Mahabharatam Kilippattu p3.2

p3.2

കരൊള്ളവർ ചെന്ന ചൊല്ലുകൾ കെളൂ അതനിയെ തു ടീച്ചെക വണ്ണം കെൾക്കെണ്ടാ രെല്ലാവരും-സഭയി ലിരുന്നവരെല്ലാ ആമൊരു പൊലെ ഇ അമ്മയുള്ളവാക്ക പറഞ്ഞുകെട്ടു നെരം ഇരത്തിലെ തുള്ളിൽ നിറഞ്ഞ കൊപത്തൊടുകൂടിരുന്ന സുയൊധനനടന്നാൻവെഗ ത്തൊടെ-ജനനിഗാന്ധാരിയൂം പറഞ്ഞിതിനി മഹാ ജനങ്ങളിവർ ചൊല്ലുകെൾക്ക നീ സുയൊധന-എന്ന തുപറഞ്ഞതുകെളാതെ യവൻ പൊയി- കണ്ണനുംശ കുനിയുമാക്കിടുന്നു ദ്രുവിച്ചൻ-ഗൊപാലനായതുണ്ണി നിവിടെ സഭയിങ്കൽ ദ്രൂപാലരൊടും സിംഹാസനവു മൊരിയൊപ്പും ഇരിക്കുന്നതയൊഗ്രമല്ല നമ ചിലർത ന്നെപറക്കെയറിയാതെ യെന്നു ചെണ്ണേണ്ടിപ്പൊൾ ദൂതന്മാരവദ്ധ്യന്മാരെന്നല്ലൊ ശാസ്ത്രമിതി-പാതകത്തു മ്പൂ കൊണ്ടാലിതിൻഞ്ചെലയവും പിടിച്ചു കെട്ടിടെണം പിന്നെ പ്പാണ്ഡവർ വന്നിടച്ചുവരികയില്ലെന്നുമ മറിയെണം മിടുക്കും വെച്ചുകാട്ടിയിരിക്കെ യുള്ളൂവി ന്നെ-പടക്കു ദീക്ഷിക്കുന്നതാരെന്നു മറിയെണം പ ട്ടത്വമെല്ലാമിവന്തനിക്കാ ഭൊന്തു നം കുടക്കവെണം കാ ര്യവു ഹിതത്തണെങ്കിവൻ-ഇങ്ങിനെ രഹസ്യമാക്ക ങ്ങളിൽ മണ്ണിങ്ങനെ തിരിഞ്ഞുഞെക്കിട്ടുസത്യിയെ തനെന്നു ചൊകുന്നിതിനിടുന്നു വൈകുന്തിനിയെതും പൊർക്കുതിയെല്ല നണ്ണിപിടൊക്കവന്നു സത്യിണെ യാളെള്ളാരു സത്യികെണണ്ടിച്ചവാൽക്കണ്ടുതനെ രംഗെഹിന്ദുന്തിരുവടി തരുണാരിത്യബിംബംപ തിനായിരം കൂടി കൊഞ്ചിമ്മിച്ചിടൻതന്നതപൊ ലെകരുണക്കരമെവൻകമലവിലെചനൻ പിറെ വാടൊഴുനിറ്റുവെരിക്കഞ്ചെവത്തൊടും വരികെപിടി ക്കൊടൊകെളുവെൻസുയൊധന പെരികവൈകിക്കെ ണ്ട'പക്ഷെ വന്നടുത്താലും അസംഖ്യം മുഖങ്ങളും സംഖ്യം ബാഹക്കളുമസംഖ്യമായുധങ്ങളുംസംഖ്യ ംചരണങ്ങൾശങ്കരൻ വിരിഞ്ചൻമിന്ദ്രാഭിദൈവ കളും പങ്കജവിലെചന തങ്കലെക്കണ്ടായ്ചന്നു രൊമങ്ങൾ തൊറുംമൊക്കവാനവർപ്പിവന്നു തൊ ളളമായ്‌രൂപം പൊലാർമാക്കായിട്ടായിവന്നുപ്പി ൻവിശ്വരൂപം കണ്ടില്ലുഭക്തന്മാരുള്ളം ഗൊ വിന്ദശ്ചിവരമ്മതമ്മത്താരമ്മലൊക്കാദിരാമരമ്മ രമണയഭൂവതെ ഗൊകുല പതെ ജഗന്നായക യതപതൈ വിശ്വമായ്യിതം ത്രൈവിശ്വക്കരണെ ന്നക്ഷെവിശ്വകൎത്താവുനക്ഷെവിശ്വപാലനംനി ക്ഷെവിശ്വതാതനന്തിക്ഷെവിശ്വമാതാവുംതിക്ഷെ വിശ്വനായകപൊറ്റിനിത്യവുമൊരുത്തനെ നിഷ്കളനാകുന്നതംനിൎഗ്ഗുണനാകുന്നതുംസൎ ഗ്ഗുണനാകുന്നതുംപുരുഷനാകുന്നതുംപ്രകൃതി യാകുന്നതുംപൂരുഷൊത്തമപൊറ്റിതിരുവ യെല്ലൊശിവനായിടുന്നതുംശക്തിയായിടുന്ന തുംപരമെശ്വരപൊറ്റിന്തിരുവടിയല്ലൊ ജീവനായിടുന്നതുംപരനായിടുന്നതുംകെവല സ്വരൂപനന്തിരുവടിയല്ലൊക്ഷെത്രമായി ടുന്നതുംക്ഷെത്രജ്ഞനാകുന്നതുംയന്ത്ര്തിയിൽ പിറന്നൊരുഭൂഷ്മനാംഭവനല്ലൊപാലയമ്മ പാലയശരണന്നരായണപാലയവിഷ്ണൂരാമ കൃഷ്ണഗൊവിന്ദഹരെഇത്തരമൊരുജന്മത്തു ത്ഥംപുണ്ടുപൂണ്ടുപത്തുമിക്കിലുംരന്നുവാഴ്ത്തീസ്തുതി നന്ദിച്ചുംഭക്തിയിൽസ്തുതിക്കയുംഇത്ഥംവെള്ളിപ്പൂക കുംമുക്തിദാനൈകമൂൎത്തിത്ഥവിമാനംകണ്ടുതൊ ഴൂതുവീണ്ടൂനമസ്കരിച്ചുവണങ്ങെയുംമുഴുകിപര മാനന്ദാംബുധിതന്നിൽ വീണുകരഞ്ഞും ചിരിച്ചും കണ്ണുമച്ചു മൊഴിയാതെ നിറഞ്ഞ ഭക്തിയൊടെ മാമുനിജനങ്ങളും വെദവെദന്താത്ഥങ്ങുൾത്തി യാഞ്ഞുടുങ്ങിട്ടുംവെദിയരൊട്ടുനല്ല ദിക്കൂതംവിട്ടു രതാംയക്ഷകിന്നരസിദ്ധ ഗന്ധർവ്വാസുരഭൂതക്കൂട്ടാ ഴച്ചുക പ്രേതകിംപുരുഷാദികളും നാകവാസിക ൾനല്ല നാകനായകന്മാരും നാകനാരിക്കളൊട്ടു നാരികൾ മറവുള്ളളതു ഗ്രധസ്ഥനായുള്ളൊരെ ൻകൂടസ്ഥനായിക്കണ്ടുപാടികു മാനന്ദം പുണ്ടാ ട്യുംചമഞ്ഞുതെ ദുഷ്ടതയുള്ള ജനമൊക്കവെ കണ്ണുംപൊത്ത പെട്ടുന്മലമൂത്രാദികളും വീണ ക്ഷീണംപെട്ടുപാടൊടുമൊന്നെഗ്രഹങ്ങൾതൊറും മൂക്കിൽപെട്ടുപാടൊന്നുപറവാനില്ലെത്രകിച്ചാൽ ശിഷ്ടരായുള്ള ജനം കണ്ടുകണ്ടിരിക്കവെപെട്ട ന്നമറഞ്ഞീതു വിഷ്ണു പരമഞ്ചെൽ പരമാനന്ദമൂർ ത്തി ഭഗവാനപരമാത്മാ പരിലൊടെയുന്നെള്ളി തെരതിലെറിങ്ങിനെ കുന്തിയെച്ചെന്നുകണ്ഡുസ ന്തവമതത്തിൽ കുന്തിയുംതൊഴുതൊരുസ്തുതിച്ചു സൂതമ്മവരം തന്നതുവടിയെ കണ്ണനെ ഭരമേല്പി ച്ചന്തിക്കെതല്ക്കയം കണ്ണനൊടു മന്ത്രിച്ചമെല്ലെ ക ണ്ണഞാനൊന്നങ്ങിനൊ ചൊല്ലുന്നു രഹസ്യമായി നിന്നുടെ തന്പിമാര പാണ്ഡവ രങ്ങിനി നിങ്ങളുടെ ആപൊയിയഭൂജന്മാർ ജന്മവിപാകം ഭൂമിയെ രക്ഷ്ച്ചു നാശ വും ചെയ്തുയെന്നൻ കണ്ണൻം വിരിച്ചര ചെയ്തു തു അജ്ജ്നന്നൊടൊന്നു നടയനരജ്ജുന്മാർ പാണ്ഡവ രതന്ത്രം എന്നാലു നാഗന്ധ ജന്നനെ കുമുഖെ കണ്ടിട്ടിരുന്ന ഞാനഞ്ചു പെരിക്കിന്നതു ചെയ്തുതില്ല ദല്ക്ക പിണ്ഡത്തിൻ പ്രതികിയെ ചെയ്തു വെണം ഇത്യാന്മഭവൻ പ്രാണൻ പൊവെള്ളമെന്നങ്ങളൊ എന്നതുകെട്ടുകുന്തി ചൊല്ലിനാൾ കണ്ണനൊടുക മന്നൽ നീയെനൊണ്ടിപ്പൊൾ വെണ്ടതുകാണെ കെൾ എഴുനിന്നനരജ്ജുനം പത്ഥനൊടൊന്നുക്കു പൊർ തരുവൊളും കുന്തിയെ നൊക്കി ചൊല്ലിടാറു അങ്ങിനെതന്നെയെന്നു കുന്തിയൊടുരചെയ്തിട്ടും ഗെശൻ മാതാവൊടും മാധവനൊടു ചെന്നൻ അജ്ജുനന്തൻ രക്ഷ്ച്ചാൽ മരണമെന്തക്കെന്നു തി