Advice to Jahāngīr 127

127

و بنای کار خود بر امانت ودیانت و راستی نهاده بشعاع شعلهآ رشوت دیدهآ امانت خود را خیره نسازد - و حرص فتنه انگیز وطمع فریبنده را بر عقل راهنما مستولی نساخته کمر طمع نبندد - تا بمضمون عز من تنع3 و ذل من طمع ، لباس عزتش به پلاس مذلت مبدل نشده ، از تیرگی ضمع غبار خواری بر دیباچهآ احوالش [fol. 39b] ننشیند- و حکماء گفته اند که امانت رکن اعظم ست از خصایل حمیده و دیانت اصل محکم است از اخلاق پسندیده - امانت ودیانت را علامت ایمان گرفته اند و امانت صفتی است که مردم خوار را4 عزیز گرداند و خیانت مردم عزیز را خوار سازد - بس باید که از جادهآ راستی بهیچ وجه انحراف نورزیده ، سیرت خود را بر قانونی نگاهدارد که سبب نیکنامی صاحب و آبادانی مملکت و خشنودی خلایق باشد - و راحت و آسایش را بخود حرام کرده جهد کند که همیشه حاضر باشد - و از دروغ گفتن که قبیح ترین افعالست اجتناب نموده در برابر ملک را ستایش نکند که خوش آمد صریحست -