Mahabharatam Kilippattu p37
Mahābhāratam Kiḷippāṭṭu p37
- Language
- Malayalam
p37.1
ആളെയച്ചുവരുത്തഞാവെഞ്ചതിച്ചൊൾ വുക്കൊദരൻ. നാരിമാർ ചൊല്ലുകകെൾക്കും ദൊ ഷന്മാര്ന്നിമിത്തമായിട്ടൊരൊയത്നങ്ങളാമൊ വാക്കും കുടുങ്ങിനെ. പരസങ്കടമറിയാതുളളൊന്നു രിജ്ജനം സരസമായ്മധുചൊല്ലുളള വാക്കുക ളും മനസിഹാലാഹലമെന്നു ധരിച്ചാലും. നി ന്നിനതെയൊഴിഞ്ഞുടൻ രക്ഷിച്ചുകൂടായെല്ലൊ ശത്രുക്കൾ ബലാബലമെങ്ങിനെ യറിയാവു ശക്തനെന്ന ത്തിനാരവക്കണ്ടെബാലനബഹുമാനാം ഗകില്‍നിന്നുക്കരയെറീനവന്‍ഭക്തിക്കക്കൊ ണ്ടംഗജാതിസമാനനായ്ക്ക സൂതനപ്പൊള്‍ ബ്രഹ്മാ ന്നുകണ്ടുതന്നെന്നു നാരദന്താനും വേദവ്യാസന്ത മയ്യുമെള്ളി പാറാതെമഞ്ച്യപ്പൂക്കാരണെന്നറയുന്ന ഞ്ച്യയൻ ഭക്തിപൂണ്ടവർകളെ വന്ദിച്ചു വെഗത്തൊ ടെവിപ്രങ്കളൂദയനായ്ക്കണ്ടതെയത്നന്നു ബു ദ്ധിമാനപഹരിച്ചിടൊൻകിടീച്ചെയും വിസ്തൃയ പ്പൊച്ചുലൊകമൊക്കയുമൃത കണ്ടുവിത്തെകയ മ്പൊരണങ്കൂനനെന്നു ചൊന്നാൻ താപസന്മാ രെക്കണ്ടൊരാചാഴ്യതനയനും താപമൊഴിവൊ രമെങ്കിലുംൃതനെന്നു തസ്രൂഞ്ഞാനമക്കൾകിടീ മന്ത്രിച്ചയത്തെനതിന്നിനി(ക്കൂത) പഹാരംചെ യ്യാന്തെയം പണിയതെ വിപ്രനിങ്ങിനെപ റഞ്ഞീടൊരനന്തരം വില്ലുമാനായുള്ള കണ്ണ നരുളിച്ചെയ്തു കൂറനെവം സത്തതിയൊടുംകൂട പ്പാണ്ഡവൻമാരെ ഞ ഷ്ടണ്ടസർവ്വപ്രഭാവത്തെത്തൊട്ടുംവിപ്രസത്തമനാ രുമശ്വത്ഥാമാവെകൊന്നീരത്നവുംകൊടുത്തുട നിപ്പൊഴെതീരക്കണംശക്തനാം ഭീമന്തൻ്റെ സത്യവും രക്ഷിക്കണം കൈക്ഷത്രവുമിനിനി ങ്ങളിൽവന്നീടണം വൈകാതെയുള്ളിലു p. 368 ള്ളവൈരവുംകളയെണം രാഗദ്വെഷാദിക ളുമാവൊളം കുറക്കണം ദൈവത്തിൽവിലാ സങ്ങളൊന്നുമൃറക്കണം നിൻ്റെശിരൊ മണികൊണ്ടുപൊകണമെന്മാന വന്നൂതഭീ = കൊണ്ടുപൊ മന്നുകൊടുത്തുമതിയാർവ്വഇത്തരം വെദവ്യാ ന്നു സഞ്ചൊന്നുതകെട്ടുഗുരുപുത്രനും സഹജമാ ന്നൊരുശിരൊരത്നം ചുണന്നെടുത്തനിലജ്ജനായ Asw. gives ഭീമൻ നൽകിപൂണ്ണ വെദനയൊടെയെഴുവൻ his head വനംപുക്കരുൻ.
p37.2
നാരദന്താനും വെദവ്യാസനും ornamt to Bh മഴുമെള്ളിപാരിടത്തിങ്കലുള്ളസങ്കടങ്ങളും തീൻസാരസവിലൊചനൻ ഗൊവിന്ദന്നാരാ യണൻതീരദനിറങ്ങുണ്ടനിരംജ്ജാനസൌച്ചാ ൻയജ്ജാദികളൊടുകൂടയങ്ങെഴുനെള്ളിയി ഷ്ടലൻവാസുദെവനീതിയിൽ വസിച്ഛിതന്താ ഇതിമഹാഭാരതംസൌപ്തികംആംപർവ്വം സമാപ്തം. (എന്നി) ഹരിഃ നൽന്തെൻമൊശ്രീതിവത്തന്തെദിന മന്മഥനൊത്തസുഖമരുളുക സർവ്വൌഘശൊ ഭകനിധിമദ്ധ്യെമരുവീനമുശൌക്ഷണത്തട ചരിതസ്വര സംബന്ധാദരമതി ഭക്ത്യാവദവദ മുശൌമുഹുരഭിമുഖരവി നിശുദ്ധാത്മനിപര തത്വവിഹരതിസഹ്യ മഹാമതിരതിമധുരം നാരായണജയ നാരായണജയ നാരായണ ജയ നാരായണഹരെ നാരായണനടലീലാ വിശേഷങ്ങൾ മാലുമൌമ്മാലറിഞ്ഞുകൂടാ യ്കയാൽ ഞാൻ പരവാൻ പണിയെന്നിക്കെ ത്രയും പാറാതെചൊല്ലാമറിഞ്ഞതൊണ്ടൊട്ടു ഞാൻ തായർകുലത്തിൽ പിറന്ന മായാമയ നായോധനത്തിനു പൗത്ഥൻ സുതനഭിമാന്യ നികളാമൻപുരന്തൂരങ്കളെമായമൊഴിഞ്ഞു കാളീശ്വരനന്തരം ഗൌര്യ്യങ്കലൌന്നങ്ങമരു തിയൈക്കൊണ്ടു വൃദ്ധോദ്ധനവധം ചെയ്തിതുകാ ലത്തയഗ്ദ്ധിക്കണൌരു ബന്ധുജനമണൌ യെള്ളം കണ്ടുകരഞ്ഞു തുടങ്ങിനാർ-മക്ക ളമരിച്ചൊരു ദുഃഖമഴുകയാൽ ഉറ്റക്കാനമ്പ ശ്രൗഞ്ജയ ധൃതരാഷ്ട്രമന്നവൻ കേഴുന്ന നേരത്തുസ ഞ്ജയഞ്ചൊല്ലിനാൻ കേൾപ്പടൊക്ഷനിപ്പൊഴുമെ മന്നവ വാഴപ്പഴം തന്നതില്ലാർക്കരയുന്ന ബാല കിടാങ്ങളെപ്പൊലെതുടങ്ങാക്കുകണ്ണീരു വീ ഴ്ത്തിലക്ഷൌഹിണിപതിനെട്ടും മഹാബലരായരാ ജാക്കളും കാലവശത്താൽ മരിച്ചാരിതിന്നിതുകാലം കരഞ്ഞുഴൽ തൊടായ്ക്കനിപ്പൂമാ സഞ്ജയഞ്ചൊന്നതു കേട്ടു ധൃതരാഷ്ട്രരഞ്ജസാക്ഷെഹിച്ചു വീണിതത്ഭൂമി തിൽ. ജ്ഞാനിയായ്ക്കുള്ള വിദുരരതുകണ്ടുദീനനാ യുള്ളൊരരചനെ മെല്ലവെ തപ്പാലെടുത്തുനില ത്തിയിരുത്തിനാൻ താപംകെടുത്തു തണുപ്പിച്ചുസമ്മില വുംശൊകം കെട്ടുഭൂമൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിനൻ. ശൊഭനമായുള്ള വാക്കുകളൊക്കെപ്പറഞ്ഞ ജ്ഞാ നവിജ്ഞാന പ്രഭാവങ്ങളുള്ളൊനീ ദീനനായ്വാ ഴെക്കുകാരണമെന്തഹൊ.
p37.3
ശുദ്ധതയുള്ളൊരുകൃ ഷ്ണഞ്ചൊല്ലിത ഞങ്ങൊലാമന്നവ വാഴൽക്കണ ണ്ണാപ്പനീപ്പൃഥ്വീ പതൈതവ പുത്രരൊടൊന്നി ച്ചുമിത്രമായുള്ളൊരു പൃഥ്വീപതികളും എത്രയു ണ്ടിങ്ങിനെ മൂടുഭവിച്ചതു ചിത്രമെങ്കാലം ദൈവവംദ്രുവതെ. ജാതനായാൽമൃതനാമവ നെന്നൊരു നീതിചമച്ചതുനീരജസംഭവൻ കാലചക്രഭ്രമംപാർത്തുകണ്ടാലൊരു കാലവുംമ്യു തിപ്പതിനില്ലകാരണം. ജീണ്ണവസ്ത്രംകളഞ്ഞ മ്പൊഴുമനുഷ്യർപൂർണ്ണശൊഭനവസ്ത്രംധ രിച്ചിടും. ജീണ്ണദെഹംകളഞ്ഞവ്വണ്ണംദെഹി കൾപൂണ്ണശൊഭനവദെഹങ്ങൾകൊള്ളുന്നു നിത്യമല്ലെതദെഹാദികളിതനിത്യമാകു ന്നതുനിശ്ചയം ഈശ്വരൻ. ചത്തുംപിറന്നുമിരി ക്കുമിജന്തുക്കൾ ചിത്തൈസ്സുഖദുഃഖമെന്തിനി തിന്നഹൊ എന്തുതുടങ്ങിയതെന്നുമറിഞ്ഞു തില്ലെന്നിനിമറുന്നതെന്നുമറിഞ്ഞീല. ആ ദ്യന്തമില്ലാതകെശവൻബലകൃഷ്ണപ്രതി) ല്ലെന്നറികനരപതെ. മുൻപിലിവിടെക്കണ്ടീട ടത്തിക്കാലമ്പൊഴുവന്നീതു നിശ്ചയംഇവ രെപ്പൊകുന്നതിന്നിയെവിടെക്കൊക്കി ചാക്കെന്നക്കറിയില്ലെന്നാതൊന്നുണ്ടു. നി ന്നുടെമക്കളൊപാണ്ഡവതൊക്കവെയിന്നു നിന്നെയർമക്കളായിവഴു മൊപിന്നാലെ വന്നവർ മുമ്പിലെപ്പൊയി നാർ മുമ്പെവന്നവ ർ പിന്നലെക്കായിതും. പാടില്ലാതെ പെയ്യുന്ന ദിക്കിൽ കാറ്റുകൾക്ക തല്ക്കണക്കൊയിറങ്ങി പാണ്ഡൻ പെരു വഴിമ്പലത്തിങ്കലെത്താത്ത വ്വണ്ണമൻകൂട്ടു പെരുത്ത നേരം ഓരോ കാലം പര ഞ്ചൊരുമിച്ചവർ പാതം മടങ്ങാൻ വൈകിൽ താനി രിച്ച താൻ ചെലെ വളച്ചൊന്നിച്ചിരുന്നാലൊ രൊരു വഴിയൊവൊരവരവർ മുമ്പു പിന്നത്തിൽ ൽ. പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങൾ പലവഴി പരന്നെങ്ങു വൃക്ഷ ത്തെയുദ്ദേശിച്ചൊട്ടുന്നരം വസിച്ചെപ്പൊഴോ ഒരു വഴി പിന്നെപ്പറന്നുപൊം വണ്ണംക്കൂട്ടാളി പ്പതിന്നവരുരുണ്ടെ.
p37.4
പണ്ണങ്ങൾ വായുവശത്താലു ണങ്ങിയാൽ വന്നൊരിടത്തുകൂടും ചിലവായൂനാ പിന്നെ യ്യന്തങ്ങളിൽ വെവ്വെറെയ പോലെ വന്നു കൂടിട്ടുമൊരിടത്ത യുദ്ധക്കൂട്ടുകഴ് വശത്താലി തന്നരിമന്നവകക്ഷികളും വരുണെന്തുംതിരി ക മമിദം വിശെഷത്തിലെം-ഒ) ഏകനിഷ്ഠ ാദി നാനാവിധമായ ഗൊഷ്ടികളെക്കിലും നാണ മാമെത്രയും വെപ്പുകും ചാഴ്ചയും കൈ യ്ക്കാ തെങ്ങാടിത്ത വാഴ്ചക്കു രൂപല സ്സേഹ ബന്ധത്താലും കൂട്ടുമൊരിത്തിരി നെരുമവര വർത്തെടുന്നകഷ്ട് ഗതിക്കൊത്തവണ്ണമൊരൊ രുത്തറൊനുകളിലൊത്തൊരു വഴിയെ പൊങ്ക) വെരാമതിനെന്തുകാരണം കെഴുവാൻ-മു മ്പുവല്ലത്ത പിണ്ണിറ്റും ചിലഫലമൊതിച്ചു പൂഴിൽ കൊഴിഞ്ഞുപോകും ചില പത്രങ്ങ ളും-ചില പഴുത്താൽ കൊഴിയും ചില പത്തി) പത്തതെങ്കിലും കൊഴിയും-ചിലനിഷ്ഠകളുള്ളവാ ലെശരീരങ്ങളിങ്ങിനെ വാച്ചൊഴുകാണാമെ രമുടനവകൾക്കമവിപത്തെ കാണാതനി ന്നയും കെഴ്പ്പിച്ചു തന്നെ യുറപ്പിച്ചു കൂടുമ്മൊ ഉള്ളിലെക്കൺകൊണ്ടു കാണുന്ന കാഴിക ഉള്ളതാകുന്നത്തൊ ഭുവനങ്ങളൊനി ത്യമല്ലെന്നുമിക്കണ്ടതികനിത്യമാക ന്നതെന്തന്നു ചൊല്ലം മഹന്തന്മത്തിന്ന ധമ്മമൂലമായി സത്വമായി സത്വരജസ്തമസാമതി ദൂരമായിജ്ഞാനമായിരഹിതമായിക്കമ്മ മ്മാനന്ദപൂണ്ണമായിപ്പരമാത്മഭാവമായിട്ടുമത്ഭുമി ല്ല മതല്ലെന്നു വാചായമപ്പഞ്ചത്തിന്നുമുക്കൂട്ട p.
p37.5
371 മായിപാങ്ങണാഗോചരമല്ല മതദൈവമായുള്ള സ്സമായിനിന്നതായാത്മമായിശേഷവുംവ ഷമാം പരമാത്മാവുണ്ടവിടേക്ഷിതിരമണീ ശ്വരൻദൈവദേവന്മുകുന്ദൻ നന്ദനന്ദനൻ്റെ ഗാഷിന്ദനിന്ദിരാ വല്ലഭൻസുന്ദരൻനിഷ്ട്ണ നായ്‌വൻനിഷ്ക്കളാത്മാകൻ്റില്വാനന്ത കിയസർവ്വമാനന്ദതൻ പത്മനാഭൻജഗന്മ ംഗലൻ കേശവൻ പത്മവിലോചനന്നായണ മ്പതൻഭക്തിയുള്ളാരുടേഹിതത്തിൽമെവി നഭക്തപ്രിയൻപരമേശ്വരനല്ഭുതൻ ജന്മവും നാശവുമില്ലാത്തമംഗലൻ നിഷ്കലൻയജ്ഞപതി കരൻ നിഷ്കമൻ മായമമൻജ്ഞാനാല്ലനിഹ്മഭൂ മിയിൽ മായാമയമായ ലീലകൾ കാട്ടുവാൻ പ്പള്ളി ക്കുലത്തിൽപിറന്നവണ്ണന്മണ്ണു കൃഷ്ണനാകുന്ന തങ്കണ്ണനരന്തരം ജിഷ്ണുവിനെത്തടത്തിയ ഗൊപതിക്കില്ലൊ മുഖമരസെവനമല്പയൻ നിത്യമാകുന്നതുമില്ലാ മററാരെയും ഹൃദയത്തിൽ ഭാവിച്ചു തച്ചരണാംബുജം ചിത്തതിലെപ്പെ ാഴുരപ്പിച്ചു കൊൾക നീ മുക്തി വരു വാനെന്തനി ക്കില്ലെത്വമൊ കാമവും ക്രോധവും ലൊഭവുമ് മ്മൊഹവും പ്രേമവും ഭീതിയും ദുഃഖസുഖങ്ങ ളും ഒക്കെക്കളഞ്ഞു ശമദമ സന്തൊഷ സത്യാ ജ്ജുവൈരാഗ്യ ഭക്തിവിശ്വാസ വുംകൈക്കൊണ്ടു വാഴുക നീയിനിയെന്നുതൻ മുല്യനായുള്ളൊരീ ശ്വരൻ പറഞ്ഞപ്പൊൾ ദുഃഖിതയായൊരുദുംഖ മടക്കിയവൻ ഉൾക്കാമ്പുമൊത്തു തെളിഞ്ഞൊരന ന്തരം സംഗിൽ സ്വരൂപത്തിലാക്കി മനസ്സിരം ബികാനന്ദനനായനന്തൻ തമ്പുരാൻ തിരുമേ നിയെനെയ്യും ചെന്നുപനവനൊടടുത്തിതി ഷാദംഗളങ്ങാനിന്നുവൈക്കാതെ ലത്തമ്മാ യാളഉഗാസാമിദെവിയും മിത്രവർഗ്ഗങ്ങളും കൂടിയൊരുമിച്ചു സത്ത്യപരായണ മഹായാപാ ണ്ഡവക്കത്തലൊഴിച്ചിനിരക്ഷിച്ചുകൊള്ളു കപുത്രരാകുന്നതവകൾ ഞങ്ങൾക്കിനി നിത്യ ന്യുഞ്ചതൊല്ലൂരക്കിച്ചൊർ നിങ്ങളെവെഷവുംടെ ദ്ദവും മതസരമങ്ങീയാം ദൊഷവുമില്ലവക്കെന്നുദിന്ന വനിങ്ങുക്കവെണ്ടും പരഗതികൂമവർ തങ്ങും ചെയു ന്നകഴ്ചത്താൽ വരുത്തുവൊർ.
p37.6
ഇത്ഥം ചിലൂരർ പയ ന്നനെരത്തു സത്വവതിസൂതനായമുനിശ്വരൻ വ ആശൊകം കളഞ്ഞീടുവാൻ ഭാരതകത്താവുളങ്ങ ന്നും വെപയനന്തന്നും വെഗമൊടെയെഴുന്ന രുളീയതകണ്ഡു ശൊകം കലന്ന നൃപനും വിദൂരരും വീണൂ നമസ്ക്കരിച്ചു ശുശ്രൂവണം ങ്ങിനാറാന നപത്തു സ്തൊഴീ നില്ലൊങ്ങിയെയറ്റു അത്യമനിത്യമെനുള്ള രണ്ഡികലും വന്ധൂ വിവെകം കലന്ന മഹാമുനി സ ത്യാമാ യുളളതു ചൊന്നാന്നൃപനൊടു ബുന്ദിമാന്നു യവിദൂരരും കെട്ടുകവെ. കെൾക്കമദിയമാം വാങ്കു ഭൂമിപത്തിതെ. മൊക്ഷമൊഴിഞ്ഞു കരുതാങ്കീനി യെതും. മക്കൾ മരീച്ചീതെന്നൊത്തു ശൊകിക്കൊലാ മക്കളെല്ലാര്ക്കീ നിണക്കവരുഞ്ചെ മായയാമ്മക്ക ളന്നുളളതിത്ഥരൂമം. മായുമാറാങ്കീതില്ലെതീണ ക്കീനീയൂം. വാടും കളഞ്ഞു സ്വസ്ഥ്നായ്യാ വന്നു പിറന്നൊരസുരകൾ ഭൂമിക്കെടുത്തുതാങ്ങു വല്ലഞ്ഞിത്ര. ഘനവഞ്ചെലുമൊരുമിപ്പവർ ചെന്നെ യെന്നവായ്കിന്നു കിരിഞ്ചനൊടൊതിനാർ. അ പ്പൊൾ വിരിഞ്ചനദ്ദേവസമൂഹവും പത്മനാ ഭൻ വസിക്കുന്ന പാലാഴിയിൽ ചെന്നു പൂക്കണ്ണ നീതിച്ചതു കെട്ടപ്പൊഴക്കണ്ണാഞ്ചലൊചനനായ നാരായണൻ ദെവകിദെവിതീരുമകനായ്ക്കുന്നെ ദെ വകൾക്കും ധരണിക്കുമുണ്ടാമൊരു തപം കൊടു പ്പാൻ പിറന്നിതിരിക്കുന്നു. താപമതിനു മനസ്സി ലുണ്ടാക്കൊലാ ദെവാംശമായുള്ള പാണ്ഡവന്മാരെ സ്സങ്കെതകശൌകവും മാറുകതാവകം കുലവിനാ ശമിവക്കുവരുത്തുവൻ. കുലമാം നിൻ മകനാന്തു ര്യൊധനൻ പക്ഷിയിൽ പിറന്നതു പാക്കിങ്കൽ കലിയെ ന്നറിയെതിരിക്കുന്നു. നിന്മകനല്ലവൻ. നിത്യം ഭല്ലി ക്കണ്ട ഞൊന്നു മദ്ദിക്കുന്നു. ഇത്യമാകുന്നതാജ്ഞാ പനം നാരായണൻ. മിത്രമെന്നെല്ലിത്തങ്കളൊവ ഞ്ചെത്തെനി. സത്യമെന്നെല്ലി ചെറ്റുമയങ്കൊ ണ്ടവരും. ഇത്ഥമതൃപ്പു ചെയ്തു തൊക്ക പ്രവിഷ്ടി രുളിത്ത ഞെങ്ങിള്ളളിവുത്ത മഭൂതമെൽ അഞ്ജി ക്കാഞ്ചൻ തൻപൂഞ്ചെവന്തിൽക്കട നല്ലനിതവരും