Madanaparijata 10.p1.25

10.p1.25

muktāhāro'thavā bhuṅkte sukṛtaṃ tasya naśyati
āmantrita āhūtaḥ san śrāddhakālātipātaṃ na kuryyāt
tathāca brahmāṇḍapurāṇe
āmantritaściraṃ naiva kuryyādvipraḥ kadācana
devatānāṃ pitṝṇāñca dāturannasya caiva hi
tatra pracetāḥ
śrāddhabhuk prātarutthāya prakuryyāddantadhāvanam
śrāddhakarttā na kurvīta dantānāṃ dhāvanaṃ budhaḥ
tathaiva yantrito dātā prātaḥ snātvā sahāmbaraḥ
ārabheta navaiḥ pātrairannārambhañca bāndhavaiḥ
pūrvedyuḥ brāhmaṇānamantrayedityadhikāre śvobhūte dakṣiṇāṃ
diśaṃ gatvā dakṣiṇapraṇatān samūlān darbhānāharedaparigṛhītāścāpaḥ
gomayodakairbhūmibhājanabhāṇḍaśaucaṃ kuryyāt
tilā nava kirettatra sarvvato bandhayedajān
asuropahataṃ sarvvaṃ tilaiḥ śuddhyatyajena ca
tato'nnaṃ bahusaṃskārairnaikavyañjanabhakṣyavat
coṣyapeyasamṛddhañca yathāśaktyupakalpayet
tato'nivṛtte madhyāhne klṛptarāromanakhāndvijān
abhigamya yathāmārgaṃ prayaccheddantadhāvanam
tailamabhyañjanañcaiva snānīyañca pṛthagvidham
pātrairaudumbarairdadyādvaiśvadaivatyapūrvvakam
atha śrāddhadine'parāhṇakṛtyam
tatra yamaḥ
tataḥ snātvā nivṛtyebhyaḥ pratyutthāya kṛtāñjaliḥ
pādyamācamanīyañca samprayacchedathākramam
yājñavalkyaḥ
aparāhṇe samabhyarcya svāgatenāgatāntu tān
brahmāṇḍapurāṇe
udaṅmukhastu devānāṃ pitṝṇāṃ dakṣiṇāmukhaḥ
pradadyātpārvvaṇāśrāddhe devapūrvvaṃ vidhānataḥ
kātyāyanaḥ
dakṣiṇa pātayejjānuṃ devān paricaransadā
pātayeditaraṃ jānuṃ pitṝnparicaransadā
baudhāyanaḥ
pradakṣiṇantu devānāṃ pitṝṇāmapradakṣiṇam
devānāmṛjavo darbhāḥ pitṝṇāṃ dviguṇāstathā
saṅkalpāntaraṃ matsyapurāṇe
bhavanasyāgrato bhuvi