Advice to Jahāngīr 201

201

و باید که چون کسی را یتقرب خود سراقرازی دهند ، سخن دیگران در باب شکست او بعز قبول نرسانند که نزد4 پادشاهی بر که، مقرب شد هر آیته محسود اکفا و اقران خواهد گشت و جمعی بر5 او حسد خواهند برد - و چون اساس عنایت سلطان در بارهآ او محکم بینند ، بلطایف الحیل در نقص حرمتش کوشیده از روی دولتخواهی سخنان فریبنده مکر آمیز بعرض رساتند ، تاوقتیکه مزاج سلطانرا بروی متغیر کرده درین ضمن مقصود ایشان بحصول پیوندد و چون راه این معنی یافتند اکثر ارکان دولت او را منکوب و مخذول ساخته از اینجهت خلل کلی بیادشاه سرایت کند وخاتمت کار بفساد انجامد و دفتر نشاط و بهجت او بر طاقچه عدم آفتد ، بلکه چون این صفت [ol. 26b] از کسی مشاهده کنند ، بر چند زود تره آتش سعایت7 او را بآب شمشیر فرونشانند تا دود آن عرصهآ عالم را تیره وچشم روزگار را خیره نسازد - و اگرچه علمای دین و عارقان معارف حق الیقین در قضیلت عفو و منقبت5 احسان مبالغها کرده اند - اما درین امورکه اثر آن در فساد عالم و ضرر آن در نهاد بنی آدم شایع یاشد ، عقوبت بمراتب از عفو اولیست - و در اینجا عفو و اغماض را مجال نباید داد و تنبیه و تادیب مقسدانرا از لوازم باید شناخت -