Andhra Mahabharatamu 3.2.266

3.2.266

వ. ‘నా కరంబున శాకరసంబు వెలువడిన విస్మితుండ నయి హర్షించి యాడెద’ ననిన ‘నిది యేమి విస్మయంబు; దీనిం జూడు’ మని హరుండు తన యంగుష్ఠంబున యంగుళి తాడనంబు చేసిన నందు హిమసన్నిభం బయిన భస్మంబు వెలువడినం జూచి, లజ్జితుం డయి ‘నీవు పరమేశ్వరుండ’ వని నమస్కరించి, వేదమంత్రంబుల స్తుతియించి. ‘దేవా! నీ ప్రసాదంబున నాకుఁ దపోవర్ధనంబు గావలయు’ ననిన, నమ్మునివరునకు నీశ్వరుండు గరుణించి ‘నీకుఁ దపోవర్ధన మగు; నేను నీ యాశ్రమంబున నుండుదు’ ననియె; నట్టి సప్తసారస్వతతీర్థంబు లాడినవారికి సారస్వతసిద్ధి యగు; బ్రహ్మాదిదేవతలచే నధిష్ఠితంబు లయిన యౌశనసతీర్థంబును గపాలమోచనంబు, విశ్వామిత్రంబుఁ గార్తికేయంబు ననియెడు తీర్థంబుల నాడి పాపవిముక్తు లయి బ్రహ్మలోకంబు వడయుదురు.