Basatin al-uns 78.215

78.215

در امتناع از اطاعت اوامر نافذهآ پادشاه بسته و طریق سورت غضب وشدت قهر گشاده دید و حقیقت تصور کرد که اگر بر وفق ارادت ضمیر پادشاه در تقریر قصهآ حال حسن مقال بهآدا نرساند و در بیان بواعت و دواعی این صنعت بدیع و عمل لطیف بر نهجی که متضمن حصول مراضی او بود توقف جایز شمرد1 آثار سخط جان گداز در باب او بهظهور پیوندند و انواع مضرت به روزگار او متصل و مقرون گردد، و نجات حیات خود جز در ایراد آنچه مشاهده و معاینه کرده بود نشناخت زمانی برای ما و آوردن سرگذشتها سر بر زانوی فکرت نهاد و زمام دل به دست اندیشه داد، پادشاه چنان تصور کرد که گل فروش از جادهآ امثال انحراف مینماید و فرمان او را برخلاف جد تصور میکند، با گل فروش گفت: بدان خدایی که مشاطهٔ‌ قدرت بالغهٔ‌ او عروس گل سوری را بر تخت زمردین شاخ جلوه میدهد و لعبتان تازه عذار بستان را بههزار هزار نگار زینت و آرایشی هرچه کاملتر میبخشد، و مربی کرم بی علتش در احیای خاک مرده نسیم صبای علیل بهار را معجزهآ دم جانبخش روح الله کرامت میکند و از راه تربیت سبزه را از خاک برمی کرد و بهاب زلال سحاب پرورشی به سزا ارزانی میداد:

He realized with certainty that if he did not deliver fine speech according to the wish of the king's heart in relating the story of the circumstance,
and if he considered it permissible to delay explaining the motives and causes of this novel art and delicate craftsmanship in a manner that would secure
his pleasures, the tokens of soul-melting wrath would be manifest in his regard, and all kinds
of harm would be attached and bound to his days; and he recognized no salvation for his life except in reciting what he had seen and
witnessed. For a time, to bring to mind and recount the adventures, he placed his head upon the knee of thought and surrendered the reins
of his heart to the hand of reflection. The king imagined that the flower-seller was turning aside from the path of obedience and
regarded his command as not serious. He said to the flower-seller: 'By that God whose tire-woman of supreme power
displays the bride of the red rose upon the emerald throne of the bough, and bestows upon the fresh-cheeked beauties of the garden
the most complete ornament and adornment with thousands upon thousands of patterns; and whose uncaused generosity in reviving
dead earth graces the languid morning breeze of spring with the miracle of the soul-giving breath of Rūḥ Allāh; and by way of
nurture brings verdure up from the soil and properly grants it nourishment with the pure water of the cloud:
No, by Him the traces of whose power have adorned / the brides of the lush meadow with continuous rains,