Mahabharatam Kilippattu p24.2

p24.2

ഓടുങ്കെശകുനിസഹദെവനെ ന്നേരംകൂടത്തുടർന്നെക്കുകരുത്താനവന്തലാപന്നി തുപിന്നെയുമുള്ളവർചാപതിനൊണാഴിയാ തെയൊടുക്കിനാര് പാണ്ഡവര് വൃംഭിച്ചു മുനംവിവു രര് ചരഞ്ഞൂയശ്ശാക്കനിനച്ചു നിനച്ചു സുയൊധന ashamed ന് പാദം മുറിഞ്ഞിടരൊടു വശംകെട്ടു പെടിച്ചുപെ ടിച്ചുനൊക്കിനൊക്കിത്തലെം ചൊരയുമൊഴുപ ടച്ചുകണ്ടൂടന് അരുമൊരുത്തര് സഹായവും കൂടാതെ പൊരുമിനിമഴപൊരുമെന്നെത്വ പ 349 ന് കാല് നടയെതന് ഗദയുമെടുത്തു കൊണ്ടാനന വും താഴ്ത്തി വീല്പുവശംകെട്ടു പെടിച്ചു പെടിച്ചുനൊ ക്കിനൊക്കിത്തലം വൃംഭിച്ചുവൃംഭിച്ചു നാണിച്ചു നാണിച്ചു ദുഷ്ക്കര്മ്മ ശക്തികള് ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു കെണൂകെണ നതരാഷിണ് വീണൂ ഭൂമിയില്പ്പാ ണ്ഡയങ്ങാളൂപാഞ്ഞുപാഞ്ഞെത്രയുമിനി ദിനതുഷ്ടി ക്കായിയൊരു സുയൊധനന് പെയ്കനന്നെരത്തു ക്കണ്ടൊരു സഞ്ജയന് ഭൊഗിധ്വജന്നൊടൂകെ ണ്മ ചൊല്ലീടിനാന് - ഒക്കയൊടുങ്ങി പടയുമര ചരും മക്കളും തമ്പിമാരും മരുമക്കളും - ഹതത നയനും കൃപാചാര്യനും ദ്രൊണനും ഉള്ളൂ ഒരുവര് നമ്മക്കണ്ടു ശേഷിള്ളിനി - പാണ്ഡവന്മാര് ഞെങ്ങി ഞ്ഞാല് കളിക്കയും താണ്ഡവം ചെയക്കയും മാട ഹാസിക്കയും കണ്ടൂ ഞാന് നില്ക്കുന്നതൈരത്തു മാരുതിമണ്ടിയണഞ്ഞുപിടിച്ചുകൊല്ലുവാ ൻനല്ലപരാശരനന്ദനാനുഗ്രഹാൽക്കൊല്ലാത കച്ചാരവർകളുമെന്നെയും ദ്വൈപായനമുനി തന്നിയോഗംകൊണ്ടുദിവ്യവിലൊചനമൈകല്യ ണ്ടാകയാൽ ജീവഹിതൊയമെനിക്കുവരുത്തെ തുംദെവവിലാസങ്ങളെത്തു ചൊല്ലുവതും വെടിയൊടൊനിരയുധനായഞാൻപാഴ്പ്പെ പെട്ടെമ്പറയാവതെന്തിമ്പരങ്കണ്ടൊക്കിങ്ങളി തെന്നുപറഞ്ഞുടൻകണ്ണുനീർത്തൂകുന്നസഞ്ജ യനൊടവൻചൊന്നൻ സഗൽഗദംവെഗാത ലൊഴുകുന്നകണ്ണുനീർതാനെതടച്ചുതടച്ചുബൊ മക്കളിൽഞാൻമരിച്ചിലെന്ന ചൊല്ലുക-മൂഢി ച്ചിരിക്കുംപിതാവിനൊടാഹന്ത! പ്പൊയാലുമെ ന്തീതുതന്നെയായച്ചവൻപൊയാൻമഹാഹ്രദമ ന്നതിൽമുഴുകുവാൻഭൊജനും ദ്രൌണസൂ തനുംകൂവരുമായി പൊകുന്നുവനെത്തിരഞ്ഞു കണ്ടിടിനാർ.