བླ་མ་ལ་སྤྲང་བ 7

7

དག་བརྟེན་པས་རྟོགས་པས་ན། །མཁས་པ་ཞེས་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །དགེ་སློང་བག་ཡོད་ལ་དགའ་ཞིང་། །བག་མེད་པ་ལ་འཇིགས་ལྟ་བས། །བདག་ཉིད་ངན་འགྲོ་ལས་འདྲེན་ཏེ། །འདམ་རྫབ་ལས་ནི་གླང་ཆེན་བཞིན། །སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤྲུག་པར་བྱེད། །རླུང་གིས་ལྗོན་ཤིང་ལོ་མ་བཞིན། །ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་ཕྲ་རགས་དག །སྲེག་སྟེ་མེ་ཡིས་རྩྭ་བཞིན་ནོ། །འདུ་བྱེད་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་ཡི། །གོ་འཕང་མཆོག་ནི་སོ་སོར་རྟོགས། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་ཉམས་འགྱུར་མི་སྲིད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་ཞིང་བག་ཡོད་དང་། །ཆོས་སྤྱོད་ལེགས་པར་སྤྱོད་བྱེད་པ། །འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཕ་རོལ་དུ། །དགའ་དང་བདེ་བ་རབ་ཏུ་འཐོབ། །ཞི་ཕྱིར་བསླབ་པ་ལ་བརྟེན་དང་། །རྩོལ་བ་དང་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སྐྱེད། །མི་དྲན་པ་དང་བག་མེད་དང་། །བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་དང་ཀུན་སྡོམ་མེད། །གཉིད་དང་སྡོམ་པ་གཡེང་བ་རྣམས། །འདི་དག་བསླབ་པའི་བར་བཅད་པས། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཡན་ལག་དེ་མཁྱེན་ནས། །དྲན་པ་ཆུད་ནི་མི་གཟན་མཛོད། །མཁས་ཁྱོད་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟང་བ་དང་། །བག་ཡོད་པ་ལ་དགྱེས་པ་ཡིས། །ཀུན་རྟོག་ལེགས་པར་མཉམ་ཞོག་སྟེ། །ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ནི་རྗེས་སུ་སྲུངས། །གང་ཞིག་ཆོས་འདུལ་འདི་ལ་ནི། །བག་དང་ལྡན་པར་སྤྱོད་བྱེད་པ། །སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་རབ་སྤངས་ནས། །སྡུག་བསྔལ་ཐ་མར་བྱེད་པར་འགྱུར། །བག་མེད་པ་སྤང་བའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་བདག་འཇོམས་སེམས་ཅན་འཇོམས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཇོམས། །ཉམས་བཅས་རྙེད་པས་དམན་ཞིང་སྲུང་དང་དེ་བཞིན་སྟོན་པས་སྤངས། །རྩོད་བཅས་མི་སྙན་དེ་ནི་གཞན་དུ་མི་ཁོམ་རྣམས་སུ་སྐྱེ། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་ཉམས་པས་འཇིགས་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འཐོབ། །ཉོན་མོངས་ལྷག་པས་ཐུབ་ལ་རྨ་འབྱིན་ཏེ། །དམ་ཆོས་སྤོང་དང་དགེ་འདུན་སྐུར་བར་བྱེད། །ཕ་མ་གསོད་ཅིང་ཆོམ་རྐུན་ལོག་གཡེམ་སྤྱོད། །རྫུན་དང་ཕྲ་མ་ཚིག་རྩུབ་འཁྱལ་པ་སྨྲ། །བརྣབ་སེམས་གནོད་སེམས་ལོག་ལྟ་ཡིད་བྱེད་ཅིང་། །དམྱལ་བ་ཡི་དགས་དུད་འགྲོ་འཕེལ་བར་བྱེད། །འདིར་ནི་ཉོན་མོངས་ས་བོན་བཞིན། །ཀླུ་བཞིན་རྩྭ་བཞིན་ལྗོན་ཤིང་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཤུན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །

the steadfast realize those,
They are truly called 'wise'.
A monk delighting in carefulness
And viewing carelessness with dread
Pulls himself from bad migrations,
Like an elephant out of the mire.
He shakes off sinful qualities,
Like the wind [shakes] leaves from a tree;
He burns the fine and coarse fetters,
Like fire [burns] grass.
He individually realizes the supreme state
Of tranquility, the calming of conditioned factors.
Because he is near to nirvāṇa,
It is impossible that he will fall away.
Endowed with diligence and carefulness,
Practicing Dharma conduct well,
In this world and the world beyond,
One fully attains joy and happiness.
For the sake of peace, rely on the trainings,
And generate effort and diligence.
Unmindfulness and carelessness,
Weak diligence and lack of all restraint,
Sleep, and distraction from restraint—
Since these interrupt the trainings,
Knowing those factors,
Do not let your mindfulness be destroyed!
You who are wise, with good morality
And delighting in carefulness,
Evenly settle all discursive thoughts,
And thoroughly guard your mind!
Whoever in this Dharma and Vinaya
Conducts themselves with carefulness,
Completely abandoning the saṃsāra of birth,
Will put an end to suffering.
This is the third chapter, on abandoning carelessness.

The afflictions destroy oneself, destroy sentient beings, and destroy morality;
Impaired, one is destitute of gain, and is abandoned by guardians and Teachers;
Contentious, ill-famed, one is born elsewhere in unfree states;
Losing what was gained and unattained, one encounters terror and great suffering.
Through excessive afflictions, one wounds the Sage,
Rejects the sublime Dharma, and slanders the Saṅgha;
One slays father and mother, robs, and commits sexual misconduct;
One speaks lies, slander, harsh speech, and idle chatter;
One cherishes covetousness, malice, and wrong views;
And one increases the hells, pretas, and animals.
Here, afflictions are like seeds,
Like nāgas, like grass, and like trees;
Likewise, they are like husks,