Mahabharatam Kilippattu p17

p17

മാകിട്ടുളിവന്നിതുകൊടുത്തായൊരുരവും കിഴക്കും കാക്കന്നും പറഞ്ഞിത ശൈലയൊഴുകികണ്ണുനീർ ഇതിരകൾക്കെല്ലാം തടഞ്ഞുഭിന്നരു ഗജപദാ തികൾ കിടഞ്ഞുതങ്ങളിൽ മുറികയും ചെയ്തു കടി ഞ്ഞിവരൊത്ത കഴുച്ചുകണ്ണന്നു നടന്നിതു ചിത്തം മുറങ്ങിച്ചെന്നും വഴികിൽ രണ്ടവർ പലഞ്ചെ മഞ്ചൊൽ ചൊഴിഞ്ഞാരിങ്ങനെ വിശ്രുതങ്കളാം ഗം ശൻ നരന നാരായണരിരുവരെ ഞാനൊരു പർ കണ്ടിതൊ പുറെവിൻ വെക്കാത്ത തരു പ ന്നാടുകൾ നഗരങ്ങൾ ഗ്രാമങ്ങൾ തുരഗ വരരണരഥ ങ്ങൾ നല്കുവാൻ പൊരുത്തു പാത്ഥനെക്കലചെ ക്കുമെപ്പൊൽ പൊരുളുവന്നുള്ള തടയ ൽഅതിനൊടതുപാത്ഥനെതിരതൊഴുതാളത്തൊ ന്നുതഞ്ചുഞ്ചൻ- അവനെവില്ലുമായുത്തു കാണു മ്പൊൾഅവനിമൂട്ടപ്പാഞ്ഞടവിതെട്ടുമി- അ വൻതെക്കിൽനടന്നംചെയ്തു ആവനത്തിങ്ക ലെന്നറിഞ്ഞുതില്ലെനീ- നരസിംഹത്തിൻസ മന്ധനഞ്ജയൻനതിയൊടൊക്കും നീയവനെ യൊക്കമ്പൊൾ പെരികനാണമില്ലയൊനിന ക്കുഉള്ളിൽ പൊരുപതിന്നവനൊടുമ്പൂവ്വാമ്മ ജം- എന്നതുകെട്ടിവരങ്ങുകണ്ണന്നു മനസി ക്കൊപം വന്നത ചൊലാക്കയാൽ മതിമതിപൗ രമായിക്ഷെപിച്ചുത മതിമാന്മാരയൊക്കിക്കതു ണമല്ല പെരികനന്നെപ്പൊ ദെവനീരൂപിക്കി ൽപീവൊഴിക്കുന്നതഴുകതള്ളവും പൊരുവ(ല്ല) പൊങ്ങും കലപ്പിവഴത്തങ്കൽബലംകൊണ്ടു പിടിച്ചു പുൽകിയും മരുവത്തടുപരിച്ചുകൊ ട്ടുകയുമ്മറവുകള്ളന്നിയൊരുവന്നില്ലമ്പൊടു കൊണ്ട പൊങ്കുമലങ്കൂരിദികൾപൊലെയൊലെ കൂട്ടികറിയുമങ്ങിനെ കളഭദണ്ടുമെരിക്ഷി ല്ലപരം കടലിലമുള്ളജ്ജനത്തിന്ദയും മക ന്തത്വമകൻ മക്കളും മാതാവും മഹിഷിയും ജനക നംകനിക്കും ഒരുമിച്ചുകളിച്ചിരുന്നുമല്ലൊവും പതുകിത്തങ്ങളവും പിറ്റെപാടയുംമദംകൊ ണ്ടുവിണ്ടമതിമറന്നുടനതുകന്തങ്ങളി ൽപകൻടൊഴിച്ചും മതവിട്ടുംജനതവരു ത്തുത്തികൾ പെരികെന്നതെയൊരു നരിവമ്പ ല്ലൊമനസ്സിഞ്ഞാന്നിയതിനിയും ചൊൽങ്കിലും നിനക്കനല്ലത പരക്കുന്നുണ്ടുഞാൻ. ഉള്ളമ തകണ്ണുനരിതകൊൾനി. ഇനിയില്ലപണ്ടു നിനക്കതുല്യനായി ഒരുപെരും കാകൻഉ ണ്ടായി നവൻ ചരിതങ്ങള എല്ലാമറിയുന്നിതൊ ല്ലനി. ദിനഞൊൾ ശെഷിൽ കൊലുഞ്ഞൊരു വൈശ്യൻ തനയന്മാരായ കുമാരന്മാർ മൂന്നും വളർത്തൊരുനൂതനമിത്താങ്കാകൻ പുളച്ചുയ ക്കരിച്ചരയനങ്ങൾ മദത്തൊടുചെന്നുപി ടിച്ചിതാഴിയെ കടക്കണം പറന്തിനിനൊ മല്ലീദം പെഴുത്തമനിയും ഞെളിയുംവെണ്ട തും ഒളപ്പൂപ്പികിയെക്കയുംവെണം. അത്യ കെട്ടുഉള്ളിൽകൈതുകത്തൊടനവുമൂദിത