Pramāṇa · Search · About · API

Manava Dharmashastra 2.32

Manubhāṣya 2.32

Language
Sanskrit

2.32

atra svarūpagrahaṇaṃ pāṭhānukramaścādau maṅgalyamante śarmaśabdaḥ | tathā codāhṛtam | kṣatriyādināmnāṃ tu naitatsambhavati | rakṣāśabdasya strīliṅgasya śravaṇātpuṃsāṃ sāmānādhikaraṇyānupapatteḥ | tasmādekopakramatvātsamācārācca sarvatrārthagrahaṇam | vākyabhedācca samuccayaḥ | yanmaṅgalyaṃ taccharddhārthavat | śarma śaraṇāmāśrayaḥ sukhaṃ ca | arthagrahaṇātsvāmidattabhavabhūtyādiśabdaparigrahaḥ | indrasvāmīndrāśrayaḥ indradattaḥ | tadāśrayatā pratīyate | evaṃ sarvatronneyam | “ atha ko'yaṃ heturvākyabhedātsamuccaya iti | vrīhibhiryajeta yavairyajeteti kiṃ na samuccaya iti” | ucyate | liṅgadarśanamātrametatpauruṣeyatvāt granthasya | vikalpe'bhiprete maṅgalyaṃ śarmavadveti lāghavādavakṣyat | vākyabhede hi dvirākhyātoccāraṇam | tad guru bhavati | rakṣā paripālanaṃ puṣṭirvṛddhirguptiśca | govṛddho dhanagupta iti | preṣyo dāsaḥ | brāhmaṇadāso devadāso brāhmaṇāśrito devatāśrita iti |

That of women should be easily pronouncible, not harsh, of plain meaning, heart-captivating and auspicious; it should end in a long vowel and contain a benedictory term.—(33)

Ganganatha Jha 1920, Manu-Smṛti: The Laws of Manu with the Bhāṣya of Medhātithi

Translations (1)

Linked texts (1)