unsurpassed, complete, and perfect awakening. Countless hundreds of thousands of gods and humans attained fruits ranging from the fruit of stream-enterer up to the fruit of arhat. Countless hundreds of thousands of gods and humans aroused the aspiration to become śrāvakas and pratyekabuddhas. When the Bhagavān spoke thus, the vast assembly including gods, nāgas, yakṣas, humans, non-humans, and others departed in great delight. Furthermore, in the country of Magadha there were five hundred wild mountain brigands who constantly plundered, so that travelers could no longer journey back and forth. At that time, the King of Magadha marshaled the fourfold army, subdued the brigands, gouged out their eyes, cut off their ears and noses, and abandoned them in a dreadful mountain ravine. Then the five hundred brigands, tormented by bodily agony, were on the brink of death. Among those five hundred brigands was one who was a disciple of the Buddha, who said: "Since we are not far from death, why do we not all take refuge in the Buddha?" Then the five hundred brigands with one voice said: "Homage to the Buddha Śākyamuni!" At that moment, the Tathāgata was residing on Mount Gṛdhrakūṭa. Impelled by the force of great compassion, he went to the mountain called Gandha. A great wind arose, scattering powder from a sandalwood grove on that mountain so that it filled the realm of space, and the sandalwood powder reached the mountain where the brigands were staying. When the sandalwood powder touched the wounds of the brigands, their eyes, noses, and all bodily wounds healed, and their blood turned to milk, whereupon they all declared: "Through the Buddha's great compassion, all our bodily wounds