གསང་རབ་རན་པ་ཆའ་གཏམ་རྒྱད་དང་ཤཀྱའ་རབས་རྒྱད 169

169

ཤིན་ཏུ་འབར་བ་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེ་དང་གཞི་དེ་དང་དེ་ཐོབ་པ་དེའི་ཕྱིར། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མི་ཆགས་ཏེ་གོང་དུ་ཚོལ་ལོ། །དེ་གོང་དུ་ཚོལ་བ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ནི་གང་དུ་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་ཕྲ་བ་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཏེ། དེ་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནི་སྟོང ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ། དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་དེ་ལ་གནས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གང་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་དེ་ལ་དགའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་ནས། བློ་དེ་ལས་གོང་དུ་བསྐྱེད་དོ། །བློ་དེ་ལས་གོང་དུ་བསྐྱེད་ནས། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་། འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་མངོན་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་འགགས་པར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འགགས་པར་མཐོང་ནས་ཡང་མི་འཇིག་མི་རྟག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལས་གོང་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཇུག་སྟེ། འདི་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུའོ། །དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ལས། ལི་ཙྪ་བཱི་གཞོན་ནུ་དཀོན་མཆོག་འབྱུང་གནས་ཀྱིས། བུདྡྷ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞུས་པ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། དགེ་བ་བཅུ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡིན་པར་བཤད་པའི་རྗེས་ལ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལྟ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་འདོད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རང་གི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ཙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་ཙམ་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་འོང་ངོ་། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་

... is extremely blazing and extremely radiant. Due to that cause, that condition, that basis, and obtaining that, one is not attached to the sphere of nothingness, and seeks higher. Seeking higher, one thinks: 'Where there is subtle conceptualization of perceptions, it is imagined as nothingness; therefore, it is neither perception nor non-perception.' It is without perception because it is empty; it is not without perception because it arises dependently. The sphere of neither-perception-nor-non-perception becomes manifest; completely transcending the sphere of nothingness in every way, one enters and abides in the sphere of neither-perception-nor-non-perception. Abiding in that, one thinks: 'What joy is there in what is neither-perception-nor-non-perception?', and generates an intellect higher than that. Having generated an intellect higher than that, the dharma that is unarisen and unceasing becomes manifest. One sees all phenomena as unborn and unceasing. Having seen that all phenomena are by nature ceased, they are neither destroyed nor permanent. Therefore, the forbearance toward unarisen phenomena (anutpattikadharmakṣānti) is completely pure. Going beyond that, one engages spontaneously and uninterruptedly; these are the bodhisattva's nine successive meditative absorptions (samāpatti). From the Vimalakīrtinirdeśa: The Licchavi youth Ratnākara asked the Buddha about the purification of the buddhakṣetra, and after explaining that the pāramitās, the ten virtues, the bodhicitta, and so forth are the buddhakṣetra, he said: 'Noble son, therefore, if a bodhisattva wishes to purify a buddhakṣetra, he should purify his own mind. Why is that? To the extent that a bodhisattva's mind is completely purified, to that extent will the buddhakṣetra become completely pure.' Then, by the power of the Buddha, the venerable Śāriputra thought: