Akhbar al-akhyar 167.1

167.1

عجب در منتهای کار «لا احصی ثناء علیک آنت کما آثنیت علی نفسک7» گفتن سر این معنی است. لعمری اگر در بدایت بدان معنی که کشف آن موجب کلال باشد، در نهایت مکاشف شدی، در روزیش صد بار استغفار ببایستی کرد، دانی3 «استغفر الله کل یوم مائة مرة4» نود و نه بار، برای نود و نه نام و یک بار برای استغفار آن استغفار و ذلک سر. ای برادر! آن را که در مقام تحمید، فصاحت نماند او در مقام توحید دم چون زند؟ «لا أحصی ثناء علیک لا اله الا الله5) شعر: أحب مناجات الحبیب باوجه ولکن لسان العاشقین کلیل6 از اکمل مشایخ است، مناقب او از آنچه درکتب مشایخ نوشتهاند معلوم توان کرد. درفواید الفواد نقل از سلطان المشایخ میکند که شیخ جلالالدین تبریزی مرید شیخ ابوسعید تبریزی بود. بعد از وفات پیردر خدمت شیخ شهابالدین سهروردی افتاد، خدمتهایی کرده که هیچ بنده و مریدی را میسر نشود. گویند که شیخ شهابالدین هر سال به سفر حج رفتی، پیرشده بود و ضعیف، توشهای که برای او میداشتند، چندان بر مزاج او موافق نبوده است. شیخ جلالالدین تبریزی نوعی کرده بود که دیگ دانی و دیگی بر سرکرده میبرد و آتشی در آن کرده چنانچه سراو نسوزد تا چون شیخ طعام طلبیدی طعام گرم پیش بردی. و وی با خواجه قطبالدین و شیخ بهاءالدین مودت داشت. ذکر او در کتب مشایخ چشت بسیار است. هم در زمان خواجه به دهلی تشریف آورده بود. شیخ نجمالدین صغری شیخ الاسلام دهلی که قبر او برابر قبر مولانا برهانالدین بلخی است، با او نقاری پیداکرد و او را به امری شنیع متهم ساخت و چنان انگیخت که او را به جانب بنگاله روان کردند.