Akananuru 111

111

உள் ஆங்கு உவத்தல் செல்லார், கறுத்தோர்
எள்ளல் நெஞ்சத்து ஏஎச்சொல் நாணி
வருவர் - வாழி, தோழி!- அரச
யானை கொண்ட துகிற்கொடி போல,
அலந்தலை ஞெமையத்து வலந்த சிலம்பி
ஓடைக் குன்றத்துக் கோடையொடு துயல்வர
மழைஎன மருண்ட மம்மர் பலஉடன்
ஓய்களிறு எடுத்த நோயுடை நெடுங்கை
தொகுசொற் கோடியர் தூம்பின் உயிர்க்கும்
அத்தக் கேழல் அட்ட நற்கோள்
செந்நாய் ஏற்றைக் கம்மென ஈர்ப்பக்,
குருதி ஆரும் எருவைச் செஞ்செவி,
மண்டுஅமர் அழுவத்து எல்லிக் கொண்ட
புண்தேர் விளக்கின், தோன்றும்
விண்தோய் பிறங்கல் மலைஇறந் தோரோ!

He will not settle for rejoicing in his mind [alone];
ashamed of the sneering words in the mockers' hearts,
he will return — may you live long, my friend! —
he who traversed the sky-touching, towering mountain
where, like a cloth banner borne by a royal elephant,
a spider's web woven around a dried-top white-bark tree
sways in the summer wind upon the waterless hill,
which many wandering, weary elephants, bewildered
mistaking it for rain clouds, raise their ailing long trunks toward
and breathe like the pipe of a minstrel troupe of choral songs;
where, when the male of the red dog swiftly drags away
a desert wild boar it successfully brought down,
the red-eared vultures feeding on blood
look like lamps searching out wounds in the night
upon a fierce field of battle.