Gita Govinda 13.1

13.1

ahamiti | madhuripuṇeti evaṃprakāreṇe niyuktā ājñaptā sakhī svayametyāgatya rādhāṃ vakṣyamāṇaṃ jagādovāca | iti kim | tvaṃ rādhāṃ yāhi madvacanena tāmanunaya | kṛtāparādhena mayā sākṣādvaktuṃ na śakyate'to mādhavenaivamevamuktamityuktvā tvamanunayeti bhāvaḥ | tāṃ ca madantikamānayethā ānaya | nanu kutra mayāneyā ityata āha | ahamiha nivasāmi ihaiva kuñje'haṃ tāṃ pratīkṣyamāṇastiṣṭhāmītyarthaḥ |
yattatsakhī jagāda tadeva gītena kathayati vahatīti | gītasyāsya deśīvarāḍīrāgo rūpakatālaḥ | tālalakṣaṇamuktaṃ prāk | gītārthastu—he sakhi, vanamālī kṛṣṇaḥ sīdati | kva sati | malayasamīre malayasaṃbandhivāte vahati, kusumanikare puṣpasamūhe virahiṇāṃ hṛdayadalanāya vidāraṇāya sphuṭati vikasati sati | kiṃ kṛtvā | madanaṃ kāmamupanidhāya samīpavartinaṃ kṛtvā | tathā ca kusumanikaraireva
kiṃ ca | dahatīti | śiśiramayūkhe himakiraṇe dahati sati maraṇaṃ maraṇāvasthāmanukaroti | maraṇāvasthāyāṃ yādṛśī mūrcchādirūpā ceṣṭā tāṃ svīkaroti | atha ca madanaviśikhe kāmabāṇe patati sati vikalataro'tivihvalataro vilapatyatiśayena vilāpaṃ karoti |