Akhbar al-akhyar 105

105

نقل است که او را در «سوالی» که موضعی است از مواضع ناگور، یک دو طناب زمین احیایی6 بود که هم به دست مبارک خود7 آن زمین را8 میکاوید و تخم میریخت و قوت فرزندان از آن میساخت. وفات او در9 بیست و نهم ربیع الآخر سنهآ 10673 ثلث و سبعین و ستمائة بود و11 مرقد او در ناگوراست - قدس الله سره - او را با شیخ الاسلام بهاءالدین زکریا در باب فقر و غنا مراسلات و مکاتبات بسیار است و مضمون یکی از آنها12 این است که به اتفاق13 مشایخ و به مقتضای نصوص و احادیث، دنیا و متاع آن مانع وصول به حضرت مولی است -سبحانه و تعالی - و چون شنیده میشود که بعضی از مشایخ عصر ما حظی14 وافراز آن دارند و با وجود آن، خوارق و کرامات نیز از ایشان ظاهر میشود15، این مسکین را در این باب حیرت زیاده میگردد.16 اگر ایشان لطف فرموده از این اشکال گره بگشایند، عین عنایت باشد و در مکتوب دیگرمینویسد که17 مضمون آن این است که18 این احقر19 مکتوبی به خدمت شیخ بهاءالدین عرضه داشت کرد و از اشکالی که این مسکین داشت از خدمتش التماس جواب نمود. خدمت1 ایشان به سببی از اسباب جواب آن ننوشتند2 و اگر نوشتند شافی نبود، این حقیر به درگاه مجیب الدعوات تضرع کرد و زاری نمود که مشکل بندهآ خود را آسان کند و از این مقصود نشانی پیدا آرد. حضرت مجیب الدعوات دعای بنده را قبول کرد و چنان نمود که ارباب شریعت که طالبان ثواب آخرتند و از برای تحصیل ثواب اکتساب خیرات و مبرات از صلات و قریات بکنند3 از کشف حقایق تقوی و دقایق نفس و هوای4 که ارباب طریقت دریابند محجوب باشند و همچنین ارباب طریقت5 از اسرار قرب و انوار تجلی ذاتی که مخصوص طالبان مولی است و پیش ایشان هرچه ماسوای ذات حق است، اگرچه کشف و مشاهده باشد حجاب ذات بود، محجوب و معذور باشند. پس هرکه به هر چه مادون حق است درمانده است، به حقیقت محجوب است6، هر چند که او نداند محجوب است.