ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 7.9

7.9

སེམས་སྐྱེས་ཏེ། ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བསྙེན་ནས་རྒྱུན་དུ་མདོ་སྡེ་ཀློག་པ་དང་དམ་པའི་ཆོས་འཆད་པ་ཐོས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་རྔོན་པ་ཆེན་པོ་མ་རུངས་པ་ཞིག་གིས་སེང་གེའི་པགས་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཏུ་འདུག་པ་དེ་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིས་གསེར་གྱི་སེང་གེ་དེ་བསད་དེ་པགས་པ་བཤུས་ལ་རྒྱལ་པོ་ལ་ཕུལ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགའ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། རབས་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཕོངས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་བསམས་ནས། ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །སེང་གེ་ཡི་དམ་བརྟན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཅན་གཟན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་མདའ་གཞུས་ཀྱང་མི་རྫི། རྙི་དང་རྒྱས་ཀྱང་བྱར་མེད་དེ། ད་བདག་གིས་ཐབས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱའོ། །རི་དགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་འདི་ལྟར་དགེ་སྦྱོང་གི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བས་བདག་ཀྱང་དགེ་སྦྱོང་གི་གཟུགས་སུ་བྱས་ལ། ཆོས་གོས་ཀྱི་འོག་ཏུ་མདའ་གཞུ་སྦས་ལ་མིག་ཕབ་ལ་གོམ་པ་དལ་བུས་སོང་སྟེ་ཤིང་དྲུང་ཞིག་ཏུ་འདུག་ན། དེས་བདག་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་གི་དྲུང་དུ་འོང་སྟེ། གལ་ཏེ་བདག་གི་དྲུང་དུ་འོངས་ན་གཞུ་བདུངས་བཀང་སྟེ། དུག་མདའ་འཕངས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་སོད་དོ་སྙམ་བསམས་ནས་ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་འོངས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བདག་རྒྱུད་ཀྱིས་རྔོན་པ་བྱེད་བྱེད་དེ་གནས་ན་གཅན་གཟན་ལ་སྤུ་གསེར་དུ་འདུག་པ་ཡང་མ་ཐོས་ན་མཐོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། ད་བདག་གིས་དེ་བསད་པའི་ཕྱིར་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ལ། ཆོས་གོས་གྱོན་ནས་ཕྱིར་ཡང་རི་དེ་ལ་སོང་ནས་ཤིང་དྲུང་ཞིག་ན་འདུག་ན། དེའི་ཚེ་སེང་གེ་ཡི་དམ་བརྟན་གྱིས་དགེ་སློང་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ་མཆོང་རྒལ་ནས་དགེ་སློང་དེའི་དྲུང་དུ་བསྙེན་ཏེ། རྐང་པ་ལ་བལྡག་གོ། །དེ་ནས་རྔོན་པ་དེས་སེང་གེ་ལ་མདའ་འཕངས་སོ། །དེ་ནས་དུག་མདས་སྡུག་བསྔལ་བར་གྱུར་ཏེ་སྐད་ཕྱུང་ནས་གཟུང་ཞིང་མཆོང་བར་བྱས་པ་ལ་འདི་སྙམ་བསམས་སོ། །འདི་ནི་དགེ་སྦྱོང་གི་གོས་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བ་གྱོན་པ་ཡིན་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཕགས་པའི་རྒྱལ་མཚན་ཡིན་པས་འདི་ལ་བདག་གིས་གནོད་པ་བྱས་ན་དཀའ་བ་མ་ཡིན་ན། གལ་

and every single day he approached him, continually hearing the reading of sūtras and the expounding of the holy Dharma. At that time, a cruel master hunter saw that golden-colored lion skin, and a mind of great delight arose in him. He thought to himself: 'If I were to kill this golden lion, strip off its skin, and present it to the king, I would undoubtedly obtain a great reward, and for up to seven generations I would be free from poverty!' Having thought that, he considered again: 'This lion named Steadfast Vow is the king of beasts, so even bows and arrows cannot subdue him, nor can snares or nets do anything to him. Now I must devise a method such as this: Since this lion, king of beasts, follows behind śramaṇas in this way, I too will take on the appearance of a śramaṇa, conceal a bow and arrows beneath my monastic robe, lower my gaze, walk with slow steps, and sit at the foot of a tree. As soon as he sees me, he will undoubtedly come before me. If he comes before me, I will draw and bend my bow, shoot a poisoned arrow, and undoubtedly kill him!' Thinking this, he returned to his home and said: 'In all my family's generations of working as hunters, I have never even heard of a beast with golden fur, let alone seen one! Now, in order to kill it, I will shave my hair and beard, put on a monastic robe, go back to that mountain, and sit beneath a tree.' At that time, when the lion Steadfast Vow saw the monk, he was exceedingly delighted, bounded over, drew close to the monk, and licked his feet. Then the hunter shot an arrow at the lion. Afflicted by the poisoned arrow, the lion cried out and leapt to seize him, but then thought: 'He is wearing the dyed robe of a śramaṇa, which is the noble banner of the buddhas of the three times. For me to harm him would not be difficult, but if