Manava Dharmashastra 2.32
Manubhāṣya 2.32
- Language
- Sanskrit
2.32
atra svarūpagrahaṇaṃ pāṭhānukramaścādau maṅgalyamante śarmaśabdaḥ | tathā codāhṛtam | kṣatriyādināmnāṃ tu naitatsambhavati | rakṣāśabdasya strīliṅgasya śravaṇātpuṃsāṃ sāmānādhikaraṇyānupapatteḥ | tasmādekopakramatvātsamācārācca sarvatrārthagrahaṇam | vākyabhedācca samuccayaḥ | yanmaṅgalyaṃ taccharddhārthavat | śarma śaraṇāmāśrayaḥ sukhaṃ ca | arthagrahaṇātsvāmidattabhavabhūtyādiśabdaparigrahaḥ | indrasvāmīndrāśrayaḥ indradattaḥ | tadāśrayatā pratīyate | evaṃ sarvatronneyam | “ atha ko'yaṃ heturvākyabhedātsamuccaya iti | vrīhibhiryajeta yavairyajeteti kiṃ na samuccaya iti” | ucyate | liṅgadarśanamātrametatpauruṣeyatvāt granthasya | vikalpe'bhiprete maṅgalyaṃ śarmavadveti lāghavādavakṣyat | vākyabhede hi dvirākhyātoccāraṇam | tad guru bhavati | rakṣā paripālanaṃ puṣṭirvṛddhirguptiśca | govṛddho dhanagupta iti | preṣyo dāsaḥ | brāhmaṇadāso devadāso brāhmaṇāśrito devatāśrita iti |
That of women should be easily pronouncible, not harsh, of plain meaning, heart-captivating and auspicious; it should end in a long vowel and contain a benedictory term.—(33)
Translations (1)
- Manu-Smṛti: The Laws of Manu with the Bhāṣya of Medhātithi — Ganganatha Jha 1920, English
Linked texts (1)
- Mānava Dharmaśāstra — Manu & Bhṛgu, Sanskrit