Advice to Jahāngīr 191

191

وگفته اندکم اساس تربیت ملازمانرا بلطف و قهر پر دو باید نهاد - بقهر بگیرند نا مردم دلیر نشوند و بلطف بگذارند تا ملازمان نا آمید نشوند و لطف بر وجهی باید که سمت ضعف نداشته باشد و عنف چنان شاید که از وصمت ظلم خالی بود تا نه مخلصان از عنایت بیکرانه نا آمید باشند و نه مفسدان از بیم سیاست قدم در وادی جرات نهند - و هر یک را در تربیت و تقویت بمرتبهٔ‌ خاص نگهداشته دیگریرا [1o1. 29b] با او شریک و سهیم نسازند تا میان ملازمان حقد و حسد پیدا نشود ، بلکه همه را بر دوستی و موافقت یکدیگر ترغیب نموده از مخالفت منع نمایند که موافقت و مخالصت ایشان دخل7 عظیم دارد وسخن هیچکدام را در بارهآ یکدیگر که از روی رشک و حسد گویند بسمع رضا اصغا ننایند8 .