Advice to Jahāngīr 290

290

پس خرد مند فرزانه آنست که زبدهٔ‌ اعمار و خلاصآ اوقات را صرف5 مطالعئ سخنان بی نظیر وکلمات دلپذیر نموده این معنی را سرمایهآ بر موعظت6 و وسیلهآ بر منفعت میدانسته باشد - اگرچه همچو آفتاب روشنست که این دلهای تیره بمشعلهٔ‌ موعظت روشن تخواهند شد و ظلام جهل و ضلالتی که در ذات آدمی [fo1.3b] سرشته شده7 به پرتو تصایح منتفی9 نخواهد گشت - ونصیحت باطباع خود پسند همان مثلست که آواز ترم در گوش کر مادر زاد ، و یا ضرب پای مورچه بر روی صخرهآ صما - اما شاید که یاره9 از ورطه خوتخوارضلالت که منشاء آن اخلاق ناپسندیده است خلاصی روی نماید - چه توسن سرکش را جز بتازیان حکمت رام نتوان کرد و طباع مغرور را جز بموعظهآ حسنه باصلاح نتوان آورد -