Advice to Jahāngīr 246

246

اکرچه غضب بموتع پادشاهانرا بمراتب بهتر از حلم بی موتعیت8 و جا باشد ل2ol. 15a] که البته غضب را کار باید فرمود که اگر حلم بجای آورتد ، موجب خفت وباعث انهدام مبانی سلطنت ایشان شود. اما محل هر یک را بباید دانست - وچون آدمی از سهو و خطا خالی تیست ، اگر در ازای9 پر جرمی عقوبتی بظهور رسد ، خلل کلی در ارکان مملکت راه خواهد یافت. هر که بنور عقل آراسته و بزیور خرد متحلی10 است و بعنایت ازلی اختصاص یافته در اطفاء نایره غضب میکوشد و چندانکه میتواند آب حلم بر آتش خشم میریزد و و بر بادشاه که در وتتر نام و ننگ و در روز جنک بعواتب کارها التفات ننموده1 ، هنگام نبرد جان و مال را بیقدر و بی قیمت و کلفت شمرد ، [1o1. 13b] جنگ را2 بهتر از محو شدن نام و ننگ داند ، البته با شاهد ظفر هم آغوش خوابد شد - اگرچه شمشیر دو روی دارد و باد را از بر دو جاتب امکان وزیدن باشد - اما حق سبحانهآ و تعاللی مردم شجاع را دوست میدارد و حاقظ و ناصر ایشانست- نه بینی که اکثر در کارزار بددلان و ترسندگان علف شمشیر میشوند و دلیران و مبارزان بسلامت بیرون می آیند - پرکس را بوبی از گلشن شجاعت بمشام3 او رسیده است - بزار زخم خوردن را دوستر دارد4 از آنکه در بستر بیماری همچو پیر زالان بمیرد -