Mahabharatam Kilippattu p2.1

p2.1

ത്തെയും വെരിപക്കികളെയും സാധ്യത്തെയും നിസ്സ ഭൊഗാനുഭവത്തെയും ജീവികൊലത്തെയും ഭാഗധെയ ത്തെയും വിശ്വാസമുണ്ടാകവെണ്ടു സ്സല്ലാഗിനിസിംഹങ്ങ ളും കുലപുത്രന്മാരുളളിൽസ്സല്ലന്മപെഞ്ചെതന്മാരല്ലെന്ന റികിലൈണം . വിദ്യാദിജനവലൊബുദ്ധ്യാതഗ്ശിലങ്ങളാൽ . വൃദ്ധന്മാരവമന്യന്മാരല്ലൊരിക്കലും . ഗുണപന്മാരാകുളളപാണ്ഡ പന്മാരെന്തുമണയതിരുത്തുകിൽതിണക്കസൌഖ്യംപഞ്ച ശിഷ്ടനാമവനെന്നപെക്ഷമുണ്ടെന്നാകിലുംതുഷ്ടനായിപരിഗ്രഹി ച്ചുകൊണെതവന്ദ്ര . അജ്ഞനായിരിപ്പവനെയങ്കയംകഷ്ട്രന തുമാന്ധയാസെവിച്ചുമരല്ലെകണ്ഡുചൊന്ദ്ര- ദുഷ്ടനാമവ നെന്നെസ്നെഹമുണ്ടെന്നാകിലുംപെട്ടന്നുപരിത്യജിച്ചിട്ടു കൊണതവന്ദ്ര- ദഷ്ടമായിതുവിരൽ പാമ്പിനാലെന്നാകി ലൊപെട്ടെന്നവിരൽതന്നെഛെദിക്കെണ്ണതും വരും മാരീചന്മണ്ഡാദരിമയന്മന്മന്മാകിയും കുംഭകന്നാം ഭണ്ഡ കണ്ണൻ നിതിമാൻ വിഭീഷിക്കണൻ . എന്നിവർ പറഞ്ഞിട്ടു ക്കെളാഞ്ഞുദശമുഖൻ തന്റ്റെകാമത്തിൻറ്റെമുഴ്ചനി മിത്തമായി . ഇന്ദ്രജിത്തിൻറ്റെ വാക്കുകെട്ടതുകൊണ്ടു തന്നെ പനിത്യദശാസ്യനനാശമെന്നറിഞ്ഞാലും എന്നതുപൊലെവരും നാൾമിന്നിവിടെക്കും . തിന്ന ടെമകന്തൻറ്റെ വാക്കുകൾ കെൾക്കുന്നാകിൽ . ൧ ക്കമത്താലതുവന്നു രാക്ഷസപ്രവരനം. ദൌഭാഗ്യത്താൽ പണ്ടെത്രൈതന്നെടെ മക്കളിപ്പൊൾ - മക്കളെലാളിക്കതങ്കൽ യെന്നു കണ്ടു ഹർഷിച്ചു തന്റെ കാലം കഴിച്ചുകൊൾകയാണ്ടു ഇത്തരമുള്ള വിഡ്ഢിക്തികൾ ബുദ്ധിയാം വിഷ്ണുവി ച്ചരചെയ്തു, സ്നേഹമൈകാലം പൊയ് - ദൈവകല്പിതന്ത പ്പുകാവതല്ലെ ഒരുവന്നും-ദൈവാത്താൽ കുത്സിതനെണ്ട ൽവിദൂരതാം.