Advice to Jahāngīr 209

209

باید کم خصم هر چند خورد و ضعیف وایشان بزرگ و قوی باشند ، احتراز واجب دانسته ، چون بر ایشان5 دست یابند و این گوهر مراد بچنگ7 در [4510 22a] آورند ، در اطفاء نابیرهٔ‌ حیاتشان تهاون نورزندکه دیگر تدارک صورت نبندد - و چند انکه پشیمانی خورند فایده ندهد - و اگر درکار ایشان غفلتی ورزیده ، رخنه کشاده گذارند ، دشمن که مترصد این حالست ، ناگاه کمین کشاده تیر تدبیر بهدف مراد برساند و در آنوقت قوت تدارک قوت شده ، حسرت و ندامت بهیچ وجه -ود ندهد - و لا شک هر که بچرب زبانی و تلطف ایشان فریفته شده جانب هشیاری و حزم و عاقبت اندیشی را فرو گذارد ، تیر آفت را از جان خود بدفی ساخته ، آتش بلا را برافروخته باشد ، چه دشمن دانا برای مصلحت کار خود کمال ملاطفت بظهور میرساند - وظاهره را بخلاف باطن آراسته دقایق مکره و لطایف حیله بکار می برد - و در ضمن آن فکر های کلی و تدبیر بای عجیب تعبیه میکند و بعذر و مکر آتش حیل بر می انگیزد