Akananuru 109

109

பல்இதழ் மென்மலர் உண்கண், நல்யாழ்
நரம்புஇசைத் தன்ன இன்தீம் கிளவி,
நலம்நல்கு ஒருத்தி இருந்த ஊரே-
கோடுழு களிற்றின் தொழுதி ஈண்டிக்
காடுகால் யாத்த நீடுமரச் சோலை
விழைவெளில் ஆடும் கழைவளர் நனந்தலை;
வெண்நுனை அம்பின் விசைஇட வீழ்ந்தோர்
எண்ணுவரம்பு அறியா உவல்இடு பதுக்கைச்
சுரம்கெழு கவலை கோட்பாற் பட்டென
வழங்குநர் மடிந்த அத்தம் இறந்தோர்,
கைப்பொருள் இல்லை ஆயினும், மெய்க்கொண்டு
இன்உயிர் செகாஅர் விட்டுஅகல் தப்பற்குப்
பெருங்களிற்று மருப்பொடு வரி அதள் இறுக்கும்
அறன்இல் வேந்தன் ஆளும்
வறன்உறு குன்றம் பலவிலங் கினவே.

The town where she dwells, who granted her beauty, / she of kohl-lined eyes like soft, multi-petaled blossoms, / of sweet speech like the music of the fine lute’s strings— / it has wide tracts where bamboo grows, where playful wild calves frolic / in the grove of tall trees rooted deep in the forest, / where herds of tuskers plow the ground. / In the fork of the path in the wasteland tract, where cairns of dry brush, / uncounted in number, mark those who fell when struck by the force / of white-tipped arrows, wayfarers have died, falling victim to capture; / yet those who traverse that wilderness, even if they have no wealth at hand, / are spared their sweet life, their bodies unslain; but for failing to leave [tribute], / they pay tusks of great bull elephants and striped tiger skins / to the unjust king who rules there: / many dried-up hills lie between us!