Basatin al-uns 77.293

77.293

جعلت عذاری مذ رأیت عذاره طریا من المسک الزکی موسما وها أنا أرجو فی هواه منیت أحشر فی یوم الحساب متیما و لست براضعن جفونی فی الهوی إذا لم تبت فی حبه نقطر الدما به حکم آن که «القلوب مع القلوب تتشاهد»2 صدق محبت و کمال دوستی من پادشاهزاده را مبتلای عشق و گرفتار هوای من کرد، آتش شوق خرمن جان هر دو را پاک بسوخت و آب دو دیدهآ خون بار بر روی ما گواهی دادن گرفت و زردی رخسار دریدن پردهآ صبر آغاز نهاد و نزدیک شد که این معنی چون سخن در افواه افتد و قیامت طعن و ملامت از هر سوی قائم شود و از این حال خبر بهدور و نزدیک رسد، پادشاهزاده بستر خویش از خاک کوی من ساخت و خاک در چشم نام و ننگ انداخت و می گفت، نظم:

And here I am, wishing in his love for my death, / that I may be gathered on the Day of Reckoning as one madly in love.
I shall not be pleased with my eyelids in love / if they do not spend the night in his love dripping blood.
By virtue of the fact that ‘hearts bear witness to hearts,’ the sincerity of my affection and perfection of my love plunged the prince
into love and made him a captive of desire for me. The fire of yearning utterly consumed the harvest of both our souls, and the tears of
our two blood-shedding eyes began to bear witness upon our faces; the yellowness of our cheeks began to tear the veil of patience,
and it was near that this matter should be spoken of from mouth to mouth like common gossip, that a resurrection of reproach and blame should arise from every side,
and that news of this state should reach far and wide. The prince made his bed from the dust of my lane,
cast dust into the eyes of good name and reputation, and recited, verse:
Let the people know that I am in love and drunk! / The rumor is true that I have broken my vow of repentance!