Mahabharatam Kilippattu p96

p96

മെറ്റിലെന്നതൊകെവലമെന്നി൦ക്കുള്ളി. സി ദ്ധിനിയൊരുകാലമെന്നതൊവെണ്ടുമ്പയമുള്ളവെ ക്ഷിചിട്ടുള്ളൊരുഭാഗമെന്നം സ്സുധളവാസം പാലുമെനിക്കുണ്ടെയല്ലൊ-ദെപദൂതനം ചൊ ന്നാനന്നെരമിനിശ്രാണ്ദെവനന്ദനപുനരൊന്ന റിയെണംഭവാന്മമത്വം കൊണ്ടുബന്ധം വെരിട്ടു കൂടാകിന്നു സമത്വം കൊണ്ടുതന്നമൊക്ഷവുംവ ന്നിഴുന്നുഗാംഗെയൻവെദവ്യാസൻമാക്കണ്ഡെ യനുംപിന്നെശാര്ങ്ഗപാണിയുംബൃഹദശ്വനംഗ മൈത്രെയനുംനാരദൻസനല്ക്കുമാരാഖ്യനുംധൌ മ്യന്താനുമൊരൊരൊജനംമരുമിത്യാദിച്ചുള്ള നംനിണങ്ങളഭിപ്പ്രജ്ഞാനംമുപദെശിച്ചാരുനിന ച്ചാലെനിക്കൊരുമത്സരമുണ്ടാകുന്നു എനിക്കുഭ വരുപദെശിച്ചതൊത്തതെന്നെ മനക്കാണ്ണിങ്കൽ ചെറുതിങ്ങമ്മില്ലാതിന്നുപൊയാലുംഞാനിശ്ശാ പകൂടാതെ പൊരികില്ലായതവിലൊചനനം ദാമെന്നു കഷ്ണനാണ. ധമ്മാനന്ദനനൊടനിശ്ചല വാക്കുകെട്ടുധർമ്മരാജൻമപ്പൊൾപ്രത്യക്ഷനായ്വ ന്നെല്ലൊ. ധർമ്മരാജൻമനുഗ്രഹിച്ചാന്തനയനയദ്ധ ജൻവിമാനവുമെറിച്ചൊയിസ്വഗ്ഗംപൂക്കാൻ. പ്രീതി പൂണ്ടെൻശബ്ദാദിഭൊഗങ്ങളൊപ്പൂക്കൂടിയമ്മാത്ത ണ്ഡാദികളെക്കണ്ടിതായുമ്മാത്മജൻ. എത്രയുംവൃദ്ധ നായൊരുയക്ഷികന്നുപുനരിത്രസൗഖ്യങ്ങളുണ്ടാ വ്വന്നതുചിത്രമെത്രെ. മനസികാതുകമില്ലിവിടെ വാഴ്വാനെനിക്കനുജന്മാരുള്ളെടത്തുടനെപൊ കെവണ്ടു. ഇത്തരന്ധമ്മപുത്രൻചൊന്നതുകേട്ടവാറെ വൃത്രാരിനിയൊഗത്താൽദൂതനുംവന്നുചൊന്നാൻ പൊരികെങ്കിലൊതവസൊദരന്മാരുള്ളെടത്തായ്വ ന്നന്ദമെന്നുകെട്ടവനൊപ്പൂകൂടീഭ്രാതാക്കളുള്ളെട ത്തുചെന്നതുനെരമൊരുവെദനതെടിനാൻ നരകംകണ്ടുമൂലംയാതനദുഃഖംകണ്ഡുധർമ്മജന്നതി വെഗാൽയാതനാകില്ലുതിന്നാരംഭിച്ചതുനെരം ന്ധമ്മജ്ജശരീരത്തെത്തടവിമന്ദംമന്ദങ്കണ്ണുകമുകി നൊറുതെന്നൽചെന്നെരൊനെരം എത്രശ്വാസ മുണ്ടായ്വന്നുസൊദരമ്മാക്കു്ഒരുമാശ്ചര്യവുംപൂണ്ടു